ตอนที่ 26 — เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

"คุณ... คุณแน่ใจนะว่ารูปนี้มาจากกระเป๋าของคุณอัครเดช?" เสียงของภาคินสั่นเครือ เขาถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ในมือแน่น ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า หรืออาจจะเป็นสิ่งที่จะพลิกผันชีวิตของเขาไปตลอดกาล

พิมพ์ชนกพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังรูปถ่ายนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ฉัน... ‌ฉันไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อน แต่... แต่ผู้หญิงคนนั้น..." เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ฉันคิดว่าฉันเคยเห็นเธอที่ไหนสักแห่ง"

ภาคินเงยหน้ามองพิมพ์ชนก แววตาของเขาสื่อถึงความสับสนและความไม่เชื่อ "เคยเห็น? ​คุณหมายความว่ายังไง?"

"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" พิมพ์ชนกพยายามรวบรวมคำพูด "แต่... มันให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก"

ภาคินจ้องมองรูปถ่ายในมืออีกครั้ง เขาเห็นตัวเองในวัยเด็ก ใบหน้าอิ่มเอิบ ดวงตาใสซื่อ ‍และข้างๆ เขาคือผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวมชุดเดรสสีอ่อน ใบหน้าของเธอถูกบดบังด้วยแสงเงาเล็กน้อย แต่ก็ยังพอเห็นเค้าโครงที่ดูอ่อนโยนและอบอุ่น

"นี่มันเป็นไปไม่ได้" ภาคินพึมพำ "ผมไม่เคยมีรูปถ่ายแบบนี้เลย... และผมก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน"

เขาหันไปมองพิมพ์ชนกอีกครั้ง ‌"คุณแน่ใจเหรอว่าไม่ใช่คุณ?"

พิมพ์ชนกส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ค่ะ... ไม่ใช่ฉันแน่นอน"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับมีเพียงความรู้สึกอึดอัดและปริศนาที่แขวนอยู่กลางอากาศ ภาคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมรูปใบนี้ถึงมาปรากฏขึ้นในมือของอัครเดช และทำไมพิมพ์ชนกถึงมีความรู้สึกบางอย่างที่เชื่อมโยงกับรูปใบนี้

"เราต้องสืบหาความจริงเรื่องนี้" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น ‍"ผมต้องรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร และเธอมีความเกี่ยวข้องอะไรกับผม"

พิมพ์ชนกพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันจะช่วยคุณค่ะ"

ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

"ฮัลโหลครับ" ภาคินรับสาย

"คุณภาคินใช่ไหมคะ?" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย ​เป็นเสียงที่หวานแต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ครับ ผมภาคิน มีอะไรให้ช่วยครับ?"

"ฉัน... ฉันเป็นอดีตพยาบาลที่เคยดูแลคุณตอนเด็กๆ ค่ะ" เสียงของผู้หญิงคนนั้นกล่าวต่อ "ฉันเห็นข่าวเรื่องคุณในทีวี เลยอยากจะติดต่อมา"

ภาคินถึงกับตะลึง ​"คุณ... คุณจำผมได้?"

"จำได้สิคะ คุณภาคิน... คุณเป็นเด็กที่น่ารักมาก" เสียงของเธออ่อนโยนขึ้น "แต่... ฉันกังวลใจเรื่องบางอย่างที่เกี่ยวกับอดีตของคุณ"

"คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับ?" ภาคินถามด้วยความสงสัย

"ฉัน... ​ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะบอกคุณไหม" เธอลังเล "แต่ฉันคิดว่ามันสำคัญมาก... เกี่ยวกับแม่ของคุณ"

คำว่า "แม่" ทำให้ภาคินรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าลงมากลางใจ เขาจำแม่ของตัวเองไม่ได้เลย ความทรงจำเกี่ยวกับแม่เลือนรางจนแทบจะไม่มีเหลืออยู่

"แม่ผม?" ภาคินถามเสียงสั่น "คุณรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับแม่ผม?"

"ฉัน... ฉันจำได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณแม่ของคุณ... มันเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้ามาก" เสียงของผู้หญิงคนนั้นเริ่มสั่นเครือ "และฉันคิดว่า... คุณอัครเดชอาจจะรู้เรื่องนี้มากกว่าที่คุณคิด"

ภาคินแทบจะยืนไม่อยู่ เขาปล่อยรูปถ่ายใบนั้นให้หลุดมือไปตกอยู่บนพื้น เขาหันไปมองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน

"อุบัติเหตุ... คุณอัครเดช... แม่ของผม..." เขาพึมพำซ้ำๆ

พิมพ์ชนกมองภาคินด้วยความเห็นใจ เธอเข้าใจดีว่าเรื่องราวในอดีตกำลังจะกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง

"คุณภาคิน... คุณต้องเข้มแข็งนะคะ" พิมพ์ชนกเอ่ยปลอบ

ภาคินก้าวไปหาพิมพ์ชนก เขาจับมือเธอไว้แน่น "ผม... ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียสติ"

"ไม่ค่ะ" พิมพ์ชนกส่ายหน้า "คุณต้องไม่เป็นอะไร"

"ถ้าอัครเดชรู้เรื่องเกี่ยวกับแม่ผมจริงๆ..." ภาคินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น "ผมจะไม่ยอมให้อภัยเขาเด็ดขาด"

พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นประกายแห่งความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นที่ปะทุขึ้นมา

"คุณภาคิน... ฉันเข้าใจดีถึงความรู้สึกของคุณ" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่... ฉันอยากให้คุณลองฟังฉันก่อน"

ภาคินมองพิมพ์ชนกอย่างรอคอย "คุณจะพูดอะไร?"

"เรื่องรูปถ่ายใบนั้น..." พิมพ์ชนกสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร"

ภาคินเบิกตากว้าง "ใคร?"

"เธอคือ... คุณอุษา" พิมพ์ชนกกล่าวชื่อนั้นออกมาเบาๆ "แม่ของคุณ"

ภาคินอึ้งไป เขาไม่เคยได้ยินชื่อแม่ของตัวเองมาก่อนเลย

"คุณ... คุณรู้ได้ยังไง?" ภาคินถามด้วยความไม่เชื่อ

"ตอนที่คุณภาคินเสียความทรงจำ... ฉันเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างคุณ" พิมพ์ชนกเล่า "ฉันพยายามจะช่วยให้คุณจำอะไรได้บ้าง... แต่ก็ทำได้แค่บางส่วน"

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ฉัน... ฉันเคยพยายามบอกคุณเรื่องแม่ของคุณ... แต่คุณไม่เคยจำได้เลย"

ภาคินยืนนิ่ง เขาประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่พิมพ์ชนกเพิ่งบอกเขา มันเหมือนกับชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่ค่อยๆ ต่อกันเป็นภาพใหญ่

"คุณ... คุณรู้เรื่องทั้งหมด?" ภาคินถามเสียงแหบพร่า

"ฉันรู้... และฉันก็พยายามปกป้องคุณมาตลอด" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่ฉันก็ไม่เคยคิดว่าอัครเดชจะรู้เรื่องนี้ และจะใช้มันเป็นเครื่องมือทำลายคุณ"

ภาคินก้มลงมองรูปถ่ายในมืออีกครั้ง เขาเห็นผู้หญิงคนนั้น... แม่ของเขา... ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เขาในวัยเด็ก

"ผม... ผมไม่เข้าใจ" ภาคินพูด "ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย?"

"เพราะอัครเดช... เขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "เขาต้องการให้คุณลืมทุกอย่าง... เพื่อที่เขาจะได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง"

ภาคินรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในทะเลแห่งความเจ็บปวดและความสับสน เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะถูกบงการโดยใครบางคนได้มากถึงขนาดนี้

"ผม... ผมต้องรู้ความจริงทั้งหมด" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

พิมพ์ชนกจับมือภาคินไว้แน่น "ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณค่ะ"

แต่ในขณะที่พวกเขาทั้งคู่กำลังจะเผชิญหน้ากับอดีตที่ซับซ้อน เสียงโทรศัพท์ของพิมพ์ชนกก็ดังขึ้น เป็นสายจากโรงพยาบาล

"ฮัลโหลค่ะ..." พิมพ์ชนกรับสาย "อะไรนะคะ? คุณป้า... คุณป้าเป็นอะไรไปคะ?"

สีหน้าของพิมพ์ชนกเปลี่ยนไปทันที เธอซีดเผือดราวกับกระดาษ

"ไม่จริงน่า... คุณป้า..." เธอพึมพำ

ภาคินมองพิมพ์ชนกอย่างเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้น?"

พิมพ์ชนกหันมามองภาคินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "คุณป้าของฉัน... คุณป้าของฉันเสียชีวิตแล้วค่ะ"

ภาคินอึ้งไป เขาไม่ทันได้ตั้งตัวกับข่าวร้ายนี้

"แต่... แต่เมื่อเช้านี้ท่านยังแข็งแรงดีอยู่เลยนะคะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงสั่นเครือ "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้!"

เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ภาคินรีบเข้าไปประคองเธอไว้

"ใจเย็นๆ นะครับ" ภาคินปลอบ

แต่ในขณะที่พิมพ์ชนกกำลังเสียใจกับข่าวร้ายนั้นเอง เธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่พื้นข้างๆ ร่างของเธอ... เป็นอีกซองเอกสารสีน้ำตาลใบเดียวกับของอัครเดช

"นี่มันอะไรกัน?" พิมพ์ชนกหยิบมันขึ้นมาดู

เมื่อเธอเปิดซองออก ภาพที่ปรากฏอยู่ข้างในทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ

มันเป็นรูปถ่าย... เป็นรูปถ่ายของภาคินในวัยเด็ก... และข้างๆ เขาคือผู้หญิงคนหนึ่ง... แต่ไม่ใช่ภาพเดิมที่ภาคินถืออยู่เมื่อครู่นี้

ภาพนี้... ผู้หญิงคนนั้น... ใบหน้าของเธอชัดเจนกว่าเดิม และดวงตาของพิมพ์ชนกก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอจดจำใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นได้...