รอยแสบร้อนบนใบหน้าของนรีเริ่มระคายเคืองมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าพลเอกชาครจะช่วยล้างน้ำยางพาราออกไปให้แล้วก็ตาม แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ
เธอมานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของพลเอกชาคร ซึ่งเป็นคฤหาสน์ที่โอ่อ่า สวยงาม แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและโดดเดี่ยวอย่างประหลาด แตกต่างจากกระท่อมหลังเล็กของเธออย่างสิ้นเชิง
พลเอกชาครนั่งลงตรงข้ามเธอ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก “คุณแน่ใจนะครับว่าคุณไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนั้นมาก่อน?”
นรีพยักหน้า “แน่ใจค่ะ” เสียงของเธอแหบพร่า “ฉัน… ฉันไม่เคยเจอเขามาก่อนเลยจริงๆ”
“แล้วเรื่องที่เขาพูด… ‘คนที่ทำให้เขาต้องไปติดคุก’… คุณพอจะนึกออกไหมว่ามันเกี่ยวกับอะไร?” พลเอกชาครถาม พยายามใช้ถ้อยคำที่นุ่มนวลที่สุด
นรีส่ายหน้า เธอพยายามนึกย้อนไปถึงอดีตอันเลวร้ายที่เธอพยายามจะลืมเลือน แต่ภาพเหล่านั้นกลับพร่าเลือนราวกับหมอกหนา
“ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ” นรีตอบ “ชีวิตของฉัน… มันมีหลายเรื่องที่ฉันพยายามจะลืมไป”
พลเอกชาครมองเข้าไปในดวงตาของนรี เขาเห็นความหวาดกลัวและความเศร้าหมองที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้โกหก
“คุณเคยบอกผมว่าคุณหนีมาจากอดีต… มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ไหมครับ?” พลเอกชาครถาม “บางที… ถ้าเราค่อยๆ รื้อฟื้นความทรงจำทีละนิด… เราอาจจะเจออะไรบางอย่างก็ได้”
นรีเงียบไป เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจเขามากแค่ไหน พลเอกชาครเป็นนายทหารระดับสูง มีอำนาจ มีบารมี แต่… เขามีความลับซ่อนอยู่ เขาเคยคุยกับใครบางคนอย่างลับๆ เมื่อคืนก่อน
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน” นรีตอบ “ทุกอย่างมัน… มันซับซ้อนไปหมด”
“ไม่เป็นไรครับ” พลเอกชาครยิ้มบางๆ “ผมจะรอ”
บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่แน่ใจ นรีมองไปรอบๆ ห้อง เธอสังเกตเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนชั้นวางของ เป็นรูปของพลเอกชาครในชุดเครื่องแบบทหาร ยืนเคียงข้างกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมีใบหน้าคล้ายกับอรทัยอย่างมาก
“นั่น… นั่นใครคะ?” นรีชี้ไปที่รูปถ่าย
พลเอกชาครมองตาม “อ๋อ… นั่นภรรยาเก่าของผมครับ” เขาตอบ เสียงเรียบ “เธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน”
ภรรยาเก่า? หญิงสาวในรูปถ่ายนั้น… นรีสังเกตเห็นว่าเธอดูอ่อนโยนและใจดี แววตาของเธอดูมีความสุข… แต่ไม่เหมือนอรทัยในปัจจุบันเลย
“เธอ… เสียชีวิตได้ยังไงคะ?” นรีถามด้วยความสงสัย
พลเอกชาครถอนหายใจ “อุบัติเหตุครับ… เป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้ามาก” เขาพูดพลางกวาดสายตาไปมองนรี “บางที… โชคชะตาของคนเราก็ถูกกำหนดไว้แล้วก็ได้”
คำพูดของพลเอกชาครยิ่งทำให้นรีสับสนมากขึ้น เขาพูดราวกับจะมีความหมายแฝงบางอย่าง
“คุณ… หมายถึงอะไรคะ?” นรีถาม
“เปล่าครับ” พลเอกชาครปฏิเสธ “ผมแค่นึกถึงเรื่องของภรรยาผม”
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานของพลเอกชาครที่อยู่ติดกันก็เปิดออก ชายร่างท้วมในชุดสูทสีเข้มเดินออกมา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม
“ท่านพลเอกครับ… มีเรื่องด่วน” ชายคนนั้นพูด
พลเอกชาครพยักหน้า “ผมขอตัวสักครู่นะครับคุณนรี” เขาพูดกับนรี “เดี๋ยวผมจะกลับมา”
พลเอกชาครเดินตามชายคนนั้นเข้าไปในห้องทำงาน ปล่อยให้นรีนั่งอยู่คนเดียวกับความคิดที่ตีรวน
เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน
อรทัย… หญิงสาวที่เธอเคยรู้จัก… ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับคำกล่าวหาที่รุนแรง ภรรยาเก่าของพลเอกชาคร… เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ… ผู้หญิงในรูปถ่ายมีหน้าตาคล้ายอรทัย พลเอกชาคร… ชายผู้มีอำนาจ… มีความลับ… เคยสนทนากับชายแปลกหน้าอย่างลับๆ
ทั้งหมดนี้… มันเชื่อมโยงกันได้อย่างไร?
นรีมองไปที่รูปถ่ายอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน… เครื่องประดับที่ภรรยาเก่าของพลเอกชาครสวมใส่อยู่… แหวนวงหนึ่ง… แหวนวงนั้น…
หัวใจของนรีเต้นแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอจำแหวนวงนั้นได้! มันเป็นแหวนที่…
“ไม่นะ…” นรีอุทานออกมาเบาๆ
เป็นไปได้อย่างไร?
เธอจำได้แล้ว… จำได้แล้วว่าแหวนวงนั้น… มันเคยเป็นของใคร…
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของพลเอกชาครที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เธอก็มีเสียงเรียกเข้า นรีมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์…
ชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ… ทำให้นรีถึงกับตัวแข็งทื่อ
‘อรทัย’
นรีมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว พลเอกชาครกำลังคุยโทรศัพท์กับอรทัยอยู่หรือ?
แล้ว… เขาจะตอบรับสายนั้นไหม?
และถ้าเขาตอบรับ… อรทัยจะพูดอะไร?
นรีรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ที่เดิม ความหวังที่เคยมีต่อพลเอกชาครเริ่มสั่นคลอน เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่าเขาคือมิตร หรือเขาคือศัตรูที่กำลังเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก