"ถ้าใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว ฉันจะทำให้มันไม่เหลือแม้แต่ซาก!" เสียงกัมปนาทของรวินท์ดังสะท้อนไปทั่วห้องประชุมหรูหรา ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองไปยังกลุ่มนักธุรกิจที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม บรรยากาศเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศที่เปิดจนสุดกำลัง ทุกสายตาจับจ้องไปยังรวินท์ CEO หนุ่มผู้เย็นชา และพิมพ์ดาว เลขาสาวสวยผู้กำลังยืนนิ่งสงบอยู่ข้างกายเขา ราวกับเป็นโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุด
เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนพิมพ์ดาว ภาพของเงาดำที่พยายามจะทำร้ายเธอ เสียงกรีดร้องที่ติดอยู่ในลำคอ และใบหน้าอันโหดเหี้ยมของคนร้าย มันยังคงชัดเจนอยู่ในห้วงความคิด แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจที่สุดคือการปรากฏตัวของรวินท์ เขามาเร็วเหลือเชื่อ ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น และเขาต่อสู้กับคนร้ายอย่างดุเดือด ไม่เคยมีใครเคยเห็นรวินท์ในสภาพนั้นมาก่อน ความเป็นสุภาพบุรุษที่ซ่อนเร้นภายใต้ความเยือกเย็นถูกเปิดเผย กลายเป็นพายุแห่งความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่ลังเล
"คุณรวินท์คะ..." พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา มือเรียวบางค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสแขนของเขาเบาๆ แม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่รอยฟกช้ำที่แขนของเขาก็ยังคงเด่นชัด เธอรู้สึกผิดอย่างมากที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้
รวินท์หันมามองพิมพ์ดาว แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเมื่อครู่พลันอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มลงมองใบหน้าซีดเผือดของเธอ มือหนาค่อยๆ ยกขึ้นประคองใบหน้าของเธอไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ขมับที่เริ่มมีรอยช้ำเบาๆ "คุณไม่เป็นอะไรนะพิมพ์ดาว?" เสียงของเขาฟังดูอ่อนลงกว่าปกติ ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว
"ค่ะ คุณรวินท์" พิมพ์ดาวตอบ พยายามระงับน้ำตาที่กำลังจะไหล "ขอบคุณนะคะ... ที่ช่วยพิมพ์ดาว"
"ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณ" รวินท์พึมพำ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพิมพ์ดาวอย่างลึกซึ้ง มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินกว่าจะบรรยาย ทั้งความห่วงใย ความเป็นห่วง และที่สำคัญที่สุด... ความรักที่เขาพยายามจะซ่อนเร้นมาตลอด
"แต่... คุณก็บาดเจ็บนะคะ" พิมพ์ดาวพยายามจะสะบัดความคิดเรื่องความรู้สึกของเขาออกไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดถึงเรื่องนั้น รวินท์กำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่อีกครั้ง และเธอเองก็เป็นต้นเหตุ
"เรื่องแค่นี้เทียบไม่ได้เลยกับความปลอดภัยของคุณ" รวินท์กล่าวอย่างหนักแน่น "คุณจำได้ไหมว่าผมเคยพูดอะไรกับคุณไว้? ผมสัญญาว่าจะปกป้องคุณ และผมก็จะไม่ผิดคำพูด"
คำพูดของเขาทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรงอย่างประหลาด มันเป็นคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้เมื่อหลายปีก่อน ในวันที่เธอต้องจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ วันที่ความลับอันดำมืดของครอบครัวเธอทำให้เธอต้องเดินจากมาพร้อมกับความเจ็บปวด
"คุณรวินท์คะ... เรื่องเมื่อคืน... มันเป็นใครกันคะ? พวกเขาต้องการอะไร?" พิมพ์ดาวถามขึ้น เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา คนร้ายที่บุกเข้ามาไม่ได้มีเป้าหมายเพียงแค่จะทำร้ายเธอ แต่ต้องมีบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น
รวินท์ขมวดคิ้วแน่น "ผมกำลังสืบหาอยู่ คุณไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการทุกอย่างเอง"
"แต่ถ้าพวกเขาตามคุณมาล่ะคะ?" พิมพ์ดาวถามอย่างร้อนรน เธอไม่อยากให้เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะเธออีกแล้ว "พิมพ์ดาว... อาจจะเป็นตัวปัญหาของคุณ"
"อย่าพูดแบบนั้นนะพิมพ์ดาว" รวินท์ดึงพิมพ์ดาวเข้ามาใกล้ขึ้น เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะซึมซับความรู้สึกทั้งหมดผ่านการสัมผัส "คุณไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับผมเลย คุณจำไว้"
คำพูดของเขาปลุกความรู้สึกที่หลับใหลในใจของพิมพ์ดาวให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอกอดตอบเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับจะบอกว่าที่นี่คือที่ที่เธอควรอยู่
"คุณรวินท์... มีเรื่องที่พิมพ์ดาวต้องบอกคุณค่ะ" พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงเบา แต่รวินท์กลับได้ยินชัดเจน
รวินท์คลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย จ้องมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ดาว "อะไรเหรอพิมพ์ดาว?"
"เรื่อง... ความลับของพิมพ์ดาว... ที่พิมพ์ดาวไม่เคยบอกใคร..." พิมพ์ดาวเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก เธอลังเลใจอย่างมาก แต่เธอก็รู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด
แต่ก่อนที่พิมพ์ดาวจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของรวินท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน มันเป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นถี่ๆ ใบหน้าของรวินท์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ และสีหน้าของเขาก็ซีดลงอย่างรวดเร็ว
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" พิมพ์ดาวถามอย่างเป็นห่วง
รวินท์เงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ดาว ดวงตาของเขามีแววของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ข้อความจากหน่วยรักษาความปลอดภัย... มีคนพยายามจะบุกเข้ามาในตึกของเรา"
"อะไรนะคะ!?" พิมพ์ดาวอุทานด้วยความตกใจ
"พวกมันรู้แล้วว่าคุณอยู่ที่นี่" รวินท์กล่าวเสียงเย็น "ผมต้องไปตอนนี้"
เขากระชากแขนพิมพ์ดาวให้ลุกขึ้นยืน "คุณต้องไปกับผม"
"แต่..."
"ไม่มีแต่ทั้งนั้นพิมพ์ดาว!" รวินท์เร่งเสียง "ตอนนี้มันอันตรายเกินไป คุณต้องไปกับผม"
เขากระชับมือที่จับแขนพิมพ์ดาวแน่นขึ้น ราวกับจะปกป้องเธอจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นจากด้านนอก ราวกับว่าศัตรูของเขากำลังปิดล้อมเข้ามาทุกขณะ
"มีรถรออยู่ข้างนอก" รวินท์พูดพลางดึงพิมพ์ดาวให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้องประชุม ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าหลายคนปรากฏขึ้น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต และในมือของพวกเขาก็มีอาวุธที่น่าสะพรึงกลัว
"คุณรวินท์... ผมว่าเราคงไปไหนไม่ได้แล้วล่ะครับ" หนึ่งในชายเหล่านั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาของเขากวาดมองไปยังพิมพ์ดาวด้วยความหมายแฝงที่น่าขนลุก
รวินท์ผลักพิมพ์ดาวไปไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวบังเธอไว้เต็มที่ สัญชาตญาณนักสู้ของเขาทำงานเต็มที่ เขารู้ว่านี่คือการเผชิญหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
"พิมพ์ดาว... ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..." รวินท์พูดเสียงเครียด มองไปยังใบหน้าซีดเผือดของเธอ "จำไว้ว่าผมรักคุณนะ"
ก่อนที่พิมพ์ดาวจะได้ทันได้ตอบรับ หรือแม้แต่จะประมวลผลคำพูดนั้น เสียงปืนก็ได้ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว!
รักยั่วยวนของCEO
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก