ตอนที่ 3 — เกมแห่งโอกาส

"คุณแพร… ผมดีใจที่คุณตัดสินใจถูกต้อง" เสียงของกรณ์ดังขึ้นจากปลายสายโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด แพรยืนมองวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่กำลังจะเข้าสู่ยามค่ำคืนจากมุมสูงของคอนโดมิเนียมหรูที่เธอเพิ่งจะซื้อมาได้ไม่นาน ความสำเร็จที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือ กำลังจะถูกยกระดับไปอีกขั้น แต่กลับต้องแลกมาด้วยการยอมจำนนต่อชายผู้ที่เคยทำลายชีวิตเธอ

"ฉัน… ‌ไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ ท่านประธานกรณ์" แพรตอบเสียงเรียบ แม้ภายในใจจะรู้สึกขัดแย้งอย่างรุนแรง "นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับแบรนด์ของฉัน"

"ถูกต้องครับ" กรณ์ตอบรับอย่างรวดเร็ว "และผมเองก็… ต้องการโอกาสนี้เช่นกัน"

คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้แพรขมวดคิ้ว ​เธอไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร 'โอกาส' ในที่นี้หมายถึงอะไรกันแน่?

"ท่านประธานหมายความว่ายังไงคะ?" แพรถาม น้ำเสียงเริ่มมีความระแวง

"ผมหมายถึง… การได้ใกล้ชิดกับคุณแพรมากขึ้น" กรณ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ้อยอิ่ง "คุณรู้ไหม… ‍คุณแพร… คุณทำให้ผมนึกถึงใครบางคน… ใครบางคนที่ผม… เคยรู้จัก"

แพรแข็งทื่อไปทั้งตัว คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจอีกครั้ง ‘ใครบางคน’… ชัดเจนว่าเขาหมายถึงเธอ ‘พราว’

"ฉัน… ‌ไม่เข้าใจค่ะ" แพรพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด

"ไม่ต้องเข้าใจตอนนี้ก็ได้ครับ" กรณ์หัวเราะเบาๆ "เอาเป็นว่า… สัปดาห์หน้าเราจะมีงานเลี้ยงต้อนรับผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ… ผมอยากให้คุณแพรอยู่ที่นั่น… ในฐานะเจ้าของแบรนด์… และในฐานะ… ‍ของผม"

'ในฐานะของผม'? คำพูดนี้ทำให้แพรตกใจจนแทบจะวางโทรศัพท์ลงทันที เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจอีกต่อไป นี่คือเกมที่เขาต้องการเล่น และเธอกำลังถูกดึงเข้าไปสู่ใจกลางของมัน

"ฉัน… ขอคิดดูก่อนค่ะ" แพรตอบอย่างลังเล

"ไม่เป็นไรครับ" กรณ์ตอบอย่างใจเย็น ​"แต่ผมเชื่อว่า… คุณแพรจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง"

เมื่อวางสายโทรศัพท์ลง แพรทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหรู เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก การตัดสินใจครั้งนี้มันยากลำบากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว

เธอรู้ดีว่าการตอบรับข้อเสนอของกรณ์ หมายถึงการก้าวเข้าสู่กับดักของเขาโดยตรง เขาจะเข้ามาควบคุมชีวิตการทำงานของเธออย่างใกล้ชิด และอาจจะ… ​ควบคุมชีวิตส่วนตัวของเธอด้วย

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ โครงการเปิดตัวของเธอใกล้เข้ามาทุกที การสนับสนุนจากกรณ์จะช่วยให้แบรนด์ของเธอเป็นที่รู้จักได้อย่างรวดเร็ว และนั่นคือสิ่งที่เธอทุ่มเทมาตลอดหลายปี

‘เขาต้องการอะไรกันแน่?’

‘เขาต้องการจะแก้แค้นฉันใช่ไหม?’

‘หรือว่า… เขาต้องการจะ…?’

ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของแพร เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นให้ต้องเลือกระหว่างการเสียสละศักดิ์ศรี หรือการเสียสละความฝัน

คืนนั้น ​แพรนอนไม่หลับ เธอเปิดรูปถ่ายเก่าๆ ในโทรศัพท์ขึ้นมาดู มีรูปของเธอกับกรณ์ในอดีต รอยยิ้มของเขาในตอนนั้นดูอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก แต่เมื่อเธอมองรูปนั้นในตอนนี้ เธอกลับรู้สึกเพียงความเย็นชาและความหลอกลวง

เธอเลื่อนนิ้วไปกดที่รูปอัลตราซาวนด์ที่เธอเก็บไว้เป็นความลับ รูปใบเดียวที่ยืนยันการมีอยู่ของ ‘ลูก’ ของเธอ

‘ลูกของฉัน… เขาจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุด’

แพรตั้งมั่นในใจ เธอจะไม่ยอมให้กรณ์ทำลายความฝันของเธอ และเธอจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายลูกของเธอ

อีกสามวันต่อมา แพรตัดสินใจตอบรับคำเชิญของกรณ์ เธอจะเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับผู้สนับสนุนหลัก และเธอจะแสดงให้เขาเห็นว่า ‘แพร’ ไม่ใช่ ‘พราว’ คนเดิมอีกต่อไป

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราสมฐานะของกรณ์ ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับและเสียงเพลงที่บรรเลงอย่างไพเราะ แพรในชุดราตรีสีแดงเพลิงเดินเข้ามาในงาน เธอรู้สึกได้ถึงสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย

กรณ์ยืนรอเธออยู่กลางงาน เขาเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"ผมดีใจที่คุณแพรมาครับ" เขากล่าว "ผมรอคุณอยู่นะ"

"ฉันมาแล้วค่ะ" แพรตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันมาเพื่อทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ"

"ดีมากครับ" กรณ์พูดพลางยื่นแขนให้เธอ "มา… ไปทำความรู้จักกับแขกท่านอื่นๆ กันเถอะ"

แพรสอดแขนเข้าไปในแขนของกรณ์ เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่เธอก็ยังคงยิ้มอย่างมั่นคง

เธอรู้ว่านี่คือการเริ่มต้นของเกมที่อันตราย เกมที่เธอจะต้องเล่นอย่างระมัดระวังที่สุด

ในขณะที่เธอกำลังเดินไปพร้อมกับกรณ์ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้อง

ผู้หญิงคนนั้น… สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าสวยหวาน… และเธอกำลังถือท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย…

หัวใจของแพรบีบรัดแน่น ราวกับมีใครกำลังบีบคั้นมันอย่างโหดเหี้ยม

‘ใครกัน…?’

‘เธอ… ท้อง?’

‘ท้องกับ… กรณ์?’

ร่างของแพรแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่อไป