เสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นเหมือนเสียงเพลงกล่อมประสาทอันโหดร้ายที่คอยย้ำเตือนให้นรีรับรู้ถึงสภาพความเป็นจริงอันเลวร้ายที่เธอเผชิญอยู่ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าจากหลอดนีออนบนเพดานสะท้อนเข้าตา ทำให้เธอต้องหรี่ตาลง พยายามปรับตัวให้เข้ากับความสว่างนั้น ลมหายใจติดขัด รู้สึกถึงความแห้งผากในลำคอ ทุกอณูของร่างกายยังคงปวดระบมจากการถูกแทง แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด คือภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ที่ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิด
"ท่านพลเอก...?" เสียงของนรีแหบพร่า เธอพยายามเปล่งเสียงเรียกหาคนที่เธอรัก แต่มีเพียงเสียงสะท้อนที่ตอบกลับมา
ภาพของพลเอกชาครที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้างๆ เธอ ภาพของทหารคนสนิทที่เธอเคยไว้ใจ กลับกลายเป็นคนทรยศ ภาพของมีดที่แทงเข้ามาในท้องน้อย...ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
"ท่านพลเอก...ได้โปรดตอบฉันด้วย..." เธอพยายามขยับตัว แต่ก็พบว่าร่างกายของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยสายระโยงระยางของเครื่องมือแพทย์
"คุณนรี...คุณตื่นแล้วเหรอคะ?" เสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านข้างของเตียง
นรีหันไปมอง ก็เห็นพยาบาลสาวคนหนึ่งยืนยิ้มให้อยู่ "คุณอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้วนะคะ"
"หลายวัน...?" นรีทวนคำ เสียงสั่น "แล้ว...ท่านพลเอกล่ะคะ?"
พยาบาลสาวมองนรีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "คุณหมอทำเต็มที่แล้วค่ะ...แต่...ท่านพลเอกเสียชีวิตในที่เกิดเหตุค่ะ"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนรี น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาไม่หยุด "ไม่จริง...ไม่จริง!" เธอตะโกน พยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้ "ท่านพลเอก...ท่านต้องไม่เป็นไรนะ!"
"ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ" พยาบาลสาวพูดเบาๆ "คุณเองก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกันค่ะ"
ความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้ามาซ้ำอีกครั้ง พลเอกชาคร...คนที่เธอเพิ่งจะตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างไปด้วยกัน...จากไปแล้วจริงๆ
"แล้ว...แล้วคนที่ทำร้ายฉันล่ะคะ?" นรีถามเสียงแหบพร่า "เขา...เขาโดนจับหรือยัง?"
พยาบาลสาวส่ายหน้า "ไม่ค่ะ...เขาหายตัวไปในคืนนั้นเลย"
นรีหลับตาลง ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้ามา เธอสูญเสียทุกอย่างอีกครั้ง คนที่เธอรัก คนที่เธอไว้ใจ และคนที่เคยให้ความหวังกับเธอ...จากไปหมดแล้ว
"แล้ว...แล้วเรื่องของฉันล่ะคะ? ฉัน...ฉันตั้งครรภ์..." นรีพูดเสียงแผ่วเบา นึกถึงสิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย
พยาบาลสาวมองนรีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณหมอตรวจแล้วค่ะ...คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณสองเดือนแล้วค่ะ"
คำพูดนั้นทำให้นรีแข็งทื่อไปทั้งตัว สองเดือน...นั่นหมายความว่า...เด็กคนนี้คือลูกของพลเอกชาคร ลูกที่เขายังไม่ทันจะได้รู้ว่ากำลังจะมี
"เขา...เขาจะรับผิดชอบไหมคะ?" นรีพึมพำกับตัวเอง
"ใครคะ?" พยาบาลสาวถาม
"ไม่มีใคร...ไม่มีใครแล้ว" นรีตอบ น้ำตาไหลอาบแก้ม
สองสัปดาห์ต่อมา นรีได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล เธอไม่มีที่ไป ไม่มีใครให้พึ่งพา นอกจากความทรงจำอันเจ็บปวด และเด็กน้อยที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ เธอเลือกที่จะไม่กลับไปที่คฤหาสน์ของพลเอกชาครอีก เธอไม่อยากเห็นภาพที่ทำให้เธอเจ็บปวด
เธอตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่...อีกครั้ง แต่คราวนี้ มันยากกว่าเดิมมาก เพราะเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป
ในขณะที่นรีกำลังเดินอย่างอิดโรยไปตามท้องถนนที่คุ้นเคย ภาพของความทรงจำอันโหดร้ายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทันใดนั้น เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างเธอ
"คุณนรี...ใช่ไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากในรถ
นรีหันไปมอง ก็เห็นชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำ หน้าตาดูน่าเกรงขาม กำลังมองเธออยู่
"คุณ...คุณเป็นใครคะ?" นรีถามอย่างระแวง
"ผม...เป็นคนที่ต้องมาจัดการเรื่องของคุณน่ะครับ" ชายคนนั้นตอบ "หลังจากเกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น...มีคนส่งคนมาตามหาคุณ"
"ตามหา...ฉัน?" นรีถามด้วยความสงสัย
"ใช่ครับ" ชายคนนั้นพยักหน้า "และพวกเขาก็ให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคุณ...ข้อมูลที่ว่าคุณอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับ...ศัตรูของท่านพลเอกชาคร"
คำพูดนั้นทำให้นรีใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าอดีตของเธอไม่เคยสะอาด และมีหลายคนที่อยากจะใช้ประโยชน์จากมัน
"คุณ...คุณต้องการอะไรจากฉัน?" นรีถามเสียงสั่น
"ผมมาเพื่อเสนอทางเลือกให้คุณน่ะครับ" ชายคนนั้นตอบ "ถ้าคุณยอมให้ความร่วมมือกับเรา...เราจะมอบความปลอดภัยให้กับคุณ และลูกในท้องของคุณ"
"ความปลอดภัย...จากใครคะ?" นรีถาม
"จากคนที่กำลังจะกลับมา" ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ศัตรูเก่าของท่านพลเอกชาคร...กำลังจะกลับมา"
นรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ศัตรูเก่าของพลเอกชาคร? ใครกัน? และทำไมพวกเขาถึงต้องตามหาเธอ?
"พวกเขา...รู้เรื่องลูกของฉันด้วยหรือเปล่าคะ?" นรีถามด้วยความกังวล
"รู้ครับ" ชายคนนั้นตอบ "และนั่นคือเหตุผลที่พวกเราต้องรีบเข้ามาจัดการเรื่องของคุณก่อน"
"แล้ว...ถ้าฉันไม่ร่วมมือล่ะคะ?" นรีถามอย่างท้าทาย
ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "คุณก็คงต้องรับมือกับพวกเขาด้วยตัวเอง...ซึ่งผมไม่คิดว่าคุณจะทำได้"
เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลส่งให้นรี "นี่คือข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับศัตรูคนนั้น...และแผนการของพวกเขา"
นรีรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองหน้าชายคนนั้นอย่างพิจารณา "แล้ว...ถ้าฉันร่วมมือ...พวกคุณจะทำอะไร?"
"เราจะปกป้องคุณ" ชายคนนั้นตอบ "และเราจะใช้คุณ...เป็นเครื่องมือในการต่อกรกับพวกเขา"
นรีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก แต่ในสถานการณ์ที่เธอเป็นอยู่...เธอจะเหลือทางเลือกอื่นอีกหรือไม่?
"ฉัน...ขอเวลาคิดก่อน" นรีตอบ
"แน่นอนครับ" ชายคนนั้นพยักหน้า "แต่โปรดจำไว้...เวลาของเรามีจำกัด"
เขาขับรถออกไป ทิ้งให้นรีอยู่ตามลำพังกับซองเอกสารในมือ ความคิดมากมายตีรวนอยู่ในหัว ศัตรูเก่าของพลเอกชาคร...แผนการของพวกเขา...และอนาคตที่ไม่แน่นอนของเธอและลูกในท้อง
ทันใดนั้นเอง นรีก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ดวงตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน
เงา...เงาที่คุ้นเคย...
หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอจำได้...เงาแบบนี้...เคยปรากฏตัวในฝันร้ายของเธอ
ก่อนที่เธอจะทันได้ประมวลผลอะไร ภาพของเงาตะคุ่มนั้นก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว...
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก