เสียงกรีดร้องของผู้คน เสียงแตรรถที่ดังระงมราวกับกำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ภาพตรงหน้าคือฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายปี และในที่สุด ความฝันร้ายนั้นก็ผลักดันให้นรีตัดสินใจเด็ดขาด เธอต้องหนีไปให้ไกลที่สุด หนีจากเมืองหลวงแห่งนี้ ที่ซึ่งทุกย่างก้าวล้วนมีแต่ภาพบาดตาบาดใจ และทุกสายตาที่มองมา ราวกับกำลังจะฉายซ้ำความผิดพลาดในอดีต
“ไม่… ฉันจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว”
นรีพึมพำกับตัวเอง ขณะที่มือเรียวยังคงบรรจงจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเก่าอย่างเร่งรีบ แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องเข้ามาในห้องเช่าเล็กๆ ที่อับทึบ สะท้อนให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินใบหน้าของเธอ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสดใส บัดนี้กลับหมองหม่นราวกับกำลังแบกรับโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง
ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองนี้มันเตือนใจเธอถึง ‘เขา’ ชายผู้ทำลายชีวิตเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักสุดหัวใจ ชายผู้ที่หลอกลวงเธอได้อย่างแนบเนียน จนเธอเองก็ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้
“ลาก่อน… ทุกอย่าง”
เธอทิ้งกุญแจห้องไว้บนโต๊ะ ทิ้งความทรงจำอันเลวร้ายไว้เบื้องหลัง และก้าวเท้าออกไปสู่ความมืดมิด โดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองอีกเลย
รถประจำทางคันเก่าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากชานชาลา ภาพของเมืองหลวงที่ค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ สะท้อนในกระจกบานใหญ่ นรีมองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นแสงไฟที่ริบหรี่ลงเรื่อยๆ เหมือนกับความหวังที่เคยมีในใจของเธอ
ปลายทางของเธอคือ ‘บ้านไร่’ บ้านหลังเล็กๆ ที่คุณยายทิ้งไว้ให้ที่ต่างจังหวัด ที่นั่นไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ไม่มีเสียงเตือนใจ ไม่มีสายตาตัดสิน เธอหวังเพียงว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ปล่อยให้บาดแผลในอดีตค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา
หลายชั่วโมงต่อมา รถประจำทางก็มาจอดเทียบท่าที่สถานีขนส่งเล็กๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของชนบท นรีสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดอย่างเต็มที่ กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า กลิ่นดอกไม้ป่า ช่างเป็นกลิ่นที่แตกต่างจากมลพิษในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง
เธอเช่ารถกระบะคันเก่าที่พอจะขนสัมภาระของเธอไปได้ และขับมุ่งหน้าไปยังบ้านไร่ที่อยู่ห่างออกไปอีกหลายกิโลเมตร ทางลูกรังขรุขระบดขยี้ก้อนกรวด เสียงยางบดกับพื้นดินดังเป็นจังหวะ ดวงอาทิตย์กำลังจะคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง สวยงามจนลืมความทุกข์ใจไปชั่วขณะ
เธอขับรถไปเรื่อยๆ ผ่านทุ่งนาเขียวขจี ผ่านสวนผลไม้ที่กำลังออกดอกออกผล ทุกอย่างดูสงบสุขเหลือเกิน เธอคิดว่าเธอมาถูกทางแล้ว ที่นี่คือที่ที่เธอจะค้นพบความสงบสุขที่แท้จริง
แต่แล้ว…
ขณะที่รถของเธอกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ทางเล็กๆ ที่จะมุ่งหน้าไปยังบ้านไร่ จู่ๆ ก็มีเงาตะคุ่มร่างหนึ่งกระโดดออกมาจากพงหญ้าข้างทาง ทำให้เธอต้องหักหลบกะทันหัน
“ว้าย!”
เสียงนรีกรีดร้องด้วยความตกใจ รถกระบะเสียหลัก หมุนคว้าง ก่อนจะพุ่งลงไปข้างทาง ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เธอรู้สึกถึงแรงกระแทกที่รุนแรง ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความมืดมิด…
ในอีกมุมหนึ่งของจังหวัดอันห่างไกล ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา พลเอกชาคร ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น “นายพลผู้สง่างาม” กำลังนั่งจิบกาแฟยามเย็นอยู่บนระเบียงบ้าน ใบหน้าคมคายของเขามีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่เสมอ แต่แววตาที่ฉายประกายภายใต้กรอบแว่นนั้น กลับแฝงไว้ด้วยความลึกลับบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง
“ท่านครับ มีรายงานเข้ามาว่า มีอุบัติเหตุรถยนต์เกิดขึ้นที่ถนนสายรองใกล้กับชายป่าครับ”
เสียงของนายทหารคู่ใจดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา
พลเอกชาครเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เป็นอย่างไรบ้าง”
“ดูเหมือนว่ารถจะพลิกคว่ำลงข้างทางครับ แต่ยังไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดว่ามีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่”
“ไปดูหน่อย” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ “ฉันจะตามไป”
ชายหนุ่มในเครื่องแบบพยักหน้ารับ และรีบเดินจากไป พลเอกชาครลุกขึ้นยืน มองออกไปยังผืนป่าสีเขียวทึบที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เขาครุ่นคิด… อุบัติเหตุในที่ห่างไกลเช่นนี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ แต่ทำไมใจของเขากลับรู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด… ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป…
เขาเดินลงจากระเบียง ตรงไปยังลานจอดรถ และขึ้นนั่งประจำที่คนขับรถยนต์คันหรู พลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น… อาจเป็นเพียงความบังเอิญ แต่บางครั้ง… ความบังเอิญก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่ซับซ้อน
เขาขับรถออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังจุดที่ได้รับรายงาน… โดยไม่รู้เลยว่า การเดินทางครั้งนี้ กำลังจะนำพาเขาไปพบกับหญิงสาวผู้เต็มไปด้วยบาดแผลจากอดีต และกำลังจะจุดประกายความรู้สึกบางอย่างในหัวใจที่ปิดตายของเขา…
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก