ตอนที่ 28 — บทสรุปของความแค้น

"เลือดเย็น... ความรู้สึกเดียวที่พราวมีต่อชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้"

ลมเย็นยะเยือกของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงปะทะใบหน้าของพราว ขณะที่เธอยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ไร้อารมณ์ ทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอถูกเหยียบย่ำ บัดนี้ได้กลับคืนมาอยู่ในมือของเธออีกครั้ง แต่ไม่ใช่ด้วยความยินดี หากแต่เป็นความสะใจอันขมขื่น กรณ์ ‌ชายผู้ที่เคยเป็นทุกสิ่งของเธอ ผู้ที่เธอเคยรักหมดหัวใจ บัดนี้กลับยืนสั่นเทาด้วยความพ่ายแพ้ แสงไฟจากโคมไฟถนนสาดส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเขา สะท้อนภาพความสิ้นหวังที่ฉายชัด

แผนการอันยาวนาน ซับซ้อน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดได้ดำเนินมาถึงบทสรุปที่เธอปรารถนา การสูญเสียทุกสิ่งเมื่อวันนั้น ​มันเป็นเหมือนการจุดชนวนไฟแห่งความแค้นที่โหมกระหน่ำอยู่ในใจของพราวมาตลอดหลายปี แต่ภายใต้หน้ากากของ 'แพร' หญิงสาวแสนธรรมดาที่ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของเขาอีกครั้งนั้น กลับซ่อนเร้นจิตใจอันแข็งแกร่งและฉลาดเฉลียวที่พร้อมจะชำระแค้น เธอใช้ทุกช่องทาง ทุกข้อมูลที่สะสมมา ค่อยๆ ‍บ่อนทำลายอาณาจักรของกรณ์จากภายใน ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยปัญญา ความอดทน และการรอคอยจังหวะที่เหมาะสม

"คุณ... คุณทำได้ยังไง" เสียงของกรณ์แหบพร่า ดวงตาที่เคยฉายแววอำมหิต ‌บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว "ทุกอย่าง... ทุกอย่างที่ผมสร้างมา..."

พราวยิ้มเยาะ รอยยิ้มที่ไม่ได้แตะต้องดวงตาแม้แต่น้อย "คุณถามอย่างนั้นได้อย่างไรคะ คุณกรณ์? คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าคุณเคยทำอะไรไว้กับฉัน? กับบริษัทของฉัน? ‍กับความฝันของฉัน?" เธอเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องในความเงียบงันของลานจอดรถที่ไร้ผู้คน

"ผม... ผมไม่เข้าใจ" เขาส่ายหน้า พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง

"คุณเข้าใจดีค่ะ" พราวยังคงพูดต่อไป น้ำเสียงของเธอเย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ​"คุณรู้ดีว่าสิ่งที่ทำกับฉันมันโหดร้ายแค่ไหน คุณคิดว่าคุณจะลอยนวลได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือ? คุณคิดว่าคุณจะเหยียบย่ำใครก็ได้แล้วไม่มีใครกล้าตอบโต้?"

เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา จ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ลดละ "คุณพรากทุกสิ่งไปจากฉัน กรณ์ ฉันสูญเสียทุกอย่าง ฉันแทบจะหมดตัว ​หมดใจ แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือ คุณทำให้ฉันไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยวเลยแม้แต่วินาทีเดียว"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินจากดวงตาของกรณ์ แต่มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นหยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจปฏิเสธ "ผม... ผมขอโทษ" เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ขอโทษ?" ​พราวหัวเราะเสียงดังอย่างเย้ยหยัน "คำขอโทษของคุณมีค่าอะไรในตอนนี้คะ? มันไม่ได้ทำให้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา มันไม่ได้ลบล้างความเจ็บปวดที่ฉันต้องทนมาหลายปี"

เธอเอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่กองอยู่บนพื้นมาหนึ่งปึก แล้วโยนมันใส่หน้าเขา "นี่คือหลักฐานทั้งหมด การทุจริต การยักยอก การหลอกลวงที่คมนาคมของคุณเป็นคนทำทั้งหมด ตำรวจกำลังจะเข้ามาจับกุมคุณในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า"

กรณ์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้าของเขาซบลงบนฝ่ามือ สภาพของเขาไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป พราวเฝ้ามองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความโล่งใจที่แผนการของเธอสำเร็จลุล่วง

"ฉันไม่ได้อยากให้มันจบลงแบบนี้" พราวยอมรับอย่างแผ่วเบา "ฉันแค่อยากให้คุณรู้ ว่าผู้หญิงที่คุณเคยดูถูกนั้น มีค่ามากกว่าที่คุณคิดเสมอ"

เธอหันหลังให้เขา เตรียมจะเดินจากไป ทิ้งให้กรณ์จมอยู่กับความพ่ายแพ้และชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"แพร!"

พราวชะงัก เธอหันกลับไปมอง เห็นกรณ์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"คุณ... คุณไม่ใช่แพรใช่ไหม" เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "คุณคือ... พราว?"

หัวใจของพราวเต้นระรัว เธอรู้ดีว่าถึงเวลาที่ความลับของเธอจะต้องถูกเปิดเผย แต่เธอไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นในเวลานี้ ในสถานการณ์เช่นนี้

"ฉัน..." เธอเอ่ยได้เพียงเท่านั้น

"ผมรู้แล้ว" กรณ์พูดต่อ เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็เซไปมา "คุณกลับมาเพื่อแก้แค้นผม"

"ใช่ค่ะ" พราวยอมรับเสียงแข็ง "และฉันก็ทำสำเร็จแล้ว"

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" เขาถามอย่างเจ็บปวด "ถ้าคุณมาเพื่อแก้แค้นจริงๆ ทำไมคุณถึง... ถึงทำดีกับผมมาตลอด?"

คำถามนั้นแทงใจพราวอย่างจัง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้เธอจะวางแผนแก้แค้นอย่างรอบคอบ แต่เมื่อเธอได้กลับเข้ามาในชีวิตของกรณ์ในฐานะแพร เธอกลับพบว่าความรู้สึกบางอย่างที่เคยมีให้เขา แม้จะถูกบดบังด้วยความแค้น แต่มันก็ไม่เคยหายไปไหน การได้เห็นเขาในมุมที่อ่อนแอ การได้เห็นความดีงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชาของเขา มันทำให้หัวใจของเธอสั่นคลอน

"ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" พราวยอมรับอย่างยากลำบาก

"คุณเห็นผมเป็นอะไรกันแน่แพร" กรณ์ถาม เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ "ผมเป็นศัตรูของคุณ หรือ... หรือผมเป็นใครอื่น?"

พราวมองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ เธอเห็นความเจ็บปวด ความสับสน และความหวังที่ริบหรี่ เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำลายชีวิตของเขาจนสิ้นแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าเธอได้พิสูจน์ให้เขาเห็นถึงคุณค่าของเธออย่างแท้จริง

"คุณจะไม่มีวันรู้" พราวตอบ ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อย "เพราะทุกอย่างมันจบแล้ว"

เธอหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กรณ์ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย เขาได้สูญเสียทุกสิ่งไปแล้วจริงๆ ไม่ใช่แค่ธุรกิจและความมั่งคั่ง แต่ยังรวมถึงผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะตระหนักว่าเขารักเธออย่างสุดหัวใจ

แต่ขณะที่พราวกำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงของกรณ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความหวัง

"พราว! ผมรู้ว่าคุณไม่ได้เกลียดผมจริงๆ" เขากล่าวเสียงดัง "ผมรู้ว่าคุณยังคงมีใจให้ผมอยู่! และผม... ผมก็รักคุณ! ผมจะรอคุณ! ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็จะรอ!"

พราวหยุดชะงัก เธอรู้ดีว่าคำพูดของกรณ์นั้นจริงใจ แต่เธอไม่สามารถหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาได้อีกแล้ว เธอได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้วจริงๆ หรือ? หรือว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่คาดไม่ถึง?

ขณะที่เธอลังเล เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา พราวรู้ดีว่าเธอต้องไป เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป เธอรีบเปิดประตูรถและขับออกไป ทิ้งให้กรณ์ยืนอยู่เพียงลำพังภายใต้แสงไฟของถนน ท่ามกลางความพ่ายแพ้และความรักที่เพิ่งจะค้นพบ

แต่เมื่อพราวขับรถออกไปไกลแล้ว เธอก็นึกถึงคำพูดของกรณ์ 'ผมจะรอคุณ!' คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเธอ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถปล่อยวางความแค้นที่กัดกินหัวใจเธอมานานได้หรือไม่ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกได้ถึงประกายความหวังบางอย่าง ที่อาจจะนำพาเธอไปสู่บทสรุปที่แตกต่างออกไป... บทสรุปที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น