“คุณนรี… คุณเป็นอะไรไปคะ” เสียงแม่ค้าขายผักถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นนรียืนนิ่งอยู่กลางตลาด มือไม้สั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี
หัวใจของนรีเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เสียงซุบซิบนินทาที่ดังแว่วมาแต่ไกล กำลังคมมีดกรีดแทงเข้ามาในความรู้สึกของเธอ ราวกับเธอเป็นตัวประหลาดที่ทุกคนกำลังจับจ้อง
“ไม่มีอะไรค่ะ… แค่รู้สึกไม่สบาย” เธอพยายามตอบเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ
“เห็นว่า… มีคนในเครื่องแบบมาหาถึงบ้านเมื่อคืนนี้” เสียงหนึ่งดังขึ้นมา “เป็นนายพลใหญ่เลยนะ… ว่ากันว่า…”
“ว่ากันว่าอะไรคะ?” นรีถามเสียงสั่นเครือ
“ว่ากันว่า… คุณนรีมีความสัมพันธ์พิเศษกับท่านนายพล” อีกเสียงเสริมเข้ามา
คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดอาบยาพิษที่ปักลึกเข้ามาในหัวใจของนรี เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความหวังเล็กๆ ที่เธอเพิ่งจะก่อตัวขึ้นมา กำลังถูกบดขยี้ด้วยคำพูดของคนเหล่านั้น
เธอหนีมาที่นี่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่อหลีกหนีจากสายตาของผู้คน เพื่อที่จะมีชีวิตที่สงบสุข แต่ดูเหมือนว่าอดีตของเธอจะตามมาทัน และมันก็ตามมาพร้อมกับความอับอาย
“ดิฉัน… ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับท่านนายพลทั้งนั้นค่ะ” นรีพยายามแก้ต่างเสียงดังฟังชัด แม้ว่าเสียงของเธอจะสั่นเครือก็ตาม “ท่านแค่… มาเยี่ยมเยียนตามหน้าที่”
“ตามหน้าที่? ที่ไหนเขามาเยี่ยมตามหน้าที่ตอนดึกๆ แบบนั้น” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นมา “ดูสิ… หน้าคุณแดงไปหมดแล้ว”
นรีรู้สึกเหมือนอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เสียให้ได้ เธอไม่เคยคิดว่าการมาปรากฏตัวของพลเอกชาคร จะนำพาความเดือดร้อนมาให้เธอถึงขนาดนี้
“คุณนรี… เมื่อก่อนคุณก็เคยอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวด “แล้วทำไมถึงเพิ่งกลับมาตอนนี้ล่ะ? มีอะไรปิดบังพวกเราอยู่หรือเปล่า?”
คำถามนั้นทำให้หัวใจของนรีหล่นวูบ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับผู้คนในหมู่บ้าน เธอรู้ดีว่าพวกเขาเป็นคนช่างสงสัย และหากเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตของเธอรั่วไหลออกไป ชีวิตของเธอที่นี่จะไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป
“ดิฉัน… แค่กลับมาดูแลบ้านค่ะ” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม
“ดูแลบ้าน? หรือกลับมาหลบหนีอะไรบางอย่าง?” เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับจะเจาะลึกเข้าไปในความลับของเธอ
นรีรู้สึกชาไปทั้งตัว เธอรู้ว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องมาที่เธอ ราวกับจะฉีกกระชากความลับที่เธอพยายามปิดบังเอาไว้
“ดิฉัน… ขอตัวก่อนนะคะ” เธอพูดพลางรีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งคำถามและสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยไว้เบื้องหลัง
ขณะที่เดินออกจากตลาดไปอย่างรวดเร็ว นรีก็เห็นร่างสูงใหญ่ของพลเอกชาคร ยืนอยู่ไม่ไกล เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“นรี…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ
นรีชะงัก เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหรือเปล่า? เธอไม่อยากให้เขาเห็นภาพเธอในสภาพที่อ่อนแอและหวาดกลัวเช่นนี้
“ท่านพลเอก…” เธอหันไปมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
“คุณ… เป็นอะไรหรือเปล่า?” พลเอกชาครก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว “ผมได้ยิน… เสียงคนพูดถึงคุณ”
“ไม่… ไม่มีอะไรค่ะ” นรีพยายามยิ้มอย่างเข้มแข็ง “ดิฉันแค่… รู้สึกไม่ค่อยสบาย”
“แน่ใจนะ?” พลเอกชาครยังคงจ้องมองเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความหวาดกลัวที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ
“ค่ะ… แน่ใจค่ะ” นรีตอบเสียงเบา “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ… แต่ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ”
เธอกล่าวลาพลเอกชาครอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินจากไป ทิ้งให้เขาอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของชาวบ้าน
การเผชิญหน้ากับผู้คนในหมู่บ้านในวันนี้ ทำให้ความหวาดกลัวในใจของนรีทวีความรุนแรงขึ้น เธอรู้ดีว่าข่าวลือเหล่านี้จะกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว และมันอาจนำมาซึ่งปัญหาใหญ่หลวง
เธอไม่เคยคิดเลยว่า การที่พลเอกชาครเข้ามาในชีวิตของเธอ จะทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้
“มันเป็นความผิดของฉันเอง” นรีพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น “ฉันไม่ควร… ปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้”
ความสัมพันธ์ที่เธอแอบหวังเล็กๆ เริ่มสั่นคลอนด้วยลมพายุแห่งข่าวลือและความสงสัย
หากชาวบ้านรู้ความจริงเกี่ยวกับอดีตของเธอ… ชีวิตของเธอที่นี่จะเป็นอย่างไร?
เธอกลัว… กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกขอบคุณพลเอกชาคร ที่เข้ามาห่วงใยเธอ แม้ว่าการกระทำของเขาจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายก็ตาม
“เขา… อาจจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจฉัน” ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
นรีหยุดเดิน เธอหันกลับไปมองทางที่พลเอกชาครยืนอยู่ แต่เขาก็หายไปเสียแล้ว
“เขาไปไหนแล้ว?” เธอถามตัวเอง
เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมากในขณะนี้ ความหวังที่เคยมีกลับมลายหายไปกับข่าวลือที่แพร่สะพัด
“ฉันต้องเข้มแข็งกว่านี้” นรีบอกตัวเอง
เธอต้องหาทางปกป้องตัวเอง และปกป้องความลับของเธอ
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินต่อไป เสียงดังมาจากด้านหลัง
“นรี! รอก่อน!”
นรีหันกลับไปมอง เธอก็เห็นพลเอกชาคร วิ่งตามเธอมา
“ผม… ผมเป็นห่วงคุณ” เขาพูด หอบหายใจเล็กน้อย “ผมไม่อยากให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้”
นรีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยที่ฉายชัด
“ท่านพลเอก… ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพยายามยิ้ม “ดิฉันจัดการเองได้”
“คุณแน่ใจหรือ?” พลเอกชาครถามเสียงอ่อน “ถ้ามีอะไร… คุณบอกผมได้เสมอนะ”
คำพูดของเขาเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งผากของเธอ
“ขอบคุณค่ะ” นรีตอบเสียงแผ่วเบา
“ผม… ผมจะช่วยคุณ” พลเอกชาครกล่าว “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ”
คำพูดนั้นเหมือนสัญญาที่เขาให้ไว้กับเธอ
นรีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความตั้งใจจริง
“ขอบคุณค่ะ… ท่านพลเอก”
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากบอกบางอย่างกับเขา เสียงโทรศัพท์มือถือของพลเอกชาครก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ครับ… ครับ… รับทราบครับ” เขาพูด เสียงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “ผมจะรีบไปทันที”
เขาวางสายโทรศัพท์ ก่อนจะหันมามองนรีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ผมต้องไปแล้ว… มีเรื่องด่วน” เขาบอก “ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ นรี”
พลเอกชาครรีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นรีมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่สับสน
“เรื่องด่วนอะไร…?” เธอถามตัวเอง
“แล้วเขาจะกลับมาไหม?”
ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังอีกครั้ง ท่ามกลางความไม่แน่นอน
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก