“ไม่! ฉันจะอยู่ที่นี่!” เสียงของพิมพ์ชนกแข็งกร้าว เธอผลักมือของภาคินที่พยายามจะดึงเธอเข้าไปในห้องนิรภัย
“คุณต้องปลอดภัย!” ภาคินเสียงดังขึ้น เขากระชากแขนเธออย่างแรงจนเธอเซถลา
“ถ้าฉันจะตาย ฉันก็ขอตายอยู่ที่นี่!” เธอตะโกนกลับ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า “ฉันไม่อยากอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปแล้ว! ถ้าพวกเขาอยากได้อะไรจากฉัน… ก็มาเอาเลย!”
“อย่าพูดแบบนั้น!” ภาคินตวาดเสียงเข้ม แววตาของเขาฉายแววเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด “คุณไม่รู้หรอกว่าพวกมันทำอะไรได้บ้าง!”
“แล้วคุณรู้หรือไง!” เธอสวนกลับ “คุณรู้ทุกอย่าง! คุณรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายฉัน! คุณรู้ว่ามีอันตรายอยู่รอบตัวฉัน! แต่คุณไม่เคยบอกอะไรฉันเลย! คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับความมืดมิดและความไม่รู้! แล้วตอนนี้… คุณจะให้ฉันไปหลบอยู่ในห้องแคบๆ เหมือนหนูติดจั่นอีกอย่างนั้นหรือ!”
เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือข้างหนึ่งประคองท้องน้อยที่เริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอซีดเผือดแต่ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความท้าทาย
ภาคินมองภาพนั้น หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาเห็นความอ่อนแอที่พยายามซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าว เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัวที่กำลังต่อสู้กันอยู่ภายใน
“พิมพ์ชนก…” เขาเอ่ยชื่อเธอเสียงแผ่วเบา เดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ “ผมขอโทษ… ผมรู้ว่าผม… ทำอะไรหลายอย่างผิดพลาดไป…”
“ผิดพลาด?” เธอหัวเราะเยาะ “คุณทำให้ชีวิตของฉันพังไม่เป็นท่า! คุณ… คุณทำให้ฉันต้องกลายเป็นแบบนี้!”
“ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจ…” เขาพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผม… ผมกำลังพยายามแก้ไขมัน… ผมกำลังพยายาม… ปกป้องคุณ… และ… ปกป้อง… สิ่งที่อยู่ในท้องของคุณ…”
คำว่า “สิ่งที่คุณอยู่ในท้องของคุณ” ทำให้พิมพ์ชนกชะงัก เธอเงยหน้ามองภาคินอย่างตกใจ
“คุณ… คุณรู้?”
ภาคินพยักหน้าช้าๆ “ผม… ผมสังเกตเห็น… ตั้งแต่แรกแล้ว… แต่… ผมไม่แน่ใจ… เลยไม่กล้าถาม…”
น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอวางมือลงบนท้องน้อยอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงการดิ้นเบาๆ ของชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ภายใน
“เขา… เขาคือ… ความหวังของฉัน” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “คือสิ่งเดียว… ที่ทำให้ฉัน… มีแรง… จะสู้ต่อ…”
ภาคินมองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ แววตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ผม… ผมเข้าใจ…”
“คุณ… คุณเคยมีครอบครัวไหมคะ?” เธอถามออกไปอย่างกะทันหัน
ภาคินนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย “ผม… เคยมี… แต่… ตอนนี้… ไม่มีแล้ว…”
“ทำไมคะ?” เธอถามต่อ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงอยากรู้เรื่องราวของเขามากขนาดนี้
“มัน… มันเป็นเรื่องในอดีต… ที่… ที่เจ็บปวด…” เขาตอบเลี่ยงๆ
“ความเจ็บปวด… ของคุณ… มันเหมือนกับของฉันไหมคะ?” เธอถาม
ภาคินมองเธอ แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเข้าใจเธอจริงๆ “บางที… อาจจะ… ใกล้เคียงกัน…”
“ฉัน… ฉันรู้สึก… กลัวเหลือเกินค่ะ” เธอสารภาพ “กลัวว่า… ชีวิตน้อยๆ นี้… จะต้องมาเจออะไร… เลวร้ายเหมือนที่ฉันเจอ…”
“ผม… ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด” ภาคินพูดเสียงหนักแน่น มือของเขาวางลงบนมือของเธอที่ประคองท้องน้อยอยู่ “ผม… จะปกป้องคุณ… และ… ลูกของเรา… ให้ดีที่สุด…”
“ลูกของเรา…” พิมพ์ชนกทวนคำนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความกลัว ความหวัง และ… ความรัก
“คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?” เธอถาม
“ผม… ผมรักคุณ… พิมพ์ชนก” ภาคินพูด ดวงตาของเขามองเธออย่างตรงไปตรงมา “ผม… ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่… แต่มันเกิดขึ้นแล้ว… ผม… ผมรักคุณ… และผม… จะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณ… และลูก… ปลอดภัย…”
พิมพ์ชนกมองภาคินนิ่ง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่ในแววตาของเขามีความจริงใจที่เธอสัมผัสได้
“แต่… คุณ… คุณเคยบอกว่า… คุณไม่เคยมีความรู้สึก…” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
“ผม… ผมเคยคิดแบบนั้น… แต่… คุณ… คุณทำให้ผมรู้ว่า… ผมคิดผิด…” ภาคินตอบ “คุณ… คือผู้หญิงคนเดียว… ที่ทำให้ผม… รู้สึก… แบบนี้…”
เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากท้องน้อย แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา
“ฉัน… ฉันก็… รู้สึก… เหมือนกันค่ะ” เธอสารภาพ “ตอนแรก… ฉันเกลียดคุณ… เกลียดมาก… แต่… ยิ่งรู้จักคุณ… ยิ่ง… ยิ่งรู้สึก… ว่า… คุณ… ไม่เหมือนคนอื่น…”
“คุณ… คุณหมายความว่ายังไง?” เขาถาม
“คุณ… คุณมีความลับ… ที่… ที่น่ากลัว… แต่… ในขณะเดียวกัน… คุณก็… อ่อนโยน… และ… ใส่ใจ… ในแบบที่… ฉันไม่เคยเจอ…” เธอพูด “และ… และฉัน… เริ่ม… รู้สึก… ว่า… ฉัน… ไว้ใจคุณ… ได้…”
ภาคินดึงมือของเธอเข้ามาจุมพิตอย่างแผ่วเบา “ผม… ผมจะ… ไม่ทำให้คุณ… ผิดหวัง…”
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม!
“บุกรุก! พวกมันเข้ามาในตัวคฤหาสน์แล้ว!” เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังมาจากเครื่องสื่อสาร
ภาคินลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเขากลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง “พิมพ์ชนก! เข้าไปในห้องนิรภัยเดี๋ยวนี้!”
“ไม่! ฉันจะไม่ไป!” เธอพูดเสียงแข็ง
“คุณต้องไป!” เขาเน้นเสียง “ผม… ผมจะไปจัดการ… แล้วจะกลับมาหาคุณ… สัญญา!”
“อย่า! อย่าทิ้งฉันไป!” เธอร้องขอ
“ผม… ผมจะรีบกลับมา” ภาคินพูดพลางก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “ผม… ผมรักคุณ…”
แล้วเขาก็หันหลังวิ่งออกไป ทิ้งให้พิมพ์ชนกยืนตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง
เธอหันไปมองประตูห้องนิรภัยที่ปิดสนิท แล้วก็นึกถึงคำพูดของภาคิน “ผมจะปกป้องคุณ และ ลูกของเรา”
“ลูกของเรา…” เธอทวนคำนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกกลัวเริ่มคลายลงเล็กน้อย แทนที่ด้วยความมุ่งมั่น
เธอไม่สามารถเป็นแค่เหยื่อที่รอความช่วยเหลืออีกต่อไป เธอต้องเข้มแข็ง… เพื่อตัวเอง… และเพื่อชีวิตน้อยๆ ในท้องของเธอ…
เธอตัดสินใจเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เธอมองเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บริเวณสวนด้านนอก
“พวกมัน… มาถึงตัวคฤหาสน์แล้วจริงๆ…” เธอพึมพำ
ทันใดนั้น ประตูห้องนิรภัยก็ถูกกระแทกอย่างแรง!
“เปิดประตู! ไม่งั้นเราจะพังเข้าไป!” เสียงตะโกนดังมาจากนอกประตู
พิมพ์ชนกตกใจ! พวกมันมาถึงเร็วกว่าที่คิด! เธอหันไปมองรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามหาทางหนี
แต่แล้ว… แสงไฟในห้องก็ดับวูบลง! ความมืดเข้าปกคลุมทุกอย่าง!
“ภาคิน! ช่วยด้วย!” เธอร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว
ช่วยชีวิตหัวใจบอดี้การ์ด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก