ตอนที่ 4 — กลิ่นอายที่คุ้นเคย

"เธอ... รู้จักผมมาก่อนเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความระแวงดังขึ้น ทำเอาพิมพ์ดาวสะดุ้งเฮือก มือที่กำลังจะยื่นไปหยิบเอกสารแข็งทื่อกลางอากาศ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกรวินท์ในตอนแรกนั้น ‌เป็นเพียงความบังเอิญที่เขาคิดว่าเขาอาจจะคิดไปเอง แต่เมื่อพิมพ์ดาวเข้ามาใกล้เพื่อส่งเอกสารให้เขาในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นนั้นก็ชัดเจนขึ้น ราวกับมันกำลังกระซิบเรื่องราวในอดีตที่เขาพยายามลืมเลือน รวินท์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง พลางจ้องมองพิมพ์ดาวอย่างพิจารณา ใบหน้าสวยหวานนั้นเรียบเฉย แต่ดวงตาคู่นั้น... ​มีบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"คุณรวินท์คะ ดิฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" พิมพ์ดาวตอบเสียงเรียบ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตากับดวงตาคมกริบที่กำลังจ้องมา เธอรู้ดีว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ ยิ่งเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ ไฟแห่งความลับก็จะยิ่งลุกโชนขึ้นเท่านั้น ‍ยิ่งเขาเริ่มสงสัยในตัวเธอมากเท่าไหร่ แผนการของเธอก็ยิ่งมีโอกาสสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น

"กลิ่นน้ำหอมของคุณ... ผมคุ้นเคย" รวินท์พูดเนิบนาบ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน "เหมือนเคยได้กลิ่นมาก่อน"

พิมพ์ดาวเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าน้ำหอมขวดนี้เป็นของมารดาของเธอ กลิ่นที่เธอใช้เป็นประจำ ‌เป็นเหมือนเครื่องรางที่เตือนใจให้เธอไม่ลืมเป้าหมาย แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงเธอกับอดีตของรวินท์ได้ "น้ำหอมนี้เป็นรุ่นที่ค่อนข้างนิยมค่ะคุณรวินท์ อาจจะบังเอิญเจอบางคนที่ใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกันก็ได้ค่ะ" เธอพยายามหาเหตุผลมาอธิบาย แต่ก็รู้สึกว่าน้ำเสียงของตัวเองสั่นเล็กน้อย

รวินท์ไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองพิมพ์ดาวไม่วางตา สายตาของเขาสำรวจทุกซอกทุกมุมบนใบหน้าของเธอ ‍ราวกับกำลังพยายามแกะรอยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนิ่งนั้น "คุณพิมพ์ดาว... คุณมีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า"

คำถามนั้นแทงเข้ากลางใจของพิมพ์ดาว เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ "ดิฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังคุณค่ะคุณรวินท์" เธอตอบอย่างหนักแน่น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสน ​เขาจะรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเธอเป็นใคร หรือมีความเกี่ยวข้องอะไรกับอดีตของเขา

เหตุการณ์นั้นทำให้พิมพ์ดาวต้องกลับมาทบทวนแผนการของตัวเองอีกครั้ง การที่รวินท์เริ่มสงสัยในตัวเธอเป็นสัญญาณที่ดี แต่ก็เป็นสัญญาณอันตรายเช่นกัน ถ้าเขาขุดคุ้ยมากเกินไป ความลับของเธออาจจะถูกเปิดเผยก่อนเวลาอันควร เธอต้องระมัดระวังให้มากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ​ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา มันก็เริ่มควบคุมได้ยากขึ้นทุกที

ในแต่ละวันที่เธอต้องเข้ามาทำงานในออฟฟิศของเขา หัวใจของเธอเต้นระรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่สายตาของเราสบกัน เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง พลังงานบางอย่างที่ทั้งน่าหวาดกลัวและน่าหลงใหล การได้เห็นรวินท์ในระยะใกล้ๆ ทุกวัน ​ได้เห็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ได้ยินเสียงหัวเราะที่เขาหัวเราะให้กับเธอเพียงคนเดียว... มันกำลังกัดกร่อนกำแพงที่เธอสร้างขึ้นอย่างเงียบเชียบ

"คุณพิมพ์ดาว... มานี่หน่อย" เสียงของรวินท์ดังขึ้นอีกครั้งในตอนบ่ายของวันถัดมา พิมพ์ดาวกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของเธอ หันขวับไปมองตามเสียงเรียก รวินท์ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของเขา ใบหน้าครุ่นคิด

"มีอะไรคะคุณรวินท์" เธอเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ พยายามเก็บซ่อนความประหม่าที่เกาะกุมหัวใจ

"เอกสารเกี่ยวกับโครงการใหม่... ผมอยากให้คุณช่วยดูให้ละเอียดอีกที" เขายื่นแฟ้มเอกสารหนาเตอะให้เธอ "ผมเชื่อในความสามารถของคุณ"

คำชมนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวอบอุ่นวาบ เธอรับแฟ้มเอกสารมาอย่างนอบน้อม "ค่ะคุณรวินท์ ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ"

เมื่อพิมพ์ดาวกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอเปิดแฟ้มเอกสารอย่างตั้งใจ แต่ความคิดของเธอกลับล่องลอยไปถึงแววตาของรวินท์ที่มองเธอ ราวกับมีบางอย่างที่เขาต้องการจะสื่อสาร แต่ก็ยังไม่กล้าพูดออกมา เขาเองก็คงกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองไม่ต่างจากเธอ

ความรู้สึกที่เธอมีต่อรวินท์มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ ในตอนแรก เธอเข้ามาที่นี่ด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน เธอต้องการแก้แค้น ต้องการทำให้เขาเจ็บปวด แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักผู้ชายที่เธอเคยเกลียดชัง หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ๆ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มสั่นคลอน เมื่อเธอเห็นด้านที่อ่อนโยนของเขา ด้านที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชาและหยิ่งทะนง

"พิมพ์ดาว... คุณคิดว่าไงกับโปรเจกต์นี้" รวินท์เดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง ตอนนี้เขามายืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอแล้ว พิมพ์ดาวหันไปมองเขา ดวงตาของพวกเขาสบกันอีกครั้ง

"ดิฉันคิดว่า... มีจุดที่ต้องปรับปรุงอีกเล็กน้อยค่ะ" พิมพ์ดาวตอบ พยายามรวบรวมสติ "โดยเฉพาะเรื่องการตลาด... เราอาจจะต้องเน้นกลุ่มเป้าหมายที่กว้างขึ้น"

รวินท์พยักหน้าช้าๆ "คุณมีไอเดียอะไรบ้าง"

พิมพ์ดาวเริ่มอธิบายแผนการของเธออย่างละเอียด เธอใช้ความรู้ความสามารถที่สั่งสมมาตลอดหลายปี บรรยายภาพของโครงการที่เธอจินตนาการออกมาได้อย่างชัดเจน รวินท์ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ ใบหน้าของเขาฉายแววสนใจอย่างเห็นได้ชัด

"คุณยอดเยี่ยมมาก พิมพ์ดาว" รวินท์เอ่ยชม "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะมองเห็นจุดนี้"

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกผิด เธอรู้ว่าเธอมีดีกว่าแค่การเป็นเลขา เธอมีศักยภาพที่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ แต่ทุกอย่างที่เธอทำ ก็เพื่อเป้าหมายที่เธอตั้งไว้

"ขอบคุณค่ะคุณรวินท์" เธอตอบ พลางก้มหน้าลงมองเอกสาร "แต่ดิฉันก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ"

"หน้าที่ของคุณ... หรือความปรารถนาของคุณกันแน่" รวินท์พูดขึ้นเบาๆ เสียงของเขาแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่พิมพ์ดาวอ่านไม่ออก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่เขาก็รีบเดินเลี่ยงไปเสียแล้ว

ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในใจของพิมพ์ดาวมันเริ่มเกินกว่าที่เธอจะควบคุมได้ เธอถอนหายใจยาว พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพอากาศข้างนอกเริ่มมืดครึ้ม ราวกับกำลังจะเกิดพายุใหญ่

"คุณรวินท์คะ" พิมพ์ดาวเอ่ยเรียกเขาอีกครั้ง เมื่อเห็นเขากำลังจะเดินออกจากห้องทำงาน "มีบางอย่างที่ดิฉันอยากจะขอ... คือเรื่องโปรเจกต์นี้ ดิฉันอยากจะขอเวลาในการทำงานวิจัยเพิ่มเติมสักหน่อยค่ะ"

รวินท์หันกลับมามองเธอ "คุณต้องการอะไร"

"ดิฉันอยากจะขอเข้าถึงข้อมูลบางส่วนของบริษัทค่ะ" พิมพ์ดาวพูดอย่างมั่นใจ "ข้อมูลเกี่ยวกับคู่แข่ง หรือข้อมูลเชิงลึกทางการตลาด... เพื่อให้แน่ใจว่าโปรเจกต์นี้จะประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด"

รวินท์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ได้... ผมจะให้ทีมงานของคุณเข้าถึงข้อมูลที่จำเป็น" เขามองพิมพ์ดาวอย่างมีความหมาย "แต่ผมอยากให้คุณจำไว้ว่า... ข้อมูลพวกนี้เป็นความลับของบริษัท"

"ดิฉันทราบค่ะคุณรวินท์" พิมพ์ดาวตอบ ยิ้มบางๆ "และดิฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ"

เมื่อพิมพ์ดาวกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเธออีกครั้ง เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรศัพท์ที่เธอใช้สื่อสารกับคนนอกบริษัท โทรศัพท์ที่เก็บซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้

"ฉันได้ข้อมูลบางส่วนมาแล้ว" เธอพูดเสียงเบา "และเขาก็เริ่มสงสัยฉันแล้ว"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา "ดี... จงระวังตัวให้มาก อย่าให้เขารู้ความจริง"

พิมพ์ดาววางสายโทรศัพท์ลง เธอสูดลมหายใจลึก เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมที่อันตราย แต่เธอก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป เพื่อเป้าหมายที่เธอตั้งใจไว้

ในขณะเดียวกัน รวินท์ก็ยังคงยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องทำงานของเขา ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับพิมพ์ดาว กลิ่นน้ำหอมนั้น... มันรบกวนจิตใจเขาจริงๆ ราวกับมันกำลังปลุกความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามจะฝังกลบให้จมหายไป

"ทำไมเธอถึงทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้" เขากระซิบกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความสับสน

เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตของเขา ล้วนแต่ต้องการอะไรบางอย่างจากเขา แต่พิมพ์ดาว... เธอแตกต่าง เธอมีความสามารถ เธอเฉลียวฉลาด และเธอก็สวยงามอย่างน่าอันตราย

"คุณพิมพ์ดาว... คุณเป็นใครกันแน่" เขากล่าวถามกับความว่างเปล่า ราวกับว่าคำตอบจะลอยมาจากอากาศ

แต่แล้ว เขาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ เขารีบเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา เปิดลิ้นชักลับ และหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ออกมา รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับพิมพ์ดาวอย่างน่าประหลาด... แต่ผมของเธอเป็นสีดำยาวสลวย ไม่ใช่สีน้ำตาลอ่อนเหมือนพิมพ์ดาว

"ไม่... เป็นไปไม่ได้" เขาพึมพำกับตัวเอง "แต่มันก็... คล้ายกันเหลือเกิน"

ความสงสัยในตัวพิมพ์ดาวยิ่งทวีคูณขึ้น เขาเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ใช่แค่เลขาธรรมดาๆ แต่เป็นผู้หญิงที่มีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิด