ตอนที่ 17 — ความมืดมนที่ไร้ทางออก

"อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้... ที่นี่คือคฤหาสน์ของฉัน ทุกซอกทุกมุม ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ฉันรู้ดี"

คำประกาศของธามดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพริ้มเพรา ราวกับเสียงระฆังมรณะที่ดังเตือนเธอว่า เธอได้ติดกับดักที่ใหญ่กว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก หลังจากที่เธอพยายามจะหนีออกจากห้องไปเมื่อวานนี้ ‌และถูกธามจับตัวไว้ได้พร้อมคำพูดที่เย็นชาและน่าสะพรึงกลัว เธอก็ถูกพาตัวกลับมาที่ห้องนอนของเธออีกครั้ง โดยมีคนของเขาเฝ้าดูเธออยู่ห่างๆ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวาดหวั่นยิ่งกว่าการถูกกักขัง คือการรับรู้ว่าเธอถูกจับตามองตลอดเวลา ทุกอิริยาบถ ทุกสายตาที่มองมา ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและหวาดระแวง ราวกับกำลังเดินอยู่ในกรงแก้วที่ทุกคนสามารถมองเห็นทุกอย่างของเธอได้

ตลอดทั้งวัน ​พริ้มเพราพยายามรวบรวมสติ เธอแอบมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นคนของธามยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของเธออย่างไม่กระดุกกระดิก เมื่อพยายามจะเปิดประตูออกไป ก็พบว่ามันถูกล็อคไว้จากด้านนอก

"คุณธามคะ... ปล่อยฉันออกไปเถอะค่ะ ฉันอยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอก" เธอพยายามพูดกับคนของเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่สุด ‍แต่ก็ได้รับเพียงคำตอบเรียบๆ ว่า "คำสั่งของคุณธามครับ คุณผู้หญิงต้องอยู่ในห้องนี้"

ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของเธอ พริ้มเพรานั่งลงบนเตียงนุ่มๆ ที่เคยเป็นเหมือนสวรรค์ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกรงขังที่อบอุ่นแต่ไร้ซึ่งอิสรภาพ เธอคิดถึงบ้าน ‌คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงชีวิตที่เคยเป็นของเธอ ความเป็นห่วงต่อครอบครัวยังคงเป็นแรงผลักดันให้เธอต้องอดทน แต่ความรู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยวที่นี่มันกำลังบีบคั้นเธอจนแทบหายใจไม่ออก

เธอจำได้ดีถึงคำพูดของธามที่ว่า "อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้... ที่นี่คือคฤหาสน์ของฉัน ทุกซอกทุกมุม ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ‍ฉันรู้ดี" คำพูดนั้นไม่ใช่คำขู่เล่นๆ แน่นอน เธอสังเกตเห็นกล้องวงจรปิดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ตามมุมห้องอย่างแนบเนียน เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตาที่มองไม่เห็นเหล่านั้น

"ถ้าอย่างนั้น... ก็คงไม่มีทางออกจริงๆ สินะ" ​เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไปเมื่อวาน บัดนี้กลับเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่การร้องไห้ด้วยความอ่อนแอ แต่เป็นการร้องไห้ด้วยความรู้สึกถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด

เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ภาพของความสวยงามภายนอกกลับยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวและถูกกักขังของเธอ พริ้มเพราถอนหายใจยาว ​เธอต้องหาทางออกให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม

เธอเดินไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง สังเกตทุกสิ่งทุกอย่างอย่างละเอียด เผื่อว่าจะมีจุดบอดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอสามารถใช้ประโยชน์ได้ เธอแตะไปตามผนัง ​ดึงผ้าม่าน เปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้า แต่ก็ไม่พบอะไรที่น่าจะเป็นทางออกได้เลย

เมื่อถึงช่วงบ่ายแก่ๆ พนักงานคนหนึ่งนำอาหารมาเสิร์ฟให้เธอที่ห้องอาหาร พริ้มเพราพยายามจะคุยกับเธอ ถามถึงเรื่องราวภายนอก แต่ก็ได้รับคำตอบที่สั้นและกระชับเหมือนเดิม ราวกับถูกสั่งให้ปิดปาก

"คุณ... คุณพอจะบอกฉันได้ไหมคะว่า... มีทางออกอื่นอีกไหม นอกจากประตูบานนั้น" พริ้มเพราถามด้วยความหวัง

พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่พริ้มเพราจับสังเกตได้ ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงอีกครั้ง "ฉันไม่ทราบค่ะ... ฉันทำตามคำสั่งของคุณธามเท่านั้น"

คำตอบนั้นยิ่งทำให้พริ้มเพรารู้สึกสิ้นหวังมากขึ้น เธอรู้ดีว่าทุกคนที่นี่ถูกควบคุมโดยธามอย่างเบ็ดเสร็จ

เมื่อค่ำคืนมาเยือน ความมืดมิดของคฤหาสน์ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวของพริ้มเพราทวีคูณขึ้นไปอีก เธอพยายามข่มตาหลับ แต่ภาพใบหน้าเย็นชาของธามก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะหาทางออกไปให้ได้ แม้จะต้องใช้ทุกวิถีทางก็ตาม

ขณะที่เธอกำลังคิดหาแผนการอย่างเงียบๆ เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งโหยง

"ใครน่ะ?" เธอถามเสียงดัง

ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงเคาะประตูอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นขึ้น

พริ้มเพราค่อยๆ เดินไปที่ประตู ยื่นมือไปหมุนลูกบิดอย่างระมัดระวัง เธอเปิดประตูออกไปเพียงเล็กน้อย หวังว่าจะเห็นพนักงานคนใดคนหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้เธอตาเบิกกว้าง

ธามยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นมาแตะที่ประตู ราวกับจะเข้ามา แต่ก็ลังเล

"มีอะไรคะ?" พริ้มเพราถามด้วยความไม่แน่ใจ

ธามมองเข้ามาในห้องของเธอ สำรวจทุกซอกทุกมุม ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง "เธอ... แน่ใจนะว่าไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้?"

คำถามนั้นทำให้พริ้มเพราแปลกใจ "ไม่มีใครเข้ามาค่ะ... ฉันอยู่คนเดียวตลอด"

ธามพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาดูสับสน "ฉัน... ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยดี" เขาพูดเสียงเบา "เหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ"

พริ้มเพรามองเขาด้วยความสงสัย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธามถึงมาปรากฏตัวที่หน้าห้องของเธอในยามวิกาลแบบนี้ แถมยังดูเหมือนกำลังกังวลเรื่องอะไรบางอย่าง

"คุณธามคะ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามด้วยความเป็นห่วงที่แอบแฝงอยู่

ธามส่ายหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไร... ฉันแค่... จะมาดูว่าเธอนอนหลับหรือยัง"

คำพูดนั้นฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือนักสำหรับพริ้มเพรา แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ

"ฉันกำลังจะนอนค่ะ" เธอตอบ

ธามพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับไป แต่ก่อนที่เขาจะเดินจากไป เขาหันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาของเขามีแววที่พริ้มเพราไม่สามารถเข้าใจได้

"ถ้ามีอะไร... หรือรู้สึกไม่ปลอดภัย... ก็ตะโกนเรียกฉันนะ" เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินหายไปในความมืด

พริ้มเพราปิดประตูลงอย่างช้าๆ เธอถอนหายใจยาว รู้สึกสับสนปนเปไปกับความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่เข้าใจการกระทำของธามเลยจริงๆ

ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปที่เตียง จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากนอกห้อง ราวกับเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ที่ดังมาจากระเบียง

เธอรีบวิ่งไปที่หน้าต่างอีกครั้ง แง้มผ้าม่านออกเล็กน้อย มองออกไปยังระเบียงทางเดิน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

ทันใดนั้นเอง เธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงมุมสวนด้านล่าง เงาที่ดูไม่เหมือนคนสวน หรือพนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วไป

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกไม่ปลอดภัยคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เธอเห็นเงาตะคุ่มนั้นกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ตัวอาคารมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะปีนขึ้นมา

พริ้มเพราตัวแข็งทื่อ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เธอควรจะเชื่อคำพูดของธาม และตะโกนเรียกเขาใช่หรือไม่? หรือว่า... นี่คือโอกาสเดียวของเธอที่จะหนีออกไป?

แต่แล้ว เธอก็เห็นเงาตะคุ่มนั้น... กำลังหยุดอยู่ใต้หน้าต่างห้องของเธอพอดี