ตอนที่ 12 — พายุแห่งอดีต

โลกทั้งใบของ 'กรณ์' เหมือนกำลังพังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ เสียงหัวเราะของ 'น้องต้นกล้า' ที่ดังขึ้นมาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายที่กำลังกระหน่ำซัดเข้ามาในชีวิตของเขา

เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบของโถงต้อนรับโรงพยาบาลเมดิแคร์ ราวกับคนที่ถูกฟ้าผ่า ‌แววตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและเสียใจอย่างสุดซึ้ง สร้อยคอรูปหัวใจที่แพรใส่อยู่ ไม่ใช่เพียงแค่เครื่องประดับ แต่เป็นเครื่องยืนยันความจริงที่เขาพยายามหลีกหนีมาตลอด

'พราว' หญิงสาวที่เขารัก และ 'แพร' หญิงสาวที่เขาหลงใหลในความเรียบง่ายและอ่อนโยน ​แท้จริงแล้วคือคนเดียวกัน!

และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น... เด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ แพร ที่มีใบหน้าถอดแบบเขามาอย่างกับแกะ... คือ 'ลูกชาย' ของเขา! ลูกชายที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่!

"เป็นไปไม่ได้... ‍เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด..." กรณ์พึมพำซ้ำๆ ราวกับกำลังพยายามปลอบประโลมตัวเองให้เชื่อในสิ่งที่เขาต้องการให้เป็น

แพรยืนมองร่างของกรณ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปนเป ทั้งความสงสาร ความเจ็บปวด และความแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ

"คุณกรณ์คะ... ดิฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าดิฉันชื่อแพร" ‌แพรพูดเสียงแผ่วเบา พยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะซ่อนความสะเทือนใจ

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม... พราว?" กรณ์ถามเสียงแหบพร่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพราวถึงต้องมาหลอกลวงเขาด้วยวิธีที่เจ็บปวดเช่นนี้

"ดิฉันไม่ได้หลอกคุณ! ‍ดิฉันแค่กำลังใช้ชีวิตต่อไป! ในแบบที่ไม่มีคุณ!" แพรตอกกลับอย่างเจ็บปวด ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

ภาพวันที่กรณ์บอกเลิกเธออย่างเย็นชา ภาพวันที่เขาโยนเอกสารสำคัญเกี่ยวกับธุรกิจของเธอทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ภาพที่เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไปในชั่วพริบตา...

"ผม... ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ..." ​กรณ์เอ่ยเสียงสั่น เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองแพร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

"ผมมันโง่... ผมมันเห็นแก่ตัว... ผมทำร้ายคุณ... ผมทำร้ายคนที่ผมรักที่สุด..." กรณ์พึมพำ ​เขารู้สึกราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลงมา เขาโทษตัวเองที่เคยทำร้ายพราว โทษตัวเองที่เคยตัดสินใจผิดพลาด โทษตัวเองที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดจนถึงขั้นต้องอำพรางตัวตนมาแก้แค้นเขา

"คุณโทษตัวเอง? คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือไง?" แพรหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณทำลายชีวิตของดิฉัน! คุณทำให้ดิฉันต้องกลายเป็นคนอื่น! ​คุณทำให้ดิฉันต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดสองปี!"

"ผมรู้... ผมรู้ว่าผมผิด... ผมผิดมากจริงๆ..." กรณ์พูดเสียงขาดห้วง น้ำตาไหลอาบแก้มของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเจ็บปวดขนาดนี้... ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดนี้..."

น้องต้นกล้าที่ยืนอยู่ข้างๆ แพร มองดูพ่อของเขาด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงร้องไห้

"แม่... คุณลุงคนนี้เป็นอะไรไปครับ?" น้องต้นกล้าถามเสียงเล็กๆ

แพรหันไปมองลูกชายของเธอ แววตาของเธออ่อนลงทันที เธออุ้มลูกชายขึ้นแนบอก สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความบริสุทธิ์ของเขา

"ไม่เป็นไรจ้ะต้นกล้า... คุณลุงคนนี้แค่เสียใจนิดหน่อย" แพรปลอบลูกชาย แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

กรณ์มองดูแพรที่กำลังปลอบลูกชายของเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาเหมือนได้เห็นภาพอนาคตที่เขาควรจะมี... อนาคตที่เต็มไปด้วยความสุขกับพราวและลูกชายของเขา

"ผม... ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม... พราว?" กรณ์เอ่ยถามเสียงสั่น "ผมอยากจะชดใช้ความผิดของผม... ผมอยากจะดูแลคุณกับต้นกล้า... ผมอยากจะมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้กับพวกคุณ..."

แพรเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ความรู้สึกของเธอสับสนไปหมด เธอยังคงโกรธกรณ์อยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นความเสียใจและความสำนึกผิดอย่างแท้จริงในแววตาของเขา

"ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ขออะไร... แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้แก้ไขความผิดของผมเถอะครับ" กรณ์พูดเสียงอ้อนวอน

แพรหลับตาลง เธอสูดลมหายใจลึกๆ พายุแห่งอดีตกำลังถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง และครั้งนี้ มันดูเหมือนจะรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ

"คุณกรณ์คะ..." แพรเริ่มพูด แต่เสียงของเธอกลับขาดหายไป

กรณ์เงยหน้าขึ้นมองแพรด้วยความหวัง เขาอยากจะรู้ว่าแพรจะตอบเขาว่าอย่างไร

"คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่มีวันปล่อยให้ดิฉันมีความสุขสบายไปคนเดียว..." แพรพูดเสียงเย็นชา "แล้วตอนนี้... คุณกำลังจะขอโอกาสนั้นจากดิฉันอีกครั้งหรือคะ?"

คำพูดของแพรเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของกรณ์อีกครั้ง เขาไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เขาเหมือนกำลังติดอยู่ในวังวนของอดีตที่ไม่สามารถหลีกหนีไปไหนได้

"ผม... ผมขอโทษ..." กรณ์พูดเสียงตะกุกตะกัก

แพรหันหลังให้กับกรณ์ เธออุ้มลูกชายของเธอเดินจากไป ปล่อยให้กรณ์นั่งอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความพังพินาศของชีวิต

แต่ก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตูออกไป แพรหันกลับมามองกรณ์อีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น

"คุณกรณ์คะ... ถ้าคุณอยากจะชดใช้ความผิดจริงๆ... ได้โปรด... ปล่อยให้ดิฉันกับต้นกล้าไปใช้ชีวิตของพวกเราอย่างสงบสุขเถอะค่ะ"

แพรพูดจบ เธอก็เดินจากไป ทิ้งให้กรณ์นั่งอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบงันของโถงต้อนรับ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนเจ็บปวด

กรณ์มองตามร่างของแพรและต้นกล้าที่หายลับไปจากสายตา หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาเข้าใจแล้ว... ว่าความรักของเขาในอดีตนั้น มันช่างเปราะบางและไร้ค่าเสียเหลือเกิน

และในขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความเสียใจ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น... เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคย... เสียงเรียกเข้าที่บ่งบอกว่าเรื่องราวทั้งหมดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...