ตอนที่ 13 — เขาทำไปเพื่ออะไร?

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน!" เสียงของนรีสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำที่เคยฉายแววอ่อนหวาน บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวังจับจ้องไปยังพลเอกชาคร ชายผู้ที่เธอเคยไว้ใจมอบหัวใจให้ทั้งดวง ใบหน้าคมคายที่เคยเป็นที่พักพิง กำลังฉายแววบางอย่างที่เธอมองไม่ทะลุ ‌เป็นความเจ็บปวดที่ปะปนกับความมุ่งมั่นบางอย่างที่ยากจะเข้าใจ

พลเอกชาครยืนนิ่ง ดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้มที่เคยอ่อนโยน บัดนี้แข็งกระด้างราวกับหินผา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้ดีว่าคำอธิบายใดๆ ที่เขาจะพ่นออกมาจากปาก คงไม่สามารถลบล้างบาดแผลที่เขาได้สร้างขึ้นในใจของหญิงสาวตรงหน้าได้ แต่อย่างน้อย... ​อย่างน้อยเขาก็ต้องพยายาม

"นรี..." เสียงของเขาแหบพร่า "ผม... ผมรู้ว่ามันยากที่จะเข้าใจ"

"ยากที่จะเข้าใจ?" นรีหัวเราะเสียงสั่น "คุณทำเหมือนฉันเป็นของเล่น ชายที่ฉันรัก ชายที่ฉันเชื่อใจที่สุดในโลก ‍กลับกลายเป็นคนที่หักหลังฉัน หักหลังทุกอย่างที่เรามีร่วมกัน คุณบอกให้ฉันเข้าใจเรื่องอะไรกันแน่คะ! เรื่องที่คุณหลอกใช้ฉัน? เรื่องที่คุณใช้ความลับของฉันเพื่อผลประโยชน์ของคุณ? หรือเรื่องที่คุณทำลายความเชื่อใจทั้งหมดที่ฉันมีให้คุณไป!"

ทุกคำพูดที่หลุดออกจากปากของนรีเหมือนมีดที่กรีดลงไปบนหัวใจของพลเอกชาคร เขาหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ‌พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กำลังแตกสลาย

"มันไม่ใช่การหลอกใช้ นรี" เขาพยายามอธิบาย "มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ"

"ซับซ้อน?" นรีเดินเข้าไปใกล้ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ "ซับซ้อนตรงไหนคะ! คุณบอกรักฉัน ‍คุณแสดงให้เห็นว่าคุณแคร์ฉัน คุณทำให้ฉันเชื่อว่าฉันปลอดภัย อยู่กับคุณแล้ว ฉันจะไม่มีวันถูกทอดทิ้งอีก แต่แล้วทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องโกหก! คุณรู้ความลับของฉัน คุณรู้ว่าฉันกลัวอะไร คุณรู้ว่าฉันหนีอะไรมา ​แล้วคุณก็ใช้มัน! คุณใช้มันเพื่อ... เพื่ออะไรกันแน่! เพื่อตำแหน่ง? เพื่ออำนาจ? หรือแค่เพื่อสนุกกับการเล่นเกมกับความรู้สึกของฉัน!"

"อย่าพูดแบบนั้น นรี" พลเอกชาครขยับเข้ามาหาเธอ ​แต่ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นแววตาของเธอ "ผมไม่เคยคิดจะเล่นกับความรู้สึกของคุณ ผมรักคุณ..."

"รัก?" นรีสวนกลับทันควัน น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "รักของคุณมันคืออะไรคะ? รักที่หักหลัง? รักที่ทรยศ? ​รักที่ใช้ความลับของคนอื่นเป็นเครื่องมือ? ถ้าความรักของคุณเป็นแบบนี้ ฉันไม่ต้องการมัน!"

เธอหันหลังให้เขา กอดอกแน่น พยายามระงับเสียงสะอื้นที่กำลังจะหลุดออกมา อดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง มันเหมือนกับฝันร้ายที่ไม่มีวันจบสิ้น

"ผมทำไปเพราะสถานการณ์บังคับ" พลเอกชาครเอ่ยเสียงเบา "ผมไม่มีทางเลือกอื่น"

"ไม่มีทางเลือกอื่น?" นรีหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกเหยียบย่ำ "คุณมีทางเลือกเสมอ! คุณเลือกที่จะหักหลังฉัน! คุณเลือกที่จะทำให้ฉันเจ็บปวด! คุณเลือกที่จะทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมาด้วยกัน! คุณไม่ได้ถูกบังคับ คุณแค่เลือก! เลือกที่จะเป็นคนที่ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ!"

"นรี ฟังผมนะ" เขาพยายามจับแขนเธอ แต่นรีสะบัดออก "มันมีเรื่องใหญ่กว่านั้นที่กำลังจะเกิดขึ้น... เรื่องที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของชาติ... เรื่องที่ถ้าผมไม่ทำตามคำสั่ง... ชีวิตของคุณอาจจะตกอยู่ในอันตราย"

"อันตราย?" นรีเบิกตากว้าง "อันตรายจากใคร? คุณกำลังจะบอกว่า... คุณกำลังปกป้องฉัน?"

"ใช่" พลเอกชาครตอบเสียงหนักแน่น "ผมต้องทำบางอย่างเพื่อดึงคนที่กำลังจะทำร้ายคุณ... คนที่เกี่ยวข้องกับอดีตของคุณ... ออกมาให้ได้ ผมต้องใช้สิ่งที่คุณให้มา... ความลับของคุณ... เป็นเหยื่อล่อ"

นรีอึ้งไป คำพูดของเขาทำให้สมองของเธอแทบจะหยุดทำงาน คนที่เกี่ยวข้องกับอดีตของเธอ? คนที่จะทำร้ายเธอ? เธอคิดถึงใบหน้าอันชั่วร้ายของ "เขา" ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต ชายที่เคยทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ

"คุณ... คุณรู้เรื่องของเขา?" นรีถามเสียงสั่น

"ผมรู้" พลเอกชาครตอบ "ผมรู้ว่าเขาตามล่าคุณอยู่ ผมรู้ว่าเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ และผมรู้ว่าเขาจะใช้คุณเป็นเครื่องมือ... เหมือนที่เขาเคยทำ... ผมเลยต้อง..."

"คุณเลยต้องหักหลังฉัน?" นรีถามเสียงแผ่วเบา "คุณทำทั้งหมดนี่... เพื่อปกป้องฉัน?"

พลเอกชาครมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความเจ็บปวด ความสับสน และความหวังที่ริบหรี่ กำลังฉายแววอยู่ในนั้น เขารู้ว่าคำว่า "ขอโทษ" มันน้อยเกินไป และการอธิบายทั้งหมดก็อาจจะไม่เพียงพอ แต่เขาก็ต้องพยายาม

"ใช่ นรี" เขาตอบเสียงหนักแน่น "ผมทำไปทั้งหมด... เพื่อปกป้องคุณ... เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่มีวันทำร้ายคุณได้อีก"

นรีทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ร่างกายของเธอสั่นเทา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มไปทั่ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสน อารมณ์ที่ปะปนกันไปมา ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง ความกลัว และ... ความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ

"ถ้า... ถ้าคุณพูดจริง" นรีเอ่ยเสียงแผ่ว "ถ้าคุณทำทั้งหมดนี่... เพื่อฉันจริงๆ..."

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เคยแข็งกระด้างของพลเอกชาคร บัดนี้อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเข้ามาหาเธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา

"ผมพูดจริง นรี" เขาเน้นย้ำ "ผมรักคุณ... และผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณได้อีก"

นรีมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาความจริงใจในนั้น ความรู้สึกที่เคยถูกทำลายลงไป บัดนี้กำลังถูกค่อยๆ ปะติดปะต่อขึ้นมาใหม่ แต่มันก็ยังไม่สมบูรณ์ มันยังคงมีช่องว่างของความไม่เชื่อใจอยู่

"แล้ว... แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?" เธอถามเสียงสั่น

"ผมบอกไม่ได้" พลเอกชาครตอบ "มันอันตรายเกินไป... ทุกการเคลื่อนไหวของผมถูกจับตาดูอยู่... ถ้าผมบอกคุณ... คุณอาจจะตกอยู่ในอันตรายทันที... และถ้าเขาจับได้ว่าผมรู้เรื่องของเขา... แผนการทั้งหมดของผมจะพัง"

นรีหลับตาลงอีกครั้ง พยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน มันเหมือนกับเรื่องราวที่ซับซ้อน เกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที

"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน" เธอสารภาพ

"ผมรู้" พลเอกชาครถอนหายใจ "แต่นี่คือความจริง นรี... ความลับทั้งหมดที่ผมเก็บงำไว้... มันคือเพื่อคุณ"

เขาโน้มตัวลงไปใกล้เธอ สัมผัสแผ่วเบาบนแก้มของเธอ

"ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บปวด" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมขอโทษที่ต้องทำให้คุณไว้ใจผมใหม่... อีกครั้ง"

นรีมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มฉายแววออกมา

"แล้ว... แล้วต่อไปจะเป็นยังไงคะ?" เธอถาม

พลเอกชาครมองเข้าไปในดวงตาของเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

"ต่อไป... เราจะสู้ไปด้วยกัน" เขาตอบ

แต่นรีไม่รู้เลยว่า การต่อสู้ครั้งนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเบื้องหลังความจริงที่เขาเปิดเผย... ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่เขาเลือกจะปิดบังเอาไว้... บางสิ่งบางอย่างที่อาจจะทำลายทุกอย่างลงได้อีกครั้ง...