ตอนที่ 1 — ลมฝนในงานแต่ง

สายฝนที่เทกระหน่ำลงมา ราวกับจะเย้ยหยันชะตากรรมของหญิงสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางงานวิวาห์ของตัวเอง แต่เจ้าสาวกลับไม่ใช่เธอ…

พิมพ์ชนกยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพตรงหน้าคือภาพลวงตาที่กลายเป็นจริงอย่างโหดร้าย เสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบา เสียงหัวเราะยินดีของแขกเหรื่อ ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท แต่สำหรับเธอ ‌มันคือเสียงกลองศึกที่ตีรัวจนใจจะขาด ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอสวมอยู่ กลับกลายเป็นชุดไว้ทุกข์ที่ประดับด้วยน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม

ตรงแท่นพิธีภาพที่ควรจะเป็นเธอและ "ณัฐพล" นักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกล ผู้เป็นที่รักมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย กลับกลายเป็นภาพของ "เมษา" ​เพื่อนรักที่เคยร่วมสาบานว่าจะจับมือกันไปจนวันตาย ยืนเคียงข้างเขาในชุดเจ้าสาวสีเดียวกัน ใบหน้าของเมษาที่เคยมีแต่รอยยิ้มเป็นมิตร บัดนี้กลับฉายแววเปี่ยมสุขเกินจะบรรยาย เธอกำลังยื่นมือออกไปรับแหวนเพชรเม็ดงามจากณัฐพล วงแหวนที่ควรจะเป็นของเธอ!

"ยินดีด้วยนะเมษา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังมาจากข้างหลัง พิมพ์ชนกผงะเล็กน้อย ‍หันไปมองก็พบกับ "อารักษ์" พี่ชายของเธอ ที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตาเช่นกัน ดวงตาคมของเขามองเธอด้วยความเวทนาและโกรธแค้นระคนกัน

"พี่อารักษ์…" เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาที่ไหลไม่หยุดหย่อนทำให้มองเห็นภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปหมด

"พิมพ์… เกิดอะไรขึ้น ‌ทำไมถึง… ทำไมถึงเป็นแบบนี้" อารักษ์ถามเสียงหนักแน่นพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

พิมพ์ชนกพยายามรวบรวมสติ นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน

"เขา… เขาบอกว่าเขาไม่มีความสุข เขาบอกว่าเมษา… เมษาเข้าใจเขามากกว่า" คำพูดขาดห้วงด้วยเสียงสะอื้น ‍เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว ณัฐพลบอกรักเธอ บอกว่าจะแต่งงานกับเธอ สร้างอนาคตร่วมกัน แต่สุดท้ายเขากลับเลือกเมษา เพื่อนรักของเธอ!

"ไอ้สารเลว!" อารักษ์สบถเสียงดัง หันไปมองณัฐพลที่ตอนนี้กำลังก้มลงจูบหน้าผากเมษาอย่างดูดดื่ม ​ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าเขาได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของพิมพ์ชนกไปแล้ว

"พิมพ์… แล้วท้อง… ท้องของพิมพ์ล่ะ" อารักษ์ถามเสียงเบาลง แต่เต็มไปด้วยความกังวล

เมื่อได้ยินคำนั้น พิมพ์ชนกก็ยกมือขึ้นลูบท้องน้อยๆ ที่เริ่มนูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจปนความหวัง ​ความหวังที่ว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอและณัฐพล จะเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักที่ถูกหักหลังครั้งนี้

"ฉัน… ฉันยังไม่ได้บอกเขา" เธอตอบเสียงแผ่วเบา

"แกจะบอกเขาใช่ไหม! บอกให้เขารู้ว่าเขาทำอะไรลงไป!" อารักษ์ถามด้วยความหวัง

พิมพ์ชนกพยักหน้าช้าๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอเห็นสายตาของณัฐพลที่สบมาทางเธอในตอนนี้ ​มันเป็นสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก แววตาที่บ่งบอกว่าเขาไม่ต้องการอะไรจากเธออีกต่อไปแล้ว

"ไปกันเถอะพิมพ์ ออกจากที่นี่ไป เราจะไปหาที่ปลอดภัย" อารักษ์ดึงแขนเธออย่างนุ่มนวล แต่พิมพ์ชนกกลับยืนนิ่งราวกับรากไม้ฝังดิน

"ไม่… ฉันจะอยู่ที่นี่ ฉันจะสู้" เธอพูดเสียงหนักแน่น

"พิมพ์! อย่าโง่! แกเห็นแล้วใช่ไหมว่าเขาเป็นคนยังไง! เขาไม่สนใจแกอีกแล้ว!"

"แต่… ลูกในท้องของฉัน…"

"ลูกของเรา! ฉันจะดูแลแกกับหลานเอง" อารักษ์พูดเสียงหนักแน่น พิมพ์ชนกมองหน้าพี่ชายอย่างซาบซึ้ง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกัน เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากทางแท่นพิธี

"คุณพิมพ์ชนก! กรุณาออกไปจากงานแต่งของพวกเราเดี๋ยวนี้!" เสียงของเมษาดังแหลม หญิงสาวเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีไม่พอใจ

"เมษา… นี่มันงานแต่งของฉันนะ" พิมพ์ชนกเผลอพูดออกไป

"งานแต่งของฉันต่างหาก! ส่วนเธอ… เธอไม่มีสิทธิ์มาอยู่ที่นี่!" เมษาตวาดกลับ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"เมษา… พอแล้ว" ณัฐพลพยายามห้าม แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

"ไม่พอ! นี่มันต้องจบ! ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำลายงานแต่งของฉันเด็ดขาด!" เมษาพูดพลางผลักพิมพ์ชนกอย่างแรง

พิมพ์ชนกเซถอยหลังไปเกือบจะล้ม แต่เธอก็ทรงตัวไว้ได้ ท้องที่เริ่มป่องทำให้การเคลื่อนไหวของเธอไม่คล่องตัวนัก

"แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงเมษา! เราเป็นเพื่อนกันนะ!" น้ำตาของพิมพ์ชนกไหลอาบแก้มอีกครั้ง

"เพื่อน? เพื่อนที่ไหนจะมาแย่งผู้ชายของฉัน!" เมษาสวนกลับทันควัน

"แย่ง? ใครกันแน่ที่แย่ง! นายณัฐพลเขารักฉัน! เขาสัญญาว่าจะแต่งงานกับฉัน!" พิมพ์ชนกตะโกนกลับด้วยความเจ็บปวด

"โกหก! เขาไม่มีวันรักคนอย่างเธอ! เขาเบื่อเธอแล้ว!" เมษาตะโกนกลับ น้ำเสียงของเธอสะท้อนความแค้นที่ซ่อนอยู่

"พอ! ทั้งสองคน! นี่มันงานแต่ง!" ณัฐพลเดินเข้ามาคั่นกลาง พลางมองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่ากลัว

"พิมพ์… กลับไปกับฉันเถอะ" อารักษ์พยายามดึงเธออีกครั้ง

แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น…

ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้น!

ร่างของณัฐพลทรุดฮวบลงกับพื้น!

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไปทั่วงาน!

พิมพ์ชนกเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ภาพตรงหน้าคือฝันร้ายที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม!