ตอนที่ 4 — หัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ

“ท่านพลเอก… ไม่คิดว่าท่านจะมาถึงที่นี่” เสียงหวานสั่นเครือแทบจะหลุดรอดออกมาจากลำคอ เมื่อร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดเครื่องแบบสีเข้มก้าวเข้ามาในกระท่อมเล็กๆ ของเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มทอดมองมาที่เธอ ราวกับจะสำรวจทุกอณูของร่างกายเล็กๆ ที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า

นรีกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ‌พยายามข่มอาการประหม่าที่ตีรวนไปทั่วร่าง การมาเยือนของพลเอกชาครในยามวิกาลเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องปกติเลยสักนิด ยิ่งเมื่อวานเพิ่งจะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เธอเกือบจะเปิดเผยความลับที่ปิดบังมานานออกไป ความรู้สึกผิดบาปและความหวาดระแวงถาโถมเข้ามาเป็นระลอก

“ผม… เป็นห่วงคุณ” พลเอกชาครพูดเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาฉายแววอ่อนโยนที่ทำให้นรีใจสั่นระรัว การที่เขาเอ่ยปากว่า ​"เป็นห่วง" มันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับได้ง่ายๆ เธอไม่ใช่คนของเขา ไม่ใช่ใครที่มีสิทธิ์จะได้รับความห่วงใยจากนายพลผู้ทรงเกียรติเช่นนี้

“ขอบคุณค่ะ ท่านพลเอก… แต่ดิฉันสบายดี ไม่มีอะไรต้องห่วงค่ะ” นรีพยายามยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ‍ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูเกร็งและไม่มั่นคงนัก เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พยายามหาที่กำบังที่มั่นคงกว่านี้ให้กับตัวเอง

“คุณแน่ใจหรือ?” พลเอกชาครก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เขาเห็นความหวาดกลัวในแววตาของเธอ เห็นมือเล็กๆ ที่กำลังบีบกันแน่นจนข้อขาว

“ค่ะ… ‌แน่ใจค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิว

พลเอกชาครหยุดนิ่ง จ้องมองใบหน้าซีดเซียวของนรี เขาเห็นรอยช้ำจางๆ ที่ต้นแขนของเธอ แม้จะพยายามปกปิดไว้ภายใต้แขนเสื้อ แต่สายตาของเขามองทะลุไปได้

“เรื่องเมื่อวาน… ผมขอโทษแทนลูกน้องผมด้วย ‍มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง” เขาพูดเสียงหนักแน่น น้ำเสียงที่แสดงถึงความรับผิดชอบอย่างเต็มเปี่ยม

นรีส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เป็นไรค่ะ… ใครๆ ก็ผิดพลาดกันได้” คำพูดนั้นฟังดูประนีประนอม แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ​พลเอกชาครกำลังทำดีกับเธอเกินกว่าที่เธอคาดคิด ราวกับจะชดเชยความผิดพลาดที่เกิดขึ้น

“ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ที่นี่คุณปลอดภัย” เขาพูดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ กระท่อมเล็กๆ ที่ดูเรียบง่าย “ถ้ามีอะไร… คุณบอกผมได้เสมอ”

ประโยคนั้นเหมือนมีมนต์สะกด ​นรีมองเข้าไปในดวงตาของพลเอกชาคร พยายามอ่านความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีอันสง่างามนั้น ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอเริ่มซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ ความอบอุ่น ความสบายใจ… และความหวังเล็กๆ ที่เธอไม่กล้าจะยอมรับ

“คุณ… ดูเหนื่อยนะคะ” ​พลเอกชาครสังเกตเห็นแววตาที่เหนื่อยล้าของนรี “พักผ่อนเถอะ ผมจะไม่รบกวนคุณอีก”

“ค่ะ… ขอบคุณค่ะ” นรีพยักหน้ารับ รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่เขาจะจากไป แต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อยากให้เขาไป

พลเอกชาครยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนรีเต้นแรงผิดจังหวะ “ฝันดีนะครับ… นรี” เขาเอ่ยชื่อของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้นรียืนนิ่งอยู่เพียงลำพังในความเงียบของค่ำคืน

เมื่อประตูถูกปิดลง นรีทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบ เธอเอามือกุมหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิดที่เธอมีต่ออดีตที่กำลังตามหลอกหลอน และความรู้สึกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามใจ มันทำให้เธอสับสนจนแทบจะยืนไม่ไหว

“ชาคร…” เธอพึมพำชื่อเขาออกมาเบาๆ เสียงนั้นแห้งผากราวกับกระดาษ

พลเอกชาคร… ชายผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นและดวงตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใย เขาเข้ามาในชีวิตเธออย่างไม่คาดฝัน เหมือนสายลมที่พัดพาความหวังมาให้ แต่ในขณะเดียวกัน อดีตของเธอก็เหมือนเงาที่คอยตามติด หวั่นเกรงว่าความสุขเพียงน้อยนิดที่กำลังจะก่อตัวขึ้นนี้ จะถูกพรากไปอีกครั้ง

เธอรู้ดีว่าการที่พลเอกชาครเข้ามาใกล้ชิดเธอขนาดนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ อันตรายต่อตัวเธอเอง และอันตรายต่อเขาด้วย หากความจริงเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเธอถูกเปิดเผยออกมา

“ฉันไม่ควร… อยู่ใกล้เขา” นรีพยายามบอกตัวเอง แต่หัวใจกลับไม่ยอมทำตาม มันกลับเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเขา นึกถึงแววตาที่มองเธอด้วยความห่วงใย

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เธอหนีมาที่นี่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่อลืมอดีตที่เจ็บปวด แต่การปรากฏตัวของพลเอกชาคร กลับทำให้ทุกอย่างยิ่งยากลำบากขึ้นไปอีก

“เขาจะมาอีกไหม?” คำถามผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ

เธอหวังว่าเขาจะไม่มา… แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับปรารถนาให้เขามา

ความรู้สึกขัดแย้งในใจของนรีทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งใกล้ชิดพลเอกชาครเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกผูกพันมากขึ้นเท่านั้น แต่ความรู้สึกผิดและอดีตที่ตามหลอกหลอนก็ยิ่งฉุดรั้งเธอไว้ ทำให้เธอไม่กล้าที่จะเปิดใจรับความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นมา

“ทำไม… ถึงต้องเป็นฉัน” เธอถามตัวเอง ในขณะที่น้ำตาเริ่มคลอหน่วย

เธอรู้ดีว่าการหนีจากอดีตไม่ใช่เรื่องง่าย และการที่จะก้าวข้ามความกลัวเพื่อเปิดใจรับความรัก ก็ยิ่งยากกว่า

พลเอกชาคร… ชายผู้สง่างามและมีอำนาจ เขาอาจเป็นความหวัง หรืออาจเป็นหายนะที่กำลังจะมาถึง

นรีหลับตาลง ภาพใบหน้าของพลเอกชาครยังคงติดอยู่ในห้วงความคิด ราวกับจะย้ำเตือนว่าชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปแล้วนับตั้งแต่เขาเข้ามา

“ขอโทษค่ะ… ฉันให้คุณไม่ได้” เธอบอกกับตัวเองเสียงแผ่วเบา

แต่แล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ จากด้านนอก ทำให้หัวใจของนรีแทบจะหยุดเต้น

“นรี… อยู่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำของพลเอกชาครดังลอดประตูเข้ามา

นรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขามาทำไมอีก? เธอรีบปาดน้ำตาเช็ดหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามตั้งสติให้ได้

“ค่ะ… อยู่ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น

“ผม… ลืมของไว้” พลเอกชาครบอก “ขอโทษที่รบกวนอีกครั้งนะครับ”

นรีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู