"เราจะสู้ไปด้วยกัน" คำพูดนั้นเหมือนจะเป็นแสงสว่างปลายอุโมงค์ แต่สำหรับนรี มันกลับยิ่งทำให้เธอจมดิ่งลงไปในความมืดมิดของความสับสน ความเจ็บปวดที่เคยถาโถมเข้ามา บัดนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกที่เย็นเยียบ ไร้ซึ่งความหวัง เมื่อเธอได้เห็นแววตาของพลเอกชาครที่พยายามอธิบาย แต่กลับไม่สามารถสื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้
"คุณ... คุณบอกว่ารักฉัน" นรีเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาของเธอสบกับดวงตาของพลเอกชาครที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงทำเหมือนฉันไม่สำคัญขนาดนั้น?"
พลเอกชาครก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง พยายามจะจับมือของเธอ แต่นรีก็ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกไฟลวก
"นรี... มันไม่ใช่เรื่องของความสำคัญ" เขาพยายามอธิบาย "มันเป็นเรื่องของ... หน้าที่... เป็นเรื่องของ... สิ่งที่ผมต้องทำ"
"หน้าที่?" นรีหัวเราะอย่างเจ็บปวด "หน้าที่ของคุณคือการทำลายชีวิตฉันเหรอคะ? หน้าที่ของคุณคือการทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีค่าเหรอ? คุณพูดถึงความมั่นคงของชาติ พูดถึงอันตราย แต่คุณไม่เคยพูดถึงความรู้สึกของฉันเลย!"
ความผิดหวังที่ก่อตัวขึ้นในใจของนรี เริ่มท่วมท้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงแค่เครื่องมือ เป็นเพียงแค่ตัวหมากในเกมที่ใหญ่กว่า เธอมองพลเอกชาครด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่เขาไม่เคยตอบ
"คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว
พลเอกชาครนิ่งไป เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนรี พยายามจะหาคำพูดที่เหมาะสม แต่ดูเหมือนว่าคำพูดเหล่านั้นจะหายไปจากสมองของเขาหมดสิ้น ความรู้สึกที่เขามีต่อนรีนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ มันไม่ใช่แค่ความรักแบบหนุ่มสาว แต่มันคือความห่วงใย ความผูกพัน และความปรารถนาที่จะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง
"ผม... ผมรักคุณ" เขาตอบในที่สุด แต่เสียงของเขาเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน
"รักที่... ที่ต้องหักหลัง?" นรีถามต่อ น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอีกครั้ง
"ผมไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังคุณ" พลเอกชาครกล่าว "ผมแค่... ต้องทำในสิ่งที่จำเป็น... เพื่อรักษาทุกอย่างไว้"
"รักษาทุกอย่างไว้?" นรีส่ายหน้าช้าๆ "แต่คุณกำลังทำลายทุกอย่างในใจฉันไปหมดแล้วนะคะ! คุณทำให้ฉันไม่เชื่อใจใครอีกเลย! คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า!"
เธอหันหลังให้เขา กอดอกแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมาในอก
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เธอพึมพำ "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงเลือกวิธีนี้"
พลเอกชาครยืนมองแผ่นหลังของนรีอย่างเจ็บปวด เขารู้ดีว่าเขาทำผิดพลาด เขาอาจจะเลือกวิธีการที่ผิดพลาดไป แต่เขาก็ทำทุกอย่างตามที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้ว
"ผม... ผมคิดว่าผมกำลังปกป้องคุณ" เขาเอ่ยเสียงเบา "ผมคิดว่าการทำแบบนี้... มันจะทำให้คุณปลอดภัยที่สุด"
"ปลอดภัย?" นรีหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "ปลอดภัยจากการถูกทำร้าย... แต่ไม่ปลอดภัยจากความเจ็บปวดที่คุณมอบให้ฉัน?"
เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ฉัน... ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้ว" เธอพูดช้าๆ "คุณไม่ได้รักฉันจริงๆ... คุณแค่... รู้สึกผิด... หรืออาจจะแค่... กำลังพยายามทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น"
พลเอกชาครชะงัก "นรี! อย่าพูดแบบนั้น!"
"ทำไมคะ?" นรีถามกลับ "เพราะมันคือความจริงเหรอ? คุณไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของคุณได้... คุณเลือกที่จะใช้หน้าที่... คุณเลือกที่จะทำลายฉัน... แล้วตอนนี้คุณบอกว่ารักฉัน... คุณคิดว่าฉันจะเชื่อได้อีกเหรอคะ?"
เธอเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ "ฉัน... ฉันคงไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้แล้ว"
"นรี! คุณจะไปไหน!" พลเอกชาครรีบก้าวเข้ามาหาเธอ "คุณจะหนีไปไหนอีก!"
"ฉันจะไปในที่ที่ฉันรู้สึกปลอดภัย... ในที่ที่ฉันไม่ต้องกลัวว่าจะถูกหักหลังอีก" นรีตอบเสียงสั่น
"แต่... แต่ผมจะตามหาคุณ!" พลเอกชาครยืนกราน
"คุณหาฉันไม่เจอหรอกค่ะ" นรีพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย "เพราะครั้งนี้... ฉันจะหนีไปให้ไกลกว่าเดิม... ไกลกว่าที่ใครจะตามหาเจอ"
เธอหันหลังให้เขาอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่หันกลับมามอง ไม่สนใจเสียงเรียกของพลเอกชาครที่ดังตามหลังมา
พลเอกชาครยืนมองประตูที่ปิดลงอย่างแรง หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบจนแหลกละเอียด เขารู้ว่าเขาทำผิดพลาด เขาพลาดโอกาสที่จะรักษาเธอไว้ เขาพลาดโอกาสที่จะบอกความรู้สึกทั้งหมดของเขาออกไป
"นรี... ผมขอโทษ" เขาพึมพำกับตัวเอง
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทุ่งนาสีเขียวขจีที่เคยเป็นเหมือนสวรรค์ของเขาและนรี บัดนี้กลับกลายเป็นภาพสะท้อนของความว่างเปล่าและความเดียวดาย
เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของตัวเองได้ บางที... เขาอาจจะกลัว กลัวว่าถ้าเขาบอกความรู้สึกทั้งหมดออกไป... มันจะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก หรือบางที... เขาก็แค่ไม่เคยเจอใครที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อน
ความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างสวยงาม กำลังจะแตกสลายไป เพียงเพราะความไม่เข้าใจ และความลับที่เขาไม่สามารถเปิดเผยได้
นรีเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น มุ่งหน้าไปยังทางเล็กๆ ที่ทอดหายเข้าไปในป่า เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้เพียงสิ่งเดียว... เธอต้องหนีไป หนีไปจากความเจ็บปวดนี้ หนีไปจากผู้ชายที่เธอเคยรัก แต่บัดนี้กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุด
เธอหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กอดตัวเองแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด
"ทำไม... ทำไมมันถึงต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำ
เธอเคยคิดว่าเธอได้เจอคนที่ใช่ คนที่จะรักเธออย่างไม่มีเงื่อนไข คนที่จะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่สุดท้าย... เธอก็แค่หลอกตัวเอง
เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามจะสงบสติอารมณ์
"ไม่เป็นไร... ฉันจะผ่านมันไปได้" เธอพูดกับตัวเอง
แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้ดีว่า... แผลนี้มันลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ
เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง... ไม่เว้นแม้แต่หัวใจที่แตกสลายของเธอ...
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก