"คุณ... คุณกำลังกล่าวหาฉันเหรอคะคุณรวินท์" เสียงของพิมพ์ดาวสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาของเธอจ้องมองรวินท์อย่างไม่เชื่อสายตา การเผชิญหน้าครั้งนี้เกิดขึ้นในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ความตึงเครียดระหว่างความเกลียดชังและความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
รวินท์ก้าวเข้ามาใกล้เธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง "ผมไม่ได้กล่าวหาคุณ... ผมแค่ต้องการความจริง" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกดดัน "เอกสารสำคัญของบริษัทหายไป และผมเชื่อว่าคุณคือคนเดียวที่สามารถเข้าถึงข้อมูลพวกนั้นได้"
พิมพ์ดาวเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องเลือกระหว่างการเปิดเผยความจริงทั้งหมด หรือจะโกหกต่อไป แต่การโกหกนั้นมันยากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เธอได้ใกล้ชิดกับเขา ทุกครั้งที่สายตาของเราสบกัน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะละลายไปกับความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา
"ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นค่ะคุณรวินท์" เธอโกหก เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน
"อย่าโกหกผม พิมพ์ดาว" รวินท์พูด เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอยังคงลอยมาแตะจมูกเขา ทำให้เขายิ่งสับสน "ผมเห็นคุณอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของคุณ... คุณกำลังทำอะไรอยู่"
"ดิฉันแค่... กำลังทำงานค่ะ" พิมพ์ดาวตอบ พยายามรวบรวมสติ "ดิฉันไม่ได้ทำอะไรที่ผิดกฎหมาย"
"ถ้าอย่างนั้น... แสดงให้ผมดูหน่อย" รวินท์กล่าว เสียงของเขาเย็นชา "ให้ผมดูว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่"
พิมพ์ดาวหัวใจเต้นระรัว เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถโกหกต่อไปได้อีกแล้ว แต่การยอมรับความจริงนั้นหมายถึงการเปิดเผยทุกอย่าง การเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอ และการทำลายทุกสิ่งที่เธอพยายามสร้างมา
"คุณรวินท์คะ... มีบางอย่างที่คุณต้องรู้" พิมพ์ดาวสูดลมหายใจลึก "ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้ชื่อพิมพ์ดาวจริงๆ"
คำพูดนั้นทำให้รวินท์นิ่งอึ้งไป เขาจ้องมองพิมพ์ดาวอย่างไม่เข้าใจ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร"
"ดิฉัน... ชื่อจริงๆ ของดิฉันคือ... นลินี" เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า "และดิฉัน... ดิฉันมาที่นี่เพื่อแก้แค้น"
รวินท์ยืนนิ่ง เขาประมวลผลคำพูดของพิมพ์ดาวอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเรื่อยๆ "แก้แค้น... คุณหมายความว่ายังไง"
"คุณจำ... คุณจำเหตุการณ์เมื่อ 10 ปีที่แล้วได้ไหมคะ" พิมพ์ดาวถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "วันที่ครอบครัวของดิฉัน... ล้มละลาย"
รวินท์เริ่มจำได้ เขาจำได้ถึงข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ในวันนั้น จำได้ถึงใบหน้าของพ่อแม่ที่สิ้นหวัง จำได้ถึงความอัปยศอดสูที่ครอบครัวของเขาต้องเผชิญ
"เป็นคุณ... เป็นคุณเหรอ" รวินท์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา "แต่... ทำไม"
"คุณทำลายครอบครัวของดิฉัน คุณทำให้พ่อแม่ของดิฉันต้องเสียทุกอย่าง" พิมพ์ดาวกล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "ดิฉันมาที่นี่... เพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่พวกคุณพรากไป"
รวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาแทบจะยืนไม่ไหว ความจริงที่พิมพ์ดาวเปิดเผยนั้นมันหนักอึ้งจนเกินกว่าที่เขาจะรับได้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเริ่มจะรู้สึกดีด้วย จะเป็นคนที่เขากำลังตามล่าอยู่
"ผม... ผมไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน" รวินท์กล่าว เสียงของเขาแหบพร่า "พ่อของผม... ท่านไม่ได้ตั้งใจ"
"ไม่ตั้งใจอย่างนั้นเหรอคะ" พิมพ์ดาวหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณคิดว่าการทำลายชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้นเหรอ"
"ผมเสียใจ... ผมเสียใจจริงๆ" รวินท์กล่าว เขาเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ดาว ดวงตาของเขาสะท้อนไปด้วยความเจ็บปวด "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะ... เป็นแบบนี้"
"คุณไม่เคยคิด... เพราะคุณไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของคุณ" พิมพ์ดาวกล่าว "คุณใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ในขณะที่ครอบครัวของดิฉันต้องทุกข์ทรมาน"
บรรยากาศในห้องทำงานของรวินท์เต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งคู่ยืนมองหน้ากัน ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนไปแล้ว
"แต่... ในช่วงเวลาที่ผ่านมา" รวินท์เอ่ยขึ้นเบาๆ "ผมรู้สึก... ผมรู้สึกกับคุณ"
พิมพ์ดาวชะงักไป เธอเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ความรู้สึกที่เธอมีต่อรวินท์มันกำลังกัดกร่อนแผนการทั้งหมดของเธอ
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่าอะไรคะ" พิมพ์ดาวถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน
"ผม... ผมไม่แน่ใจ" รวินท์กล่าว "ผมไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง"
เขาเดินเข้าไปหาพิมพ์ดาวอีกครั้งอย่างช้าๆ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลังเล
"ผม... ผมรักคุณ พิมพ์ดาว" เขากล่าวออกมาอย่างไม่คาดคิด "ผมรักคุณจริงๆ"
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวตกใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่ารวินท์จะพูดแบบนี้ออกมา หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
"คุณ... คุณพูดอะไรนะคะ" พิมพ์ดาวถาม เสียงของเธอสั่นเครือ
"ผมรักคุณ... ผมรักคุณมากกว่าที่ผมคิด" รวินท์กล่าว เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของพิมพ์ดาวอย่างแผ่วเบา "ผมรู้ว่าคุณมาที่นี่เพื่อแก้แค้น... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมพร้อมที่จะชดใช้ทุกอย่าง"
พิมพ์ดาวมองเข้าไปในดวงตาของรวินท์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวด และเธอเห็นความรัก
"คุณ... คุณจะให้อภัยดิฉันได้เหรอคะ" พิมพ์ดาวถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง
"ผม... ผมไม่รู้" รวินท์กล่าว "แต่ผมอยากจะลอง... ผมอยากจะลองเริ่มต้นใหม่กับคุณ"
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของรวินท์ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีดำยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด
"คุณรวินท์ครับ... เรามีเรื่องด่วน" ชายคนนั้นกล่าว "มีคนบุกเข้ามาในบริษัทของเรา"
รวินท์และพิมพ์ดาวหันไปมองชายคนนั้นอย่างตกใจ
"ใครกัน... ที่บุกเข้ามา" รวินท์ถาม
"เราไม่แน่ใจครับ... แต่ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะกำลังตามหาคุณพิมพ์ดาว... เอ่อ... คุณนลินี" ชายคนนั้นกล่าว
พิมพ์ดาวตัวสั่นไปทั้งตัว เธอรู้ว่าใครกำลังตามหาเธอ...
"เป็นไปไม่ได้..." พิมพ์ดาวพึมพำ "พวกเขาตามหาฉันเจอแล้วเหรอ"
รวินท์มองพิมพ์ดาวด้วยความสับสน "ใครกำลังตามหาคุณ"
"พวกเขา... คือคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของครอบครัวดิฉัน" พิมพ์ดาวตอบ "และพวกเขา... กำลังจะมาเอาชีวิตดิฉัน"
รักยั่วยวนของCEO
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก