ตอนที่ 11 — สายสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้น

"คุณพริมคะ... คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ?" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากปลายสายโทรศัพท์ ทำให้พริมที่กำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ต้องรีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

"แม่สบายดีค่ะลูก... แล้วหนูล่ะ ‌เป็นยังไงบ้าง? การบ้านเสร็จแล้วเหรอคะ?" พริมตอบกลับ พยายามทำให้เสียงของเธออ่อนโยนและสดใสที่สุด แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล

"เสร็จแล้วค่ะ... แล้วเพื่อนๆ ที่โรงเรียนก็ถามถึงคุณแม่ด้วยค่ะ หนูอยากให้คุณแม่ไปหาเร็วๆ ​จังเลย" เสียงของลูกสาวสะท้อนเข้ามาในหัวใจของพริม ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบ เธอรู้ดีว่าการที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ ห่างไกลจากลูก มันเป็นเพราะอะไร และมันทำให้เธอต้องแบกรับความรู้สึกผิดมากแค่ไหน

"อีกไม่นานนะลูก... แม่สัญญา" ‍พริมเอ่ยตอบ พลางสูดหายใจลึก เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอเหลือน้อยลงทุกที การตัดสินใจที่เธอทำลงไปนั้น มีเดิมพันที่สูงลิ่ว และเธอต้องทำให้สำเร็จเพื่ออนาคตของลูก

หลังจากวางสายจากลูกสาว พริมก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรด ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ‌เธอถอนหายใจยาวๆ แล้วกุมขมับไว้แน่น ภาพของเตชินที่ปรากฏขึ้นในความคิด ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

"เตชิน..." เธอพึมพำชื่อของเขาเบาๆ หวังว่าลมหายใจของเธอจะพัดพาความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ไปให้ถึงเขา "นายจะเข้าใจฉันบ้างไหมนะ..."

เธอเฝ้าคิดถึงคำพูดของธนาที่เจอกันเมื่อวานนี้ คำพูดที่เหมือนจะประเมินค่าเธอต่ำเกินไป ‍แต่ก็สะท้อนความจริงบางอย่างที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ เธอรู้ดีว่าเตชินยังคงเจ็บปวดจากการถูกเธอหักหลัง และเธอก็ไม่สามารถอธิบายอะไรให้เขาฟังได้ในตอนนี้

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของเตชินที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววเคร่งขรึมราวกับปกติ แต่แววตาคู่คมกลับมีประกายบางอย่างที่พริมอ่านไม่ค่อยออก

"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?" พริมถามอย่างตกใจ ​เธอไม่คิดว่าเตชินจะมาหาเธอถึงที่นี่ โดยเฉพาะในเวลานี้

"ผมเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว" เตชินตอบเสียงเรียบ พลางก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแบบร่างและโมเดลต่างๆ ราวกับกำลังสำรวจ "คิดว่าคงอยากคุยกับใครสักคน"

พริมรู้สึกถึงความประหม่าที่ก่อตัวขึ้น ​เธอไม่แน่ใจว่าเตชินมาเพื่ออะไร มาเพื่อหาเรื่องเธอ หรือมาเพื่อคุยเรื่องงานกันแน่ "ฉัน... ฉันกำลังคิดงานอยู่ค่ะ" เธอพยายามตอบเลี่ยงๆ

"คิดงาน... หรือกำลังคิดถึงใครบางคน?" เตชินเอ่ยถาม ​เสียงของเขาแฝงไปด้วยความประชดประชันเล็กน้อย ทำให้พริมรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

"คุณ... คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ?" พริมถามกลับ พยายามรักษาอาการไม่ให้แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกไป

เตชินเดินเข้ามาใกล้พริมมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี เขามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด ราวกับจะหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรนั้น "ผมแค่สงสัย... ว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นกับผม... และทำไม... คุณถึงยังติดต่อกับธนาอยู่"

คำถามสุดท้ายของเตชินทำให้พริมถึงกับสะอึก เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น หรืออาจจะ... เขาเห็นอะไรบางอย่าง?

"ฉัน... ฉันไม่ได้ติดต่อกับคุณธนาค่ะ" พริมตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาของเตชิน "แล้วเรื่องที่ผ่านมา... มันก็เป็นอดีตไปแล้ว"

"อดีต... ที่คุณยังคงเชื่อมโยงอยู่" เตชินพูดพลางก้มลงมองไปที่โต๊ะทำงานของพริม เขาเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่ พริมเพิ่งวางสายไปเมื่อครู่ เขาจำได้ว่าพริมใช้โทรศัพท์เครื่องนี้เสมอเมื่อต้องคุยกับคนสำคัญ "ผมเห็นคุณคุยโทรศัพท์เมื่อครู่... เสียงของคุณฟังดู... อบอุ่นกว่าปกติ"

พริมรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอไม่คิดว่าเตชินจะสังเกตเห็นอะไรได้มากขนาดนี้ "ฉัน... แค่คุยกับเพื่อนค่ะ" เธอพยายามโกหก แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ

เตชินยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของพริมเบาๆ สัมผัสนั้นทำให้พริมรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง "เพื่อน... ที่คุณต้องคุยด้วยอย่างลับๆ อย่างนั้นเหรอครับ?" เขาถาม ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของพริม ราวกับจะอ่านความจริงทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้ "หรือว่า... คุณกำลังปิดบังความลับอะไรบางอย่าง... ความลับที่ใหญ่กว่าที่ผมคิด?"

พริมหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความสับสนที่ถาโถมเข้ามา เธออยากจะบอกความจริงให้เตชินฟัง แต่เธอทำไม่ได้ เธอไม่สามารถเสี่ยงอันตรายต่อลูกน้อยของเธอได้

"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" พริมกระซิบเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ไม่สามารถบอกคุณได้จริงๆ"

"ไม่สามารถ... หรือไม่อยาก?" เตชินถามเสียงเข้มขึ้น เขารู้สึกได้ถึงกำแพงที่พริมกำลังสร้างขึ้นมาอีกครั้ง กำแพงที่เขาเคยพยายามทลายเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้... มันก็ยิ่งแข็งแกร่งกว่าเดิม

"มัน... มันเพื่อความปลอดภัยของทุกคนค่ะ" พริมตอบ พยายามเก็บซ่อนน้ำตาที่เอ่อคลอ "คุณ... ต้องเชื่อฉันนะคะ"

เตชินมองพริมด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นความจริงใจที่ฉายอยู่ในแววตาของเธอ แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการแสดงละครอีกครั้งหรือไม่ "ความปลอดภัยของใคร? ความปลอดภัยของใครที่คุณกำลังปกป้อง?" เขาถามเสียงดังขึ้น

พริมเงียบไป เธอไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้

ทันใดนั้นเอง เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง พริมชะงักเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องเดิมที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ใครโทรมา?" เตชินถามเสียงห้วน เขาไม่อยากเห็นพริมคุยกับใครอีกแล้ว โดยเฉพาะถ้าเป็นธนา

พริมมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความตกใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเตชินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ฉัน... ฉันต้องรับค่ะ"

เธอรีบกดรับสาย พลิกตัวหันหลังให้เตชิน ทำให้เขาไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

"ฮัลโหล..." พริมเอ่ยเสียงสั่น "เป็นไงบ้างคะ... หมอว่ายังไง?"

คำพูดของพริมทำให้เตชินยิ่งสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าพริมกำลังพูดถึงเรื่องอะไร และ "หมอ" ที่เธอพูดถึงคือใคร?

พริมยืนนิ่งฟังปลายสายตอบราวกับจะขาดใจตาย เธอได้ยินเสียงสะอื้นเล็กน้อยจากปลายสาย ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง

"ไม่เป็นไรนะคะ... คุณแม่จะเข้มแข็ง... และจะทำทุกอย่างเพื่อลูก..." พริมพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

เตชินเห็นท่าทางของพริมแล้วก็ยิ่งสับสน เขารู้สึกได้ว่าพริมกำลังปิดบังความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยคิดไว้มากนัก และความลับนั้น... อาจจะเกี่ยวข้องกับเขา หรืออาจจะ... เปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อมาตลอด

แต่สิ่งที่เตชินไม่รู้ก็คือ... เสียงที่พริมได้ยินจากปลายสายนั้น ไม่ใช่เสียงของ "ลูกสาว" ที่เขาคิด... หากแต่เป็นเสียงของ "พ่อ" ของลูกน้อยในท้องของเธอ... พ่อที่เขาไม่เคยรู้จัก... และอาจไม่ใช่เตชิน...