วินาทีนั้น… โลกทั้งใบของเตชินพลันหยุดหมุน… เขาเห็นพริม… หญิงสาวที่เขาเคยรักหมดหัวใจ… ยืนอยู่ตรงหน้าเขา… แต่ในมือของเธอ… กลับมีชายแปลกหน้าที่เขาเพิ่งจะเห็นเมื่อครู่… ยื่นมือมาหาเธอ… ราวกับจะพาเธอจากไป…
“พริม!” เสียงของเตชินดังขึ้น… มันไม่ใช่เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเหมือนครั้งก่อน… แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง… ความเจ็บปวด… และการยอมจำนน…
พริมหันมามองเขา… ดวงตาของเธอแดงก่ำ… เต็มไปด้วยน้ำตา… แต่ในแววตาคู่นั้น… กลับมีประกายบางอย่างที่เตชินไม่เคยเห็นมาก่อน… มันคือประกายของความเด็ดเดี่ยว… และความมุ่งมั่น…
“ฉัน… ฉันไปนะคะ… คุณเตชิน…” เธอเอ่ยออกมา… เสียงของเธอสั่นเครือ… แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น…
“ไป? ไปไหน! เธอจะไปกับเขา? ไปกับคนคนนี้… โดยที่เธอ… ยังไม่ได้อธิบายอะไรฉันเลย!” เตชินก้าวเข้าไปหาเธอ… แต่เขาก็หยุดชะงัก… เมื่อเห็นสายตาของพริม… สายตาที่บอกว่า… เธอได้ตัดสินใจแล้ว…
ชายแปลกหน้าก้าวเข้ามา… ยืนขวางระหว่างพริมกับเตชิน… “คุณเตชินครับ… ผมเข้าใจดีว่าคุณกำลังรู้สึกยังไง… แต่… ตอนนี้… มันไม่ใช่เวลา…”
“ไม่ใช่เวลา? แล้วเมื่อไหร่คือเวลา! เมื่อไหร่ที่ฉันจะได้รู้ความจริง! ความจริงที่เธอซ่อนไว้! ความจริงที่ทำให้เธอต้องโกหกฉัน! ความจริงที่ทำให้เธอต้องเลือกที่จะจากไปแบบนี้!” เตชินคำราม… ความอดทนสุดท้ายของเขาก็ขาดสะบั้นลง…
“คุณเตชิน… ได้โปรด… อย่าบังคับฉัน…” พริมพูด… น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม… “ฉัน… ฉันไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้… และฉัน… ฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องมาทำร้าย… ลูกของฉัน…”
คำว่า ‘ลูกของฉัน’… ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของเตชิน… เขาเคยคิดว่ามันคือลูกของเขา… แต่บัดนี้… มันคือลูกของใคร… เขาไม่รู้… และพริม… ก็ไม่ยอมบอก…
“ลูกของเธอ… ใช่… ฉันเข้าใจแล้ว…” เตชินพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ… ไร้ซึ่งอารมณ์… ราวกับว่าหัวใจของเขาได้ตายไปแล้ว… “เธอ… จะไป… ก็ไปเถอะ… ฉัน… ฉันคงไม่มีสิทธิ์… ที่จะรั้งเธอไว้…”
คำพูดของเตชิน… มันเหมือนมีดที่กรีดลงไปในหัวใจของพริม… เธอจ้องมองเขา… ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…
“คุณเตชิน… ฉัน… ฉันขอโทษ… ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ…” พริมพึมพำ… เธอพยายามจะเอื้อมมือมาหาเขา… แต่ก็ชะงัก… เพราะรู้ว่า… มันคงไม่มีประโยชน์อีกแล้ว…
“ไม่ต้องขอโทษ… ฉัน… ฉันเข้าใจแล้ว… ว่าทั้งหมดที่ผ่านมา… มันคือ… ความฝัน… ที่สวยงาม… แต่… มันก็เป็นแค่… ความฝัน…” เตชินพูด… ดวงตาของเขามองตรงไปยังพริม… แต่ในแววตาคู่นั้น… กลับมีแต่ความว่างเปล่า…
ชายแปลกหน้าก้าวเข้ามา… “คุณพริมครับ… เราต้องไปแล้ว…”
พริมหันไปมองชายคนนั้น… แล้วหันกลับมามองเตชินอีกครั้ง… เธอถอนหายใจยาว… ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย…
“คุณเตชินคะ… ฉัน… ฉันทิ้งบางอย่างไว้ให้คุณ… หวังว่า… คุณจะเข้าใจ… เมื่อคุณได้อ่านมัน…” พริมพูด… แล้วเธอก็หันหลังให้กับเขา… เดินตรงไปยังรถคันนั้น…
เตชินยืนนิ่ง… มองตามหลังพริมไป… จนกระทั่งเธอขึ้นรถ… แล้วรถคันนั้นก็ขับออกไป… ทิ้งให้เขา… ยืนอยู่เพียงลำพัง… ท่ามกลางความมืด…
เมื่อรถลับสายตาไปแล้ว… เตชินก็ก้าวเข้าไปยังที่ที่พริมเคยยืนอยู่… เขาเห็น… ซองจดหมายสีขาว… วางอยู่บนพื้น…
เขาหยิบมันขึ้นมา… มือของเขาสั่นเทา… ชื่อของเขา… ‘เตชิน’… เขียนอยู่บนหน้าซอง…
ด้วยมือที่สั่นเทา… เขาก็เปิดมันออก… แล้วเริ่มอ่าน…
“เตชิน…
ถ้าคุณกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้… แสดงว่าฉันได้จากไปแล้ว… และคุณ… ก็คงจะรู้ความจริงบางส่วน…
ฉันรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด… และเสียใจ… ฉันขอโทษจริงๆ… ที่ต้องโกหกคุณ… แต่… ฉันไม่มีทางเลือกอื่น…
เรื่องเด็กในท้อง… มันไม่ใช่ของคุณ… ฉันรู้… และคุณก็รู้…
เหตุผลที่ฉันต้องทำแบบนี้… มันซับซ้อน… และ… มันเกี่ยวข้องกับ… ความลับ… ที่ครอบครัวของฉัน… ซ่อนไว้… ความลับที่… ถ้าหากถูกเปิดเผย… มันอาจจะทำลายชีวิตของคุณ… และชีวิตของคนที่คุณรัก…
ฉัน… ฉันไม่สามารถปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้… ฉันจึงต้องเลือก… ทางที่เลวร้ายที่สุด… คือการหลอกลวงคุณ… เพื่อปกป้องคุณ… และ… ลูกของฉัน…
ใช่ค่ะ… ลูกของฉัน… ฉันตั้งใจจะให้กำเนิดเขา… แม้ว่า… เขาจะไม่มีพ่อ… ฉันก็พร้อมจะเลี้ยงดูเขา… ด้วยตัวของฉันเอง…
แต่… มีคนๆ หนึ่ง… ที่คอยช่วยเหลือฉัน… เขา… เขาคือคนที่คุณเห็น… เขาคือ… ผู้ที่จะช่วยฉัน… และลูกของฉัน… ให้ปลอดภัย…
เตชิน… ฉันขอให้คุณ… อย่าได้โทษตัวเอง… คุณเป็นคนดี… และคุณสมควรที่จะได้รับความสุข…
ฉัน… ฉันจะไม่กลับมาอีก… ฉันขอให้คุณ… ลืมฉัน… แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่…
ขอให้คุณ… โชคดี…
พริม…”
เตชินอ่านจดหมายจบ… น้ำตาของเขาไหลลงมา… ไม่ใช่เพราะความโกรธ… แต่เพราะความเจ็บปวด… และความเสียใจ…
เขาไม่เคยรู้เลย… ว่าภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนหวานของพริม… มันซ่อนไว้ซึ่งความลับ… ที่น่ากลัว… และโหดร้าย… ขนาดนี้…
“ครอบครัวของเธอ… ความลับ… ลูกของเธอ…” เตชินพึมพำ… เขากำจดหมายในมือแน่น…
เขามองไปยังทางที่รถคันนั้นขับจากไป… ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในใจ… มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวด… แต่มันคือความสงสัย… ความไม่เข้าใจ… และความปรารถนา… ที่จะรู้… ความจริงทั้งหมด…
พริมจากไปแล้ว… พร้อมกับความลับ… ที่ยังคงค้างคา…
แต่เตชิน… เขาก็รู้ดี… ว่านี่… คือจุดเริ่มต้น… ของการเดินทาง… เพื่อค้นหาความจริง… ที่เธอ… พยายามปกปิด…
เขาจะปล่อยให้ความลับนั้น… กลืนกินชีวิตของเขาไป… หรือเขาจะ… กล้าเผชิญหน้า… กับความจริง… ที่อาจจะ… โหดร้ายยิ่งกว่า…
ย้อนเวลาดวงใจสถาปนิก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก