ความตื่นตระหนกเข้าเกาะกุมหัวใจของนรี เมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่พร้อมมีดเล่มใหญ่มุ่งตรงมาที่รถยนต์ของเธอ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ชายคนนั้น… หรือว่าเขาจะตามมาจริงๆ?
“ออกไปนะ!” เธอตะโกนเสียงดัง พยายามจะล็อครถ แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคไว้ตั้งแต่ตอนที่ชาครลงจากรถไปแล้ว
เงาร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเห็นใบหน้าคมคายของเขาภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา… ใบหน้าคุ้นเคย… ที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้!
“ชาคร…?” เธออุทานอย่างไม่เชื่อสายตา
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก “สวัสดีครับ คุณนรี”
“คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” นรีถามด้วยเสียงสั่นเครือ “เมื่อกี้… คุณบอกว่าจะไปหาคนช่วยไม่ใช่เหรอ?”
“ผม… ผมลืมของบางอย่างไว้ที่บ้านครับ ก็เลยต้องขับรถกลับไปเอา” ชาครโกหกได้แนบเนียน “แต่พอเห็นรถคุณมีปัญหา ผมก็เลยแวะมาดูอีกที”
เขาเดินอ้อมมาที่ประตูฝั่งของนรี และเปิดประตูออก “คุณดูท่าทางไม่ค่อยสบาย ผมว่าเราควรจะไปจากที่นี่กันก่อน”
นรีมองใบหน้าของเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอจะเชื่อใจเขาได้หรือไม่? หรือว่า… เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุเมื่อครู่?
“คุณ… คุณเห็นใครอื่นอยู่แถวนี้ไหมคะ?” เธอถามอย่างระแวง
ชาครส่ายหน้า “ไม่เลยครับ ผมเห็นแค่คุณคนเดียว” เขาเอ่ย “คุณนรี… คุณแน่ใจนะว่าเมื่อกี้คุณไม่ได้ตาฝาด”
คำพูดของเขาทำให้นรีชะงักไป เธอเริ่มไม่แน่ใจ… หรือว่าเธอจะคิดไปเอง? หรือว่าความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บจากการอุบัติเหตุ ทำให้เธอเกิดอาการหลอน?
“ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ” เธอยอมรับ “แต่… รถของคุณ… มันเสียจริงๆ เหรอคะ?”
“ครับ… เสียสนิทเลย” ชาครตอบ “แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมมีรถอีกคันที่บ้าน ถ้าคุณอยากไปที่บ้านไร่จริงๆ ผมจะพาคุณไปเอง”
“บ้านไร่ของฉัน…” นรีพยักหน้า “มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ใช่ไหมคะ?”
“ไม่ไกลครับ” ชาครยิ้ม “ผมรู้จักเส้นทางดี”
เขาค่อยๆ พยุงร่างของนรีที่ยังคงอ่อนแรงให้ออกจากรถยนต์คันที่เสีย และพาเธอเดินไปยังรถยนต์อีกคันที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก มันเป็นรถกระบะคันใหม่เอี่ยมที่ดูแข็งแรงทนทาน
“นี่คือรถของผมครับ” ชาครบอก “ผมจะพาคุณไปส่งที่บ้านไร่ของคุณเอง”
นรีมองรถกระบะคันนั้น แล้วก็มองกลับมาที่ใบหน้าของชาคร เธอรู้สึกสับสนไปหมด ชายหนุ่มคนนี้ ทั้งหล่อเหลา สุภาพ อบอุ่น และดูเหมือนจะช่วยเหลือเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างบังเอิญขนาดนี้? หรือว่า… มันไม่ใช่ความบังเอิญ?
“ขอบคุณมากนะคะ คุณชาคร” เธอกล่าวเสียงแผ่ว “แต่… ฉันไม่อยากลำบากคุณ”
“ไม่เป็นไรครับ” ชาครยิ้ม “ผมยินดีเสมอ”
เขาเปิดประตูรถ และให้นรีเข้าไปนั่งข้างคนขับ ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมไปนั่งประจำที่คนขับ และสตาร์ทเครื่องยนต์
“เราไปกันเลยนะครับ” ชาครบอก “เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องรถของคุณให้ทีหลัง”
นรีพยักหน้า เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องไว้ใจเขา… อย่างน้อยก็ตอนนี้
รถกระบะคันใหม่เคลื่อนตัวออกไปบนถนน ทิ้งความมืดมิดและเงียบสงัดไว้เบื้องหลัง นรีมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของป่าทึบสองข้างทางดูน่ากลัวในสายตาของเธอ เธอพยายามคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น… ชายปริศนาในพงหญ้า… รถที่เสียอย่างกะทันหัน… และการปรากฏตัวของชาคร… ทุกอย่างมันดูเหมือนจะมีเงื่อนงำบางอย่าง
“คุณนรี… คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่เป็นไร?” ชาครถามขึ้น ทำลายความเงียบ
“ฉัน… ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยค่ะ” นรีตอบ “แล้วก็… ฉันยังคงตกใจกับอุบัติเหตุเมื่อครู่”
“ผมเข้าใจครับ” ชาครพยักหน้า “คุณไม่ต้องกังวลนะครับ ที่บ้านไร่ของผม ปลอดภัยและสงบสุขที่สุด”
“บ้านไร่ของคุณ…?” นรีถามอย่างแปลกใจ
“ใช่ครับ” ชาครยิ้ม “ผมมีบ้านไร่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เหมือนกัน จริงๆ แล้ว… ผมอยากจะเชิญคุณไปพักที่นั่นสักพักนะครับ ถ้าบ้านไร่ของคุณยังไม่พร้อม หรือคุณยังไม่สะดวกที่จะอยู่คนเดียว”
คำเสนอของชาครทำให้นรีประหลาดใจอย่างมาก เธอเพิ่งเคยเจอเขา และเขาก็เสนอที่จะให้เธอไปพักอาศัยที่บ้านของเขา? นี่มันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก
“ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ” นรีอ้ำอึ้ง
“ไม่เป็นไรครับ” ชาครกล่าว “คุณคิดดูก่อนได้ ถ้าคุณเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ บอกผมได้เสมอ”
เขาขับรถต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง นรีพยายามเก็บงำความสงสัยและความไม่ไว้วางใจเอาไว้ในใจ เธอไม่รู้ว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอคนนี้ คือใครกันแน่… เขาเป็นคนดี หรือเป็นอันตราย?
เมื่อรถยนต์ของชาครเลี้ยวเข้าสู่บริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา นรีก็แทบจะอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
“นี่… นี่คือบ้านไร่ของคุณเหรอคะ?” เธอถามเสียงหลง
“ใช่ครับ” ชาครยิ้ม “ผมเรียกมันว่าบ้านไร่ เพราะผมชอบใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มากกว่าในเมือง”
นรีมองไปรอบๆ คฤหาสน์หลังใหญ่นั้น มันดูโอ่อ่าและหรูหราเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ นี่มันไม่ใช่บ้านไร่ธรรมดาๆ แน่นอน
“คุณ… คุณเป็นใครกันแน่คะ?” นรีถามอย่างตรงไปตรงมา
ชาครหันมามองเธอ แววตาของเขานิ่งสนิท “ผมก็เป็นแค่… ทหารคนหนึ่งครับ”
“ทหาร?” นรีทวนคำ “แต่… คุณดูเหมือน… ไม่ใช่ทหารธรรมดา”
ชาครหัวเราะเบาๆ “ผมอาจจะ… มียศสูงกว่าทหารธรรมดาไปหน่อยครับ”
คำตอบของเขาทำให้นรีรู้สึกถึงความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอบอุ่นนั้น… เขาคือใครกันแน่? และทำไมเขาถึงให้ความช่วยเหลือเธออย่างดี ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งเคยเจอกัน?
“คุณนรี… คุณดูเหนื่อยมากแล้วนะครับ” ชาครกล่าว “ไปพักผ่อนเถอะครับ คืนนี้คุณจะพักอยู่ที่นี่กับผมก่อน”
นรีมองใบหน้าของเขา… ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ แต่แฝงไปด้วยความลึกลับบางอย่าง เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจที่จะเชื่อใจเขาในครั้งนี้… จะนำพาเธอไปสู่อันตรายที่คาดไม่ถึง หรืออาจจะเป็น… ความรักที่เธอตามหามาตลอด…
แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… เธอไม่สามารถกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกแล้ว… เพราะอดีตที่เธอหนีมา กำลังจะไล่ตามเธอมาถึงที่นี่… และเขา… ชายผู้สง่างามคนนี้… อาจเป็นทั้งความหวัง และ… จุดจบของเธอ…
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก