"เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!" เสียงตะโกนก้องของพลเอกชาครดังแหวกม่านฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก ราวกับจะประกาศก้องให้ฟ้าดินรับรู้ถึงการตัดสินใจของเขา นรีที่กำลังจะก้าวเท้าออกไปจากห้องพักอันอบอุ่นหลังเล็ก ชะงักกึก ร่างกายที่เคยสั่นเทาด้วยความกลัวกลับแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น
"ท่าน..." เสียงของเธอแหบพร่า เป็นเพียงเสียงกระซิบที่ถูกกลืนหายไปกับเสียงลมและฝน
พลเอกชาครเดินฝ่าม่านฝนเข้ามาในห้อง ใบหน้าคมคายของเขาเปื้อนไปด้วยหยดน้ำ แต่แววตาที่มองมายังนรีนั้นกลับเจิดจ้า แข็งกร้าว ทรงอำนาจ "ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณกับลูกของผมอีก"
นรีเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาเขา เธอรู้ดีว่าคำว่า "ลูกของผม" นั้นมีความหมายลึกซึ้งเพียงใด แต่ในห้วงเวลาแห่งความหวาดระแวงและความไม่แน่นอนแบบนี้ คำพูดนั้นกลับฟังดูเหมือนดาบสองคม มันปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำของเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็ตอกย้ำถึงความจริงที่ว่า ชะตาชีวิตของเธอและลูกกำลังผูกติดอยู่กับผู้ชายคนนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
"ท่านไม่จำเป็นต้อง..."
"ผมจำเป็น!" ชาครตัดบทเสียงดัง "ผมมีส่วนรับผิดชอบในทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณ นรี ผมจะปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังไม่ได้" เขาก้าวเข้ามาใกล้ ดึงร่างเธอเข้ามากอดอย่างแนบแน่น ความอบอุ่นจากร่างกายกำยำของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า แต่กลับไม่ได้ช่วยคลายความหนาวเหน็บในใจของนรีได้เลย
"แต่... พวกนั้น..." นรีพยายามจะเอ่ยถึงกลุ่มคนอันตรายที่ตามล่าเธอมา แต่เสียงของเธอก็ขาดห้วงไปเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นจากอ้อมกอดของเขา
"ผมจะจัดการเอง" ชาครกระซิบข้างใบหูเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ "ผมมีกองกำลังที่ภักดี ผมมีสายสัมพันธ์ ผมจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อปกป้องคุณ คุณกับลูกคือทุกสิ่งของผม"
นรีเงยหน้ามองเขา น้ำตาเอ่อคลอเบ้า "ท่าน... ท่านกำลังทำอะไรเพื่อฉัน... ท่านกำลังเสี่ยงอะไร..." เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงอิทธิพลระดับนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายดายสำหรับนายพลผู้ทรงเกียรติ การตัดสินใจครั้งนี้อาจนำมาซึ่งหายนะครั้งใหญ่หลวงต่อหน้าที่การงาน ชื่อเสียง หรือแม้กระทั่งชีวิตของเขา
"ผมกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง" ชาครตอบ ดวงตาของเขามุ่งมั่น "และผมทำเพื่อคุณ" เขาผละออกจากอ้อมกอดเพียงเล็กน้อย ประคองใบหน้าของเธอไว้ในมือ สัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมรู้ว่าคุณกลัว ผมก็กลัวเหมือนกัน แต่เราจะไม่ยอมให้ความกลัวมาครอบงำ เราจะสู้ไปด้วยกัน"
คำว่า "เราจะสู้ไปด้วยกัน" ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของนรี มันเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอตัดสินใจหนีมาที่นี่ ที่เธอรู้สึกว่ามีใครบางคนยืนอยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ในฐานะผู้ปกป้องที่ยิ่งใหญ่ แต่ในฐานะ "พวกเรา" ที่จะเผชิญหน้ากับความโหดร้ายไปด้วยกัน
"แต่พวกนั้น... พวกเขามีอาวุธ มีอำนาจ..." นรีพยายามจะรั้งสติของตนเอง เธอเคยผ่านประสบการณ์ที่เลวร้ายมาแล้ว เธอรู้ดีว่าการประมาทศัตรูอาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัว
"แล้วผมเล่า? ผมเป็นใคร?" ชาครยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่แม้จะดูอบอุ่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอันตราย "ผมคือพลเอกชาคร ไม่ใช่คนที่ใครจะมาทำอะไรกับคนที่ผมรักได้ง่ายๆ" เขากล่าวอย่างมั่นใจ "ผมจะส่งคุณไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด ผมจะเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อม คุณแค่ต้องเชื่อใจผม"
"เชื่อใจ..." นรีทวนคำอย่างแผ่วเบา ความเชื่อใจเป็นสิ่งที่เธอได้สูญเสียไปนานแล้ว การจะมอบมันให้กับใครอีกครั้งเป็นเรื่องยากยิ่ง แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของชาคร เธอกลับเห็นประกายแห่งความจริงใจ และความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง ที่ทำให้หัวใจของเธอเริ่มคลายความหวาดกลัวลงทีละน้อย
"ท่านแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้..."
"แน่ใจที่สุดในชีวิต" ชาครยืนยัน "ผมจะเรียกหน่วยที่ไว้ใจที่สุดมาอารักขาคุณ ผมจะประสานงานกับทางบ้านคุณ... เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ตามหาคุณเจอ"
"ทางบ้าน..." นรีนิ่งไปชั่วขณะ ชื่อนั้นทำให้เธอเจ็บปวด แต่เธอก็รู้ดีว่าการติดต่อครอบครัวของเธอเป็นสิ่งจำเป็น "ท่านจะติดต่อ... พ่อของฉัน?"
"ถ้าจำเป็น" ชาครพยักหน้า "แต่ผมจะทำอย่างรอบคอบที่สุด ผมจะให้หน่วยข่าวกรองของผมสอดแนมก่อน เพื่อความปลอดภัยของคุณ"
"แล้วท่านล่ะคะ..." นรีมองไปที่ชายหนุ่มอีกครั้ง "ท่านจะอยู่สู้กับพวกเขาเองหรือคะ?"
ชาครเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด "ผมจะจัดการกับต้นตอของปัญหา" เขาตอบเสียงเรียบ "ผมจะให้คุณไปอยู่ที่ปลอดภัยก่อน จากนั้นผมจะกลับมาจัดการกับคนพวกนั้น"
"แต่..."
"อย่าห้ามผมเลยนะนรี" ชาครจับมือของเธอไว้แน่น "ผมต้องทำ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคุณกับผมอีกต่อไป มันเกี่ยวกับความมั่นคงของประเทศชาติด้วย"
นรีอึ้งไปกับคำพูดของเขา "ความมั่นคงของประเทศชาติ? หมายความว่ายังไงคะ?"
ชาครถอนหายใจยาว "เรื่องมันซับซ้อนนรี ผมจะอธิบายให้คุณฟังเมื่อทุกอย่างสงบลง แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของคุณ" เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "คุณต้องเชื่อใจผมนะ"
ฝนยังคงตกหนัก เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังมาแต่ไกล ราวกับเป็นสัญญาณเตือนถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ นรีหลับตาลง เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของชาครที่ยังคงสัมผัสใบหน้าเธออยู่ เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเขา คือการก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่อันตรายที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักและความรับผิดชอบที่เขาหยิบยื่นให้
"ฉัน... ฉันจะเชื่อใจท่านค่ะ" นรีเอ่ยเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น
ชาครยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง "ดีมาก" เขาว่า "เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในอีกไม่ช้า"
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ นรีสะดุ้งเฮือก ชาครรีบปล่อยมือจากเธอและชักปืนพกคู่ใจออกมาอย่างรวดเร็ว
"เกิดอะไรขึ้น?" นรีถามเสียงตื่น
"ผมไม่รู้" ชาครตอบเสียงเคร่งเครียด "แต่ดูเหมือนว่า... พวกมันจะมาถึงเร็วกว่าที่ผมคาดไว้"
เขาหันไปมองทางหน้าต่างทันที ดวงตาของเขามุ่งไปยังทิศทางที่เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ราวกับจะมองทะลุผ่านม่านฝนไปเห็นภัยร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ในมุมหนึ่งของสายตาเขา เห็นภาพเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืด
"นรี! เข้าไปหลบในห้องใต้ดินเดี๋ยวนี้!" ชาครออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด "ผมจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"
ก่อนที่นรีจะทันได้ตอบรับ ชาครก็วิ่งออกไปนอกห้องไปแล้ว ทิ้งให้เธอยืนตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังกระหึ่ม และความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอรู้ว่าการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดของเธอและลูก กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก