"ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... ก็ตามฉันมา" เสียงของพิมพ์ดาวสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำสะท้อนแสงไฟนีออนของตึกสูงระฟ้าเบื้องหลัง ภาพของรวินท์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในค่ำคืนที่ฟ้าครึ้มราวกับจะกลั้นน้ำตา คือภาพสุดท้ายที่เธออยากจะจำก่อนที่จะต้องทำลายทุกอย่างลง
รวินท์ก้าวเข้าไปหารวินท์ ยื่นมือออกไปราวกับจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่พิมพ์ดาวกลับผงะถอยหลังราวกับถูกไฟลวก "อย่า... อย่าเข้ามาใกล้ฉัน" น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าวขึ้น แต่ก็มีร่องรอยของความอ่อนแอซ่อนอยู่
"พิมพ์ดาว เกิดอะไรขึ้น? คุณกำลังพูดถึงอะไร?" รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ปกติเธอคือพิมพ์ดาวที่เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ตอนนี้เธอกำลังสั่นคลอนราวกับต้นไม้ใหญ่ที่ใกล้จะโค่นล้ม
"ความจริง... ความจริงที่ผมไม่เคยบอกคุณ" พิมพ์ดาวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "คุณเคยถามผมว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมผมถึงยอมเป็นเลขาส่วนตัวของคุณ ทั้งๆ ที่ผมก็มีโอกาสที่ดีกว่านี้... คุณเคยสงสัยไหม?"
รวินท์พยักหน้าช้าๆ แน่นอนว่าเขาเคยสงสัย แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะกดดันเธอจนถึงที่สุด เขาพอใจกับการมีเธออยู่ข้างกายในฐานะเลขาที่เก่งกาจและเป็นคนเดียวที่ทำให้โลกอันเยือกเย็นของเขามีสีสันขึ้นมาบ้าง
"ผม... ผมไม่ได้ชื่อพิมพ์ดาวจริงๆ" เธอเอ่ยประโยคนั้นออกมาเบาๆ แต่กลับดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาทของรวินท์ เขาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู
"คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? พิมพ์ดาว... นั่นมันชื่อเล่น?" รวินท์พยายามจะหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่ใช่... ชื่อจริงของผมคือ 'พัชรี' ครับ" เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "และผม... ผมเป็นผู้ชาย"
โลกทั้งใบของรวินท์เหมือนหยุดหมุน คำพูดของพิมพ์ดาว... ไม่สิ พัชรี... มันราวกับก้อนหินที่ถูกทุบลงมาใส่หัวเขาอย่างจัง เขาอ้าปากค้าง พยายามจะประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน แต่สมองกลับว่างเปล่า
"คุณ... โกหก!" รวินท์ตะโกนเสียงหลง ดวงตาฉายแววไม่เชื่อ "นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? นี่คุณกำลังจะบอกผมว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา... คุณหลอกผมมาตลอด?"
"ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ" พัชรีแก้ต่างด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอน "ผม... ผมไม่มีทางเลือกอื่น"
"ไม่มีทางเลือกอื่น?" รวินท์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แล้วไอ้ความสัมพันธ์ที่เรามีกันล่ะ? ไอ้ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ... ที่ผมคิดว่าคุณก็มีให้ผม... มันคืออะไร? มันคือการแสดงตลกของคุณใช่ไหม?"
"ไม่ใช่ครับ! ผม... ผมรักคุณจริงๆ รวินท์" คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากปากของพัชรี กลับยิ่งทำให้รวินท์เจ็บปวด เขาจำได้ถึงสัมผัสที่อ่อนโยน รอยยิ้มที่สดใส และแววตาที่อบอุ่นของ 'พิมพ์ดาว' ที่เขาหลงรัก
"รักผม? ทั้งๆ ที่คุณเป็นผู้ชาย? แล้วคุณหลอกผมมาตลอดเพื่ออะไร? เพื่อเงิน? เพื่อผลประโยชน์?" รวินท์ถามอย่างเจ็บปวด เขาพยายามปัดความคิดที่ว่าเธอหลอกลวงเขาออกไป แต่หลักฐานตรงหน้ามันชัดเจนเกินไป
"ไม่ใช่เรื่องเงิน ไม่ใช่เรื่องผลประโยชน์" พัชรีพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสเขาอีกครั้ง แต่รวินท์กลับผงะหนี "ผม... ผมถูกบังคับ"
"ถูกบังคับ?" คราวนี้รวินท์เป็นฝ่ายถามกลับด้วยความสงสัย "ใครบังคับคุณ? แล้วทำไมถึงต้องหลอกผม?"
"ครอบครัวของผม... มีหนี้สินก้อนใหญ่" พัชรีเล่าด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "หนี้ที่มันเกินกว่าที่ผมจะหาเงินมาชดใช้ได้ทั้งหมด"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?" รวินท์ถาม น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความสับสนและความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่
"เจ้าหนี้... เขาต้องการเงินคืนเร็วที่สุด" พัชรีเล่าต่อ "และเขา... เขารู้จักกับคนใกล้ตัวคุณ"
รวินท์นิ่งไป "ใคร?"
"คุณ... คุณวินัย" พัชรีเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับเป็นคำต้องห้าม
"คุณวินัย?" รวินท์ทวนคำ ชื่อนี้ทำให้เขาชะงัก เขาไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายแท้ๆ ของเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
"เขา... เขาเสนอทางออกให้ผม" พัชรีเล่าต่อ "เขาบอกว่าถ้าผมยอมทำงานให้คุณ... และใช้ความสามารถของผมในการเข้าถึงข้อมูลบางอย่าง... เขาจะช่วยเคลียร์หนี้ให้ผมทั้งหมด"
"ข้อมูลอะไร?" รวินท์ถามด้วยความรู้สึกที่ไม่ชอบมาพากล
"ข้อมูลเกี่ยวกับ... การซื้อขายหุ้นของบริษัทคุณ" พัชรีตอบ "เขาต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของคุณ เพื่อที่จะได้หาจังหวะในการ... ทุจริต"
รวินท์ถึงกับยืนนิ่งไป เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างรุนแรง ไม่ใช่แค่จากคนที่เขาไว้ใจอย่างพี่ชาย แต่ยังรวมถึง 'พิมพ์ดาว' ที่เขาเชื่อใจและมอบหัวใจให้
"แล้ว... แล้วคุณทำ?" รวินท์ถามเสียงสั่น
"ผม... ผมไม่เคยทำ" พัชรีรีบแก้ต่าง "ผมปฏิเสธเขาไป แต่เขาก็ข่มขู่ผม... เขาขู่ว่าจะทำร้ายครอบครัวผม"
"แล้วคุณมาทำงานเป็นเลขาผม... ก็เพื่อที่จะได้สืบหาข้อมูลให้เขา?" รวินท์ถาม น้ำเสียงเริ่มกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง
"ไม่! ผม... ผมตั้งใจจะหาทางอื่น" พัชรีพยายามอธิบาย "แต่เมื่อผมเข้ามาทำงานที่นี่... ได้ใกล้ชิดคุณ... ได้เห็นคุณ... ผมก็... ผมก็รักคุณ"
คำสารภาพรักจากคนที่เขาเพิ่งรู้ว่าเป็นผู้ชายและหลอกลวงเขามาตลอด มันยิ่งทำให้ทุกอย่างซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก
"คุณรักผม?" รวินท์หัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วไอ้ความสัมพันธ์ที่เรามีกัน... มันคืออะไร? คุณกำลังเล่นบทบาท 'เลขาคนสนิทที่แอบรักเจ้านาย' อยู่ใช่ไหม?"
"ไม่ใช่! ผม... ผมไม่เคยเล่นบทบาทอะไรทั้งนั้น" พัชรีเอ่ย "แต่ผมก็รู้ว่าคุณ... คุณก็ไม่เคยเห็นผมเป็นแค่เลขา"
"ใช่... ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นแค่เลขา" รวินท์ยอมรับ "ผมเห็นคุณเป็น... เป็นคนที่ผมรัก" เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ "แต่ตอนนี้... ผมไม่รู้ว่าผมควรจะเชื่ออะไร"
"ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ" พัชรีพูดต่อ "แต่ผม... ผมอยากจะขอโอกาสพิสูจน์ตัวเอง"
"พิสูจน์? คุณจะพิสูจน์ยังไง?" รวินท์ถามอย่างไม่แน่ใจ
"ผม... ผมจะหาหลักฐานมายืนยัน" พัชรีกล่าว "ผมจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด... ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง"
"แล้วถ้าคุณทำไม่ได้ล่ะ?" รวินท์ถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
"ถ้าผมทำไม่ได้... ผมจะหายไปจากชีวิตคุณตลอดไป" พัชรีให้คำมั่นสัญญา
รวินท์มองเข้าไปในดวงตาของพัชรี เขาเห็นความเจ็บปวด ความกลัว และความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ทำให้โลกของเขาอบอุ่นขึ้นมาตลอดหลายเดือน จะเป็นคนหลอกลวง
"ผม... ผมขอเวลาคิด" รวินท์กล่าวในที่สุด "ตอนนี้... ผมต้องการเวลาอยู่คนเดียว"
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พัชรีอยู่เพียงลำพังภายใต้แสงไฟนีออนอันเยือกเย็น เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขากับ 'พิมพ์ดาว' หรือ 'พัชรี' จะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เขารู้ว่าโลกของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว และมันก็เปลี่ยนไปอย่างถาวร
ขณะที่รวินท์เดินจากไป พัชรีก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นถนน เขาปลดปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้มานานออกมาอย่างไม่อาจห้าม ภาพของรวินท์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อครู่ คือภาพที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เขาได้แต่หวังว่ารวินท์จะเข้าใจ และให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเอง
แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏขึ้น ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ
"ว่าไง..." พัชรีรับสายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ได้ข่าวว่าแกสารภาพความจริงไปแล้วสินะ" เสียงทุ้มต่ำของวินัยดังลอดออกมาจากปลายสาย "ดีมาก... แต่แกยังทำงานไม่เสร็จนะ"
"ผม... ผมจะหาทาง" พัชรีตอบอย่างสิ้นหวัง
"หาทางให้เร็วที่สุดนะ... ไม่งั้นครอบครัวแกคงจะมีความสุขกับการไปอยู่บนสวรรค์แล้วล่ะ" วินัยกล่าวตัดบท
พัชรีปล่อยโทรศัพท์ให้หลุดจากมือ ภาพของรวินท์ที่เดินจากไป และคำขู่ของวินัย วนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่โหดร้ายกว่านี้อีกมาก
รักยั่วยวนของCEO
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก