“คุณแน่ใจนะว่าไหว?” เสียงทุ้มต่ำของเตชินดังขึ้น เขาโน้มตัวลงมามองพริมที่กำลังนั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของคอนโดมิเนียมหรูของเขา แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ซึ่งเป็นสิ่งที่พริมไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากเขาอีก
พริมพยักหน้าเบาๆ พยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูอ่อนแรง “ไหวค่ะ... แค่... แค่เวียนหัวนิดหน่อย” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามกลั้นอาการคลื่นไส้ที่กำลังตีบตันอยู่ในลำคอ
“นิดหน่อยของคุณนี่มันดูเหมือนจะหนักหนาสาหัสมากเลยนะ” เตชินพูดพลางใช้หลังมือสัมผัสหน้าผากของเธอ “ตัวไม่ร้อนนี่นา... แต่ดูคุณสิ ซีดเหมือนไก่ต้ม”
พริมหลับตาลง เธอกำลังจะสำรอกออกมาอีกครั้ง นี่เป็นครั้งที่สามในรอบเช้าที่เธอต้องเผชิญกับอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรง และน่าแปลกใจที่เตชินเป็นคนแรกที่เข้ามาช่วยเหลือเธออย่างใกล้ชิด แทนที่จะเป็นใครคนอื่น
“คุณ... คุณไม่ต้องลำบากมาดูแลฉันหรอกค่ะ” พริมพึมพำ “เดี๋ยวฉันจะกลับห้องแล้ว”
“กลับได้ไง? สภาพคุณเป็นแบบนี้? คุณจะไปทำอะไรได้? นอนซมอยู่บนเตียงน่ะถูกแล้ว” เตชินพูดอย่างดุๆ แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงความห่วงใย “ผมบอกคุณแล้วไงว่าถ้ามีอะไร... บอกผมได้”
เขาเดินไปที่ครัว หยิบน้ำเย็นและยาแก้แพ้ที่เขาเพิ่งจะไปซื้อมาให้จากร้านขายยามาให้ “ลองทานยานี้ดูนะ หมอสั่งมาให้คุณเอง”
พริมมองยาในมือเตชินอย่างแปลกใจ “หมอ... หมอสั่งให้คุณเหรอคะ?”
“ใช่” เตชินตอบ “ผมไปหาหมอมาเมื่อเช้า เขาบอกว่าอาการของคุณ... มันไม่ใช่เรื่องปกติ”
คำพูดของเตชินทำให้พริมใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าอาการของเธอคืออะไร และการที่เตชินไปหาหมอแทนเธอแบบนี้... มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด
“คุณ... คุณไปหาหมอทำไมคะ?” เธอถามเสียงสั่น
เตชินนั่งลงข้างๆ เธอ วางยาและน้ำลงบนโต๊ะเตี้ย “ผมเป็นห่วงคุณมากเกินไป พริม ผมทนเห็นคุณทรมานแบบนี้ไม่ได้” เขาหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “คุณ... คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้กำลัง... ท้อง?”
คำถามนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจของพริม เธอเบิกตากว้าง มองเตชินด้วยความตกใจสุดขีด เธอไม่คิดว่าเขาจะเดาถูก หรือเธอเองก็คงแสดงออกมากเกินไปจนเขาจับได้
“คุณ... คุณพูดเรื่องอะไรคะ!” พริมพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ก็ทำได้เพียงชั่วครู่
เตชินมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง “ผมเห็นอาการของคุณพริม ผมได้ยินที่คุณพูดตอนผมเจอเอกสารเก่าของคุณ... ความลับที่คุณพยายามปกปิด... มันเชื่อมโยงกันหมด” เขาถอนหายใจ “คุณกำลังตั้งท้องใช่ไหมพริม? ลูก... ลูกของใคร?”
คำถามสุดท้ายของเตชินทำให้พริมแทบจะล้มทั้งยืน ความจริงที่เธอพยายามจะปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าเขา
“ฉัน...” พริมพยายามรวบรวมสติ “ฉัน... ฉันขอโทษเตชิน”
“ขอโทษเรื่องอะไร?” เตชินถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งกระด้างขึ้น “ขอโทษที่กำลังจะบอกผมว่าคุณท้อง? หรือขอโทษที่... ลูกในท้องของคุณ... อาจจะไม่ใช่ลูกของผม?”
พริมสะอื้นไห้เบาๆ เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก เพียงแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
เตชินมองดูพริมที่กำลังร้องไห้ เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกสลายในใจ การคาดเดาของเขาเป็นจริง แต่คำตอบที่เขาได้รับมันกลับเจ็บปวดกว่าที่คิด
“ใครคือพ่อของเด็ก?” เตชินถาม น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนน่ากลัว “บอกผมมาพริม บอกผมมาว่าใครคือคนที่คุณเลือก... นอกจากผม?”
พริมเงยหน้าขึ้นมองเตชิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน “ฉัน... ฉันรักคุณเตชิน” เธอพูดเสียงแผ่วเบา “แต่... ฉันมีเหตุผลที่ต้องอยู่ที่นี่”
“เหตุผล?” เตชินยิ้มเยาะ “เหตุผลอะไรกันแน่? เหตุผลที่ทำให้คุณต้องโกหกผม? เหตุผลที่ทำให้คุณมาหลอกลวงผม? หรือเหตุผลที่ทำให้คุณ... ท้องกับผู้ชายคนอื่น?”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ!” พริมรีบปฏิเสธ “ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณ... ฉันแค่... ฉันแค่ไม่รู้จะทำยังไง”
“ไม่รู้จะทำยังไง?” เตชินพูดซ้ำ “คุณกำลังบอกว่า คุณกำลังจะให้กำเนิดลูกของคุณ... โดยที่ไม่รู้ว่าพ่อของเด็กคือใคร? หรือคุณรู้... แต่คุณไม่สามารถบอกผมได้?”
พริมหลับตาแน่น เธอไม่กล้าที่จะสบตาเตชินอีกต่อไป เธอรู้ดีว่าคำพูดของเธอจะทำให้เขาเจ็บปวดมากแค่ไหน
“ฉัน... ฉันกำลังพยายามปกป้องลูกของฉัน” เธอพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ฉันไม่อยากให้ใครมาทำร้ายเขา”
“ปกป้อง? แล้วผมไปทำร้ายคุณหรือลูกของคุณตรงไหน?” เตชินถามเสียงดังขึ้น “ผมกำลังพยายามช่วยเหลือคุณ! ผมกำลังเป็นห่วงคุณ! ทั้งๆ ที่คุณเคยหักหลังผม! คุณเคยทิ้งผมไป! แต่ผมก็ยังอยู่ตรงนี้... เพื่อคุณ!”
“ฉันรู้ค่ะ” พริมพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันรู้ว่าคุณห่วงฉัน... และฉันก็ขอบคุณคุณจริงๆ”
“ขอบคุณ?” เตชินหัวเราะอย่างขมขื่น “คุณกำลังจะให้กำเนิดลูกของใครสักคน... แล้วคุณมาบอกผมว่าขอบคุณ? แค่นั้นเหรอพริม? แค่นั้นจริงๆ เหรอ?”
พริมเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีก เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำตายท่ามกลางความสับสนและความเจ็บปวด
“ถ้าคุณไม่พร้อมที่จะบอกความจริง... ก็ไม่เป็นไร” เตชินพูดเสียงเย็นชาลง “แต่จำไว้พริม... ความลับที่ยิ่งใหญ่... มันมักจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่กว่าเสมอ”
เขาหยิบยาและน้ำขึ้นมาวางไว้ข้างๆ พริม “ทานยานี้นะ ถ้าคุณต้องการอะไร... หรือต้องการความช่วยเหลือ... คุณรู้ว่าจะหาผมได้ที่ไหน”
พูดจบ เตชินก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พริมอยู่เพียงลำพังกับความเจ็บปวดและความลับที่เธอแบกรับไว้
พริมมองตามหลังเตชินไปจนลับตา ความรู้สึกผิดและความเสียใจมันถาโถมเข้ามา เธอรู้ว่าเธอได้ทำร้ายหัวใจของเขาอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
เธอหยิบยาขึ้นมาทาน พร้อมกับน้ำเย็น ความรู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้ยังคงอยู่ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย... เตชินจะเข้าใจเธอหรือไม่? ความลับของเธอจะถูกเปิดเผยเมื่อไหร่? และใครคือพ่อที่แท้จริงของเด็กในท้อง?
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ ในท้อง... ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังดิ้นอยู่เบาๆ
พริมอุทานออกมาเบาๆ เธอค่อยๆ วางมือลงบนท้องของเธอ... ไม่ใช่... มันไม่ใช่แค่ความรู้สึก... มันคือการดิ้นที่ชัดเจน
“ลูกของแม่...” พริมกระซิบ เธอหลับตาลง สัมผัสถึงชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ภายในตัวเธอ ความรู้สึกรักและความห่วงใยถาโถมเข้ามาอย่างท่วมท้น
แต่แล้ว... ความคิดของเธอก็กลับไปที่เตชินอีกครั้ง... ความห่วงใยที่เขาแสดงออก... มันคือความห่วงใยที่ผิดที่ผิดทาง หรือมันคือสัญญาณเตือนว่า... เขาอาจจะกำลังเข้ามาใกล้ความจริงมากเกินไป?
ย้อนเวลาดวงใจสถาปนิก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก