เสียงก้องสะท้อนของรองเท้าบู๊ตบนพื้นหินขัดห้องโถงกว้างยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวในใจของนรี ภาพของเอกสารหลายฉบับที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น พลเอกชาครยืนอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอ แววตาที่เคยอบอุ่นเมื่อวันก่อน บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและบางสิ่งบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันคือความผิดหวัง? ความโกรธ? หรือเพียงแค่ความเหนื่อยล้าจากภาระหน้าที่ที่หนักอึ้ง?
"คุณรู้แล้วสินะ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ชัดถ้อยชัดคำ แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่พยายามจะปกปิด "ว่าฉันเป็นใคร และสิ่งที่ฉันทำ...มันหมายความว่าอะไร"
นรีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปากแห้งผากจนแทบปริออก เธออยากจะตอบ แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ทำไมเธอถึงโง่เขลาขนาดนี้? ทำไมถึงเชื่อใจใครง่ายๆ? หรือแท้จริงแล้ว เธอเองก็สมควรได้รับสิ่งนี้?
"ฉัน...ฉันขอโทษค่ะ ท่านพลเอก" เสียงของเธอสั่นเครือ แทบจะกระซิบออกมา "ฉันไม่รู้...ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้"
พลเอกชาครถอนหายใจยาว ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ฉายแววเหนื่อยอ่อน เขาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาเหมือนจะสัมผัสเธอ แต่แล้วก็ชะงักไป เขาเก็บมือกลับมาประสานไว้ที่ด้านหลัง
"ขอโทษ? คำขอโทษมันจะช่วยอะไรได้ในเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว นรี" น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "คุณรู้ใช่ไหมว่าเอกสารพวกนั้นคืออะไร? คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันกำลังต่อสู้กับใคร? และคุณ...ได้เข้ามาพัวพันกับมันได้อย่างไร?"
หัวใจของนรีบีบรัด เธอรู้ดีว่าเอกสารเหล่านั้นคือข้อมูลลับสุดยอดเกี่ยวกับปฏิบัติการที่พลเอกชาครกำลังดำเนินการอยู่ ข้อมูลที่ถ้าหลุดออกไป จะนำมาซึ่งหายนะครั้งใหญ่หลวงต่อประเทศชาติ และต่อชีวิตของเขาเอง ความลับที่เธอค้นพบโดยบังเอิญในห้องทำงานของเขา เมื่อวันคืนที่เธอเข้ามาพักพิงที่นี่ในฐานะแขกผู้ที่เขาอุปการะ
"ฉัน...ฉันเห็นมันโดยบังเอิญค่ะ" นรีพยายามอธิบาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล้วงความลับอะไรเลยจริงๆ ฉันแค่...แค่เดินเข้าไปในห้องทำงานตอนที่คุณไม่อยู่ แล้วมันก็..."
"แล้วคุณก็ถ่ายรูปมันเก็บไว้" พลเอกชาครพูดแทรกขึ้น น้ำเสียงเฉียบขาด "เพื่ออะไร? หวังจะเอาไปขาย? หรือหวังจะเอาไปแลกกับอะไรบางอย่าง? บอกฉันมาเถอะนรี ความจริงเป็นอย่างไร?"
น้ำตาคลอเบ้าของนรี การถูกกล่าวหาเช่นนี้มันเจ็บปวดเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ไม่ใช่ค่ะ! ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น! ฉัน...ฉันกลัว" เธอตอบเสียงสั่น "กลัวว่าถ้าใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ รู้ว่าฉันรู้จักคุณ...ชีวิตของฉันจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ฉันเคยมีอดีตที่เลวร้ายมาก่อน ท่านพลเอก คุณเคยบอกฉันเองว่าผมไม่ต้องการให้อดีตมาตามหลอกหลอนคุณอีก"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของทั้งสองคน พลเอกชาครมองหน้านรี ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้เธอใจอ่อนลง เขาคงจะเชื่อเธอ...อย่างน้อยก็บางส่วน
"ฉันรู้ว่าคุณมีอดีตที่ยากลำบาก นรี" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ยังคงไว้ซึ่งความหนักแน่น "และฉันก็พยายามจะปกป้องคุณจากมัน แต่การกระทำของคุณในครั้งนี้...มันเกือบจะทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา"
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ใบหน้าเคร่งขรึม "คุณไม่เข้าใจหรอก นรี โลกที่ฉันอยู่ มันเต็มไปด้วยอันตราย คนที่ฉันกำลังต่อสู้ด้วย...พวกเขาไม่ปรานีใคร พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย"
นรีเดินเข้าไปใกล้เขาอย่างช้าๆ ความกลัวที่มีอยู่เริ่มจางลง กลายเป็นความเห็นใจและความห่วงใย "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงดีคะ ท่านพลเอก?"
พลเอกชาครหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "นั่นคือคำถามที่ฉันกำลังถามตัวเองอยู่ นรี" เขาถอนหายใจอีกครั้ง "ทางเลือกมันมีอยู่ไม่มากนัก"
เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด "ทางเลือกแรก...คือคุณต้องไปจากที่นี่ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไปในที่ที่ไม่มีใครหาคุณเจอ และฉัน...ฉันจะจัดการกับเรื่องนี้ด้วยตัวของฉันเอง"
นรีรู้สึกเหมือนมีใครบีบหัวใจเธอ การต้องจากไปอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร มันเป็นสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด "ไป...ไปไหนคะ?"
"ที่ไหนก็ได้ที่คุณรู้สึกปลอดภัย" พลเอกชาครตอบ "ที่ที่คุณจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง โดยไม่มีใครมายุ่งเกี่ยว"
"แล้ว...แล้วท่านพลเอกล่ะคะ?" เสียงของเธอสั่นเครือ "ท่านจะทำอย่างไร?"
"ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ" เขาตอบเสียงเข้ม "เพื่อประเทศชาติ และเพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก"
คำว่า "คนที่ฉันรัก" ดังก้องอยู่ในหูของนรี มันมีความหมายถึงเธอหรือเปล่า? เธอหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น
"ส่วนอีกทางเลือกหนึ่ง..." พลเอกชาครมองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ "คือคุณอยู่ที่นี่ และเราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน"
หัวใจของนรีเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าจะมีทางเลือกแบบนี้ เธอคิดว่าเธอจะต้องถูกทิ้งให้อยู่กับความกลัวและอดีตอันเลวร้ายเพียงลำพัง แต่พลเอกชาครกำลังยื่นมือมาให้เธออีกครั้ง
"เผชิญหน้า...กับอะไรคะ?" เธอถาม
"กับศัตรูของฉัน" เขาตอบ "และกับผลที่จะตามมา"
นรีมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ เธอเห็นความเด็ดเดี่ยว แต่ก็เห็นความกังวลที่ไม่อาจปิดบังได้ การอยู่ที่นี่หมายถึงการเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในอันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม หมายถึงการเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย และอาจจะต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีอยู่
"ถ้าฉันเลือกที่จะอยู่ที่นี่..." นรีเอ่ยปากถามอย่างลังเล "ฉันจะ...จะปลอดภัยไหมคะ?"
พลเอกชาครเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องคุณ นรี" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ฉันไม่สามารถรับประกันอะไรได้ทั้งสิ้น"
นี่คือทางเลือกที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ การหนีไปอีกครั้ง อาจจะปลอดภัยกว่า แต่ก็หมายถึงการต้องทนทุกข์ทรมานกับความเดียวดายและความไม่แน่นอนของชีวิต การอยู่ที่นี่ หมายถึงการยอมเสี่ยงอันตราย แต่ก็อาจจะได้อยู่เคียงข้างเขา ได้เผชิญหน้ากับอดีตไปด้วยกัน
"ฉัน..." นรีหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ภาพของอดีตอันโหดร้าย ผุดขึ้นมาในหัว แต่แล้ว ภาพของรอยยิ้มอบอุ่นของพลเอกชาคร ก็เข้ามาแทนที่ "ฉัน...ฉันจะอยู่ที่นี่ค่ะ"
พลเอกชาครมองเธอด้วยความประหลาดใจระคนโล่งใจ "แน่ใจนะ นรี?"
"ค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ฉันไม่อยากหนีอีกต่อไปแล้ว และ...ฉันก็ไม่อยากทิ้งท่านพลเอกไว้เพียงลำพัง"
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพลเอกชาคร เป็นรอยยิ้มที่แท้จริง ไม่ได้แฝงไว้ด้วยความเศร้าหรือกังวล "ขอบคุณนะ นรี" เขาพูด พลางก้าวเข้ามาประคองใบหน้าของเธอไว้ "ฉันสัญญา ฉันจะปกป้องคุณให้ถึงที่สุด"
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของพลเอกชาครก็ดังขึ้น เขาผละออกจากนรีเล็กน้อย มองไปยังหน้าจอที่สว่างขึ้น
"ฮัลโหล..." เสียงของเขาเปลี่ยนไปทันที ความแข็งกร้าวและความกังวลกลับมาปรากฏอีกครั้ง "อะไรนะ? แหล่งข่าวของเรา...โดนจับ? เป็นไปได้ยังไง? ใครเป็นคน..."
ใบหน้าของพลเอกชาครซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว เขามองสบตากับนรี แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"นรี...เรากำลังตกอยู่ในอันตราย" เขาพูดเสียงกระซิบ "มีคนรู้ความลับของเราแล้ว"
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก