ตอนที่ 16 — ความว่างเปล่าที่ไร้เสียงกรีดร้อง

"เธออยู่ไหน...พิมพ์ชนก!" เสียงตะโกนแหบพร่าของภาคินสะท้อนก้องไปทั่วอพาร์ตเมนต์ที่บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของความหวังและความเชื่อมั่น ร่างสูงทรุดฮวบลงกับพื้น เย็นเฉียบจนราวกับมีน้ำแข็งไหลเวียนแทนเลือดในกาย ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังจุดที่เธอเคยยืนอยู่ เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะแตกสลาย ภาพใบหน้าซีดเผือด หวาดกลัว ‌และเต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ ยังคงประทับตราในห้วงสำนึก ราวกับเป็นภาพวาดที่ไม่มีวันเลือนหาย

ความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงกรีดร้องของเธอในตอนนั้น ช่างหนักหน่วงจนแทบจะบดขยี้เขาให้แหลกละเอียด เขาพยายามควานหา สัมผัสอากาศที่เคยโอบอุ้มร่างบอบบางนั้นไว้ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก ​การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวของเขา การเพิกเฉยต่อสัญญาณเตือนเล็กๆ น้อยๆ ที่แท้จริงแล้วคือเสียงร่ำร้องของโชคชะตา กำลังย้อนกลับมาทำร้ายเขาอย่างแสนสาหัส

"พิมพ์ชนก! ได้ยินฉันไหม!" เขาตะโกนซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงนั้นแห้งผาก ‍ไร้เรี่ยวแรง ราวกับคนใกล้ตายที่พยายามตะเกียกตะกายหาอากาศหายใจ เขาคลานไปตามพื้น พลิกข้าวของที่กระจัดกระจายด้วยความกระวนกระวาย มือหยาบกร้านสากระคาย สัมผัสได้ถึงเศษแก้ว เศษไม้ และฝุ่นผงที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่เคยสมบูรณ์ของเธอ ‌ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยบ่งบอกถึงการมีอยู่ของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นพยานของการจากไปอันโหดร้าย

"ไม่...มันต้องไม่เป็นแบบนี้" เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามปัดเป่าความคิดอันดำมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในหัว ภาพของเธอถูกลากออกไปในความมืด ภาพของใบหน้าอันชั่วร้ายของคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาควรรู้ ‍เขาควรจะเห็น เขาควรจะทำอะไรสักอย่าง! แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้สึกผิด บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ภาคินลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ เขาถลาไปยังประตู เปิดออกอย่างรวดเร็ว วิ่งออกไปสู่โถงทางเดิน ​ดวงตาของเขาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะเห็นเงาตะคุ่มของใครสักคน ร่องรอยของเธอ หรือแม้แต่เพียงเศษผ้าที่หลุดล่วง เขาวิ่งไปตามทางเดิน สัมผัสกับผนังเย็นๆ พยายามหาเบาะแส ​แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย ทุกอย่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของตัวเองที่ดังอยู่ข้างหู

"ใคร...ใครมันทำแบบนี้กับเธอ!" เขาคำราม กัดฟันกรอด ความปรารถนาที่จะแก้แค้นและความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา มันกำลังฉีกกระชากจิตใจของเขาออกเป็นชิ้นๆ เขาตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้ง ​เสียงของเขาขาดห้วง สั่นเครือ จนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบในความมืดมิด

ภาคินเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของเขาบอกว่าเธออาจจะถูกพาไปทางนี้ เขาพุ่งออกไปนอกอาคาร สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว รถยนต์ที่จอดอยู่ตามริมถนน ป้ายรถเมล์ที่ว่างเปล่า ทางเดินที่มืดมิด เขาพยายามจดจำทุกรายละเอียด ทุกเงา ทุกการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ แต่กลับไม่พบสิ่งใดที่บ่งบอกถึงร่องรอยของเธอเลย

"คุณภาคิน! คุณเป็นอะไรไปครับ!" เสียงของลูกน้องคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง ภาคินหันกลับไปมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง "พบตัวคุณพิมพ์ชนกแล้วใช่ไหมครับ?"

ภาคินส่ายหน้าอย่างช้าๆ หัวใจของเขาบีบรัดแน่น ความหวังที่เคยมีอยู่เริ่มเลือนหายไปกับความมืดมิดของค่ำคืน "เธอ...หายไป" เสียงของเขาแผ่วเบา จนเกือบจะไม่ได้ยิน "ไม่มีร่องรอยอะไรเลย"

ลูกน้องของเขามองหน้ากันอย่างเป็นห่วง พวกเขารู้ดีว่าคุณพิมพ์ชนกมีความสำคัญกับคุณภาคินมากแค่ไหน และการหายตัวไปของเธอครั้งนี้ มันคงจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อเจ้านายของพวกเขา

"เราจะตามหาให้ถึงที่สุดครับคุณภาคิน" ลูกน้องคนเดิมกล่าวปลอบประโลม แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่สามารถสลายความรู้สึกสิ้นหวังในใจของภาคินได้เลย

ภาคินยืนนิ่งอยู่กลางถนน สายตาของเขาทอดมองไปยังขอบฟ้าที่ไร้ดวงดาว ความรู้สึกผิด ความโกรธ และความสิ้นหวัง มันได้หล่อหลอมรวมกันเป็นก้อนที่ใหญ่โตในอกของเขา เขาปล่อยให้เธอหายไป เขาปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง ทั้งที่เขาคือคนที่ควรจะเป็นเกราะป้องกันเธอ

"ผมมัน...มันแย่ที่สุด" เขาพึมพำกับตัวเอง จ้องมองไปยังมุมมืดที่เธอจากไป น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ก็ไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้ มันไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดอันใหญ่หลวง ที่เขาไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้

เขาจะตามหาเธอ เขาจะหาเธอให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอปลอดภัยอีกครั้ง แม้ว่าในใจลึกๆ เขาจะกลัวว่ามันอาจจะสายเกินไปแล้วก็ตาม

"พิมพ์ชนก..." เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้เสียงนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ "ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณไปเด็ดขาด"

แต่ในความมืดมิดของค่ำคืนนั้น มีเพียงเสียงสะท้อนของชื่อเธอที่ตอบกลับมา เป็นการยืนยันถึงความว่างเปล่าอันโหดร้ายที่เขากำลังเผชิญอยู่ และความจริงที่ว่า เขาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เลวร้ายกว่าที่เคยคาดคิด

ภาคินกำหมัดแน่น จนเล็บจิกลงไปในเนื้อ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัส เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะตามหาเธอจนกว่าจะเจอ แม้ว่ามันจะต้องทำให้เขาดำดิ่งลงไปในความมืดมิดที่อันตรายที่สุดก็ตาม

ขณะที่ภาคินกำลังจมอยู่กับความสิ้นหวัง ภาพของรถคันหนึ่งที่แล่นออกจากบริเวณอพาร์ตเมนต์อย่างรวดเร็วในคืนนั้น ก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำของเขา ใบหน้าที่เขาเห็นแวบหนึ่งในกระจกมองหลัง...ใบหน้าที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็น...มันเป็นใครกันแน่? และเขาจะตามรอยไปถึงไหน?