ตอนที่ 18 — การกลับมาที่น่าจับตา

เสียงหัวเราะอันไพเราะดังแว่วมาจากด้านนอกของห้องประชุมหรูหรา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็แฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้ผู้ที่ได้ยินอดขนลุกไม่ได้ กรณ์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว แต่เขาก็สลัดมันออกไปอย่างรวดเร็ว

"ใครน่ะ?" เขาถามเลขาฯ ที่ยืนอยู่ข้างๆ

"คุณแพรค่ะ... ‌เธอมาขอพบคุณกรณ์" เลขาฯ ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูจะประหลาดใจเล็กน้อย "เธอ... เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ"

"แพร?" กรณ์ทวนชื่อนั้นซ้ำด้วยความสงสัย เขานึกถึงหญิงสาวคนนั้น ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขาอย่างไม่คาดฝัน ​และทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในใจ

"ใช่ค่ะคุณกรณ์... เธอสวยขึ้นมากเลยค่ะ"

ความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำ กรณ์ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาเดินตรงไปยังประตูห้องประชุม ขณะที่เขาเปิดประตูออกไป สายตาของเขาก็พลันหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

เธอคือแพร... แต่ไม่ใช่แพรคนเดิม

แพรในวันนี้ สวมเดรสสีแดงเพลิงที่ขับเน้นเรือนร่างที่เพรียวบางของเธอให้ดูสง่างาม ‍ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมั่นใจที่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ริมฝีปากที่เคยซีดเซียว บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด ทำให้เธอดูเย้ายวนและน่าค้นหา

"แพร?" กรณ์เอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างตะลึงงัน เขารู้สึกราวกับว่าเขาได้เห็นภาพลวงตา... หรืออาจจะเป็นภาพสะท้อนของใครบางคน?

แพรยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่น ‌แต่แฝงไปด้วยความขี้เล่นที่ทำให้หัวใจของกรณ์เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด

"สวัสดีค่ะคุณกรณ์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังที่ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง "ฉันแพรค่ะ... จำฉันได้ไหมคะ?"

"แน่นอน... ผมจำได้" กรณ์ตอบ เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น ‍แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน

"คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะแพร" เขาเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา

"คนเราก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาไม่ใช่เหรอคะ" แพรตอบกลับ ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงจังนัก "แล้วคุณล่ะคะคุณกรณ์... คุณก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน"

สายตาของเธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกรณ์อย่างมีความหมาย ราวกับว่าเธอกำลังจะบอกอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

"ผม..." กรณ์อ้ำอึ้ง ​เขาไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไรดี เขาไม่แน่ใจว่าแพรต้องการจะสื่ออะไร

"ฉันมาเพื่อขอพบคุณ... มีเรื่องสำคัญบางอย่างที่อยากจะคุยด้วย" แพรบอก

"เชิญ... เข้ามาข้างในก่อนสิ" กรณ์ผายมือเชิญเธอเข้าไปในห้องประชุม

เมื่อแพรเดินเข้ามาในห้อง บรรยากาศก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปทันที ความรู้สึกอึดอัดที่เคยมีในห้องประชุมแห่งนี้ ​บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความน่าสนใจบางอย่าง

"คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรกับผม?" กรณ์ถาม เมื่อทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะประชุม

แพรเหลือบมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับกำลังสำรวจทุกสิ่งทุกอย่าง เธอสังเกตเห็นภาพถ่ายของกรณ์กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา... ภาพถ่ายของพราว

"ฉันมาเพื่อ... ทำธุรกิจกับคุณค่ะ" ​แพรเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

"ธุรกิจ?" กรณ์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายถึงอะไร?"

"ฉันกำลังจะลงทุนในบริษัทของคุณค่ะ" แพรตอบอย่างใจเย็น "ฉันเห็นว่าธุรกิจของคุณกำลังไปได้สวย... และฉันก็มีเงินทุนพร้อมที่จะร่วมลงทุน"

กรณ์มองแพรอย่างไม่เชื่อสายตา เขาไม่เคยคิดว่าแพรจะมีความคิดที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจของเขา เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาๆ ที่เข้ามาในชีวิตเขาโดยบังเอิญ

"แต่... ทำไมคุณถึงสนใจธุรกิจของผมล่ะ?" เขาถาม

"ก็เพราะว่า... ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณค่ะ" แพรตอบ ดวงตาของเธอกวาดมองไปที่กรณ์อย่างท้าทาย "ฉันเชื่อว่าคุณจะทำให้ธุรกิจนี้ประสบความสำเร็จ"

คำตอบของแพรทำให้กรณ์รู้สึกแปลกใจอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดแน่ๆ แววตาของเธอมันฟ้องว่ามีบางอย่างมากกว่านั้น

"ผม... ไม่แน่ใจว่าผมจะตอบรับข้อเสนอของคุณได้ทันทีนะแพร" กรณ์พยายามจะรักษาท่าที "ผมต้องพิจารณาให้รอบคอบก่อน"

"แน่นอนค่ะ" แพรพยักหน้า "ฉันเข้าใจ... แต่ฉันหวังว่าคุณจะพิจารณาข้อเสนอของฉันอย่างจริงจังนะคะ"

เธอลุกขึ้นยืน "ถ้าอย่างนั้น... ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวสิแพร" กรณ์รีบเอ่ยเรียกเธอไว้ "คุณจะไปแล้วเหรอ? เรายังคุยกันไม่จบเรื่องเลยนะ"

"เรื่องธุรกิจ... เราคุยกันได้เสมอค่ะ" แพรหันกลับมามองเขา รอยยิ้มมุมปากของเธอทำให้เขารู้สึกสับสน "แต่ตอนนี้... ฉันมีธุระอื่นที่ต้องไปทำ"

เธอเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้กรณ์ยืนนิ่งอยู่กับที่ เขารู้สึกสับสนและประหลาดใจไปพร้อมๆ กัน การกลับมาของแพรครั้งนี้ มันสร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงให้กับเขา

เธอไม่เหมือนแพรคนเดิมอีกต่อไป... เธอมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มีความมั่นใจมากขึ้น และที่สำคัญที่สุด... เธอมีความลับบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังเล่นเกมบางอย่างกับเขา

"เธอคือใครกันแน่... แพร่?" กรณ์พึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มตระหนักว่าหญิงสาวคนนี้ อาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่หญิงสาวธรรมดาๆ อีกต่อไป

เขาเหลือบมองไปยังภาพถ่ายของพราวบนโต๊ะทำงาน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น... ความรู้สึกที่เขาไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่

"แพร... หรือว่าเธอจะเป็น..."

ความคิดนั้นขาดหายไปเมื่อเขานึกถึงคำพูดของแพร "ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณค่ะ" คำพูดนั้น... มันเหมือนกับคำพูดที่พราวเคยบอกเขาในวันวาน

"เป็นไปไม่ได้..." กรณ์สบถเบาๆ แต่ในใจของเขากลับมีความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ... ความสงสัยที่อาจจะนำพาไปสู่ความจริงที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน.