"คุณฟังผมก่อนนะพราว" เสียงทุ้มที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้แฝงแววอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กรณ์พยายามเอื้อมมือไปคว้าแขนของหญิงสาวที่กำลังจะก้าวถอยหลังไปอีกครั้ง แต่ทว่า...
"ปล่อยฉัน" มือเรียวสะบัดออกอย่างแรง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจ บัดนี้กลับกลายเป็นประกายเย็นเยียบที่กรีดแทงหัวใจของกรณ์ให้เจ็บปวด ราวกับว่าคำพูดทุกคำที่เขาพยายามจะอธิบาย มันล้วนไร้ความหมายไปเสียหมดสิ้น
"ผมรู้ว่าคุณโกรธ ผมเข้าใจ..." กรณ์พยายามพูดต่อ ใบหน้าคมคายฉายแววสิ้นหวัง เขาไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะบานปลายมาถึงขั้นนี้ ความลับที่เขาปกปิดมานานกำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี ไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่หมายถึงหัวใจของเขาเอง
"เข้าใจ? คุณเข้าใจอะไร กรณ์? คุณเข้าใจไหมว่าความไว้ใจที่ฉันมีให้คุณมันมีค่าแค่ไหน? คุณเข้าใจไหมว่าการที่คุณทำกับฉันแบบนี้ มันทำลายชีวิตฉันไปทั้งชีวิต!" น้ำเสียงของพราวสั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอไม่ยอมให้ตัวเองอ่อนแออีกต่อไป การที่เธอมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้ ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะความแค้นที่รอวันที่จะระเบิดออกมา
"มันไม่ใช่เรื่องที่คุณคิดนะพราว ผมถูกบีบ" กรณ์พยายามอธิบายอีกครั้ง เขาไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้ได้ดีไปกว่านี้แล้ว เขาถูกสถานการณ์บีบให้ต้องเลือก ระหว่างการรักษาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมา กับการเปิดเผยความจริงที่อาจจะทำลายทุกอย่าง
"ถูกบีบ? น่าสมเพชสิ้นดี" พราวหัวเราะเยาะออกมาอย่างขมขื่น "ถ้าคุณถูกบีบจริงๆ คุณคงไม่ทำร้ายคนที่คุณรักจนหมดตัวแบบนี้หรอก กรณ์! คุณมันก็แค่เห็นแก่ตัว! เห็นแก่ตัวจนมองไม่เห็นใครเลย!"
คำพูดของพราวดุจมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของกรณ์ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะมองเขาแบบนี้ ไม่เคยคิดว่าเธอจะเกลียดเขาได้ถึงเพียงนี้
"ผมไม่เคยเห็นแก่ตัวนะพราว" น้ำเสียงของกรณ์แผ่วเบาลง เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามสื่อสารผ่านสายตาว่าสิ่งที่เขาทำไปนั้น มันมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก
"พอแล้ว!" พราวตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว! ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า... ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ! ไม่มีวัน!"
เธอหันหลังให้เขาอย่างเด็ดขาด ก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานหรูหราแห่งนี้ ทิ้งให้กรณ์ยืนนิ่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง
การเผชิญหน้าครั้งนี้ แตกต่างจากที่เธอคาดไว้มาก เธอคาดว่าเขาจะแก้ตัว จะพยายามขอโทษ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นเพียงคำอธิบายที่ฟังไม่ขึ้น และท่าทีที่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สำนึกผิดจริงๆ มันยิ่งตอกย้ำให้เธอแน่ใจว่า การแก้แค้นคือทางเดียวที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
ขณะที่เธอเดินออกจากอาคารกรณ์ พลันนึกถึงภาพใบหน้าของแพร หญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตของเขาอย่างไม่คาดฝัน ความไร้เดียงสา ความสดใส และแววตาที่เหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่มากมาย มันทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเธอถึงเหมือนพราวเหลือเกิน... หรือว่าเธอจะเป็นใครกันแน่?
"แพร..." ชื่อนั้นแว่วเข้ามาในความคิดของเขาอย่างประหลาด เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ตั้งแต่ที่พราวจากไป ความรู้สึกที่เคยมีให้เธอ มันเหมือนถูกปิดตายไปแล้ว แต่กับแพร... ทำไมหัวใจของเขาถึงได้หวั่นไหวได้อีกครั้ง
พราวเดินออกมาจากตึกของกรณ์ด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะความโกรธที่พรั่งพรูออกมา เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าแบบนี้มันเสี่ยง แต่มันก็จำเป็น เธอต้องทำให้กรณ์รู้ว่าเขาทำอะไรลงไป
"แกทำสำเร็จแล้วนะพราว" เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวขึ้นรถแท็กซี่ "แกทำให้เขาเห็นแล้วว่าแกเกลียดเขาแค่ไหน"
แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็รู้สึกเจ็บปวด เมื่อเห็นแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยความสับสนและผิดหวัง มันทำให้แผนการแก้แค้นของเธอเริ่มสั่นคลอน
"ไม่... ฉันต้องเข้มแข็ง" เธอสะบัดความคิดเหล่านั้นออกไป เธอต้องทำเพื่อครอบครัว เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสูญเสียไป
เธอเหลือบมองไปยังตึกสูงของกรณ์อีกครั้ง แสงไฟยามค่ำคืนส่องประกายราวกับจะเย้ยหยันเธอ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเหมือนเป้าหมายที่เธอต้องพิชิต
"รอหน่อยนะ กรณ์" เธอพูดเบาๆ ดวงตาแข็งกร้าว "ฉันจะกลับมา... ในแบบที่แกคาดไม่ถึง"
และในขณะที่พราวกำลังจะขับรถออกไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก มันเป็นรถคันเดียวกับที่เธอเคยเห็นอยู่บ่อยๆ ที่ตึกนี้... รถของแพร
ความสงสัยผุดขึ้นในใจเธออีกครั้ง หญิงสาวปริศนาคนนั้น... เธอคือใครกันแน่? และทำไมเธอถึงดูเหมือนพราวได้ขนาดนี้?
"ฉันต้องรู้ให้ได้" พราวตัดสินใจ เธอจะไม่ยอมให้มีอะไรมาขวางทางแผนการแก้แค้นของเธอได้ แม้แต่ความลับของแพรก็ตาม
เธอเร่งเครื่องรถยนต์ออกไป ทิ้งความสงสัยและเรื่องราวที่ยังไม่จบสิ้นไว้เบื้องหลัง ทิ้งให้กรณ์ยืนอยู่เพียงลำพังในความมืดมิดของห้องทำงานที่เคยอบอุ่น หัวใจของเขากำลังสับสนระหว่างความจริงที่ซับซ้อน กับความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นต่อหญิงสาวที่ชื่อแพร... หญิงสาวที่เหมือนจะเป็นเพียงเงาของอดีต แต่กลับส่องสว่างเข้ามาในชีวิตเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
เมื่อนักลงทุนสลับตัว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก