ตอนที่ 20 — การรวมพลังเพื่อเอาชีวิตรอด

เสียงไซเรนที่ดังแสบแก้วหูยังคงก้องกังวานอยู่รอบตัว ราวกับเสียงกรีดร้องแห่งความหวาดผวา นรีรีบก้มตัวลงตามคำสั่งของพลเอกชาคร วิ่งไปยังประตูห้องใต้ดินที่อยู่ไม่ไกลนัก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความหวังริบหรี่ที่จะไปถึงที่หลบภัย แต่ในขณะเดียวกัน ความกลัวก็เกาะกินหัวใจของเธอ ‌ราวกับจะฉุดรั้งไม่ให้เธอไปต่อ

"นรี! มาทางนี้!" เสียงของชาครดังมาจากด้านนอกห้องพัก เขาวิ่งกลับมาด้วยท่าทีเร่งรีบ ใบหน้าคมคายที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด "เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้!"

นรีหันไปมองชาคร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความหวาดหวั่น ​"ท่าน... ท่านเห็นอะไรคะ?"

"อย่าเพิ่งถามตอนนี้" ชาครคว้าแขนของเธอ ดึงเธอให้วิ่งไปกับเขา "ไปที่รถก่อน!"

เขาพาทะลวงฝ่าม่านฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความมืดมิดของค่ำคืน ประกอบกับแสงไฟกะพริบจากไซเรน ‍ทำให้ภาพรอบตัวดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว นรีรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินเป็นระยะๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆ

"พวกมันมาถึงแล้ว!" ชาครตะโกนเสียงดังขณะที่เขาผลักประตูรถคันหนึ่งให้เปิดออก "ขึ้นรถเร็ว!"

นรีรีบปีนเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ ชาครกระโดดเข้ามาประจำที่นั่งคนขับทันที เขาออกรถอย่างรวดเร็ว เสียงยางบดกับพื้นเปียกโชก ‌ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง

"เราจะไปไหนคะ?" นรีถามเสียงสั่น

"ไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด" ชาครตอบ เขามองผ่านกระจกหน้ารถที่พร่ามัวด้วยหยดน้ำ "ผมจะพาคุณไปที่ฐานบัญชาการสำรองของผม"

ขณะที่รถกำลังแล่นฝ่าความมืด นรีเหลือบไปเห็นเงาร่างตะคุ่มๆ หลายร่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากด้านหลัง พวกเขาดูเหมือนจะกำลังไล่ตามมา ‍"ท่านคะ! พวกนั้น..."

"ผมเห็นแล้ว" ชาครตอบ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "พวกมันมาเยอะกว่าที่ผมคิดไว้"

เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นจากด้านหลังรถ นรีสะดุ้งเฮือก เธอรีบหันไปมองด้านหลัง แต่ก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิดและสายฝน

"จับให้แน่น!" ​ชาครตะโกน เขาเหยียบคันเร่งจนสุด เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"ทำไมพวกมันถึงตามเรามาได้คะ?" นรีถาม เธอพยายามทำใจให้สงบ แต่ความตื่นตระหนกก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธอ

"ผมก็ไม่แน่ใจ" ชาครตอบ ​"แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ผมได้รับมาจะผิดพลาด พวกมันมีเครือข่ายที่ใหญ่กว่าที่คาดไว้มาก" เขาหันมามองนรีแวบหนึ่ง "คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครเห็นคุณตอนออกมา?"

"แน่ใจค่ะ" นรีตอบ "ฉันออกมาทางประตูหลัง..."

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ​และลูกกระสุนได้เฉียดผ่านรถของพวกเขาไปอย่างหวุดหวิด กระจกหน้ารถด้านข้างมีรอยร้าวปรากฏขึ้น

"พวกมันยิงเก่งขึ้นเรื่อยๆ" ชาครพึมพำ เขาหักหลบอย่างกะทันหัน รถเสียหลักไปเล็กน้อย นรีเกาะพนักพิงเบาะแน่น

"ท่านคะ! พวกมันกำลังเข้ามาใกล้!" เสียงของนรีสั่นเครือ

ชาครเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นแสงไฟจากรถของศัตรูกำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด "เราหนีไปได้อีกไม่นาน" เขาพูดอย่างหนักแน่น "เราต้องสู้"

"สู้เหรอคะ?" นรีถามอย่างไม่เชื่อสายตา

"ใช่" ชาครตอบ "คุณเข้าไปหลบในช่องเก็บของใต้เบาะให้เร็วที่สุด"

"แต่..."

"ทำตามที่ผมบอก!" ชาครสั่งเสียงเด็ดขาด "ผมจะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจพวกมัน"

นรีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาอันแน่วแน่ของชาคร เธอก็ยอมทำตาม เธอรีบเปิดช่องเก็บของใต้เบาะที่อยู่ข้างหน้าเธอ และมุดตัวเข้าไปด้านใน สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือการทำตามคำสั่งของเขา และภาวนาให้เขาปลอดภัย

เมื่อนรีหลบเข้าไปในช่องเก็บของ ชาครก็หักเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนลูกรังที่คดเคี้ยวไปมา เขาต้องการใช้สภาพภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ เพื่อชะลอความเร็วของศัตรู

"พวกมันไม่น่าจะตามมาได้ง่ายๆ บนถนนเส้นนี้" ชาครพึมพำกับตัวเอง

แต่แล้ว เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังมาจากด้านข้างของรถ!

"บ้าจริง!" ชาครอุทาน เขาหักพวงมาลัยอย่างรุนแรงอีกครั้ง ทำให้รถเสียหลักไปจนเกือบจะพลิกคว่ำ

นรีที่อยู่ในช่องเก็บของ สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกอย่างรุนแรง เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดและหวาดกลัว

"ผมจะพยายามพาคุณไปถึงที่นั่นให้ได้" ชาครพูดผ่านลำโพงที่เชื่อมต่อกับช่องเก็บของ "คุณต้องเข้มแข็งนะนรี"

"ค่ะท่าน" นรีตอบเสียงแหบพร่า

ชาครขับรถต่อไปอย่างยากลำบาก ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่หยุดหย่อน เขาพยายามขับรถหลบหลีกการโจมตีอย่างสุดความสามารถ แต่ดูเหมือนว่าศัตรูจะมีความชำนาญในการไล่ล่าเป็นอย่างมาก

"ผมต้องลองสู้กลับแล้ว" ชาครพูด เขาตัดสินใจแล้วว่าการหลบหนีเพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถทำให้นรีปลอดภัยได้

เขาหักเลี้ยวรถอย่างกะทันหัน พุ่งเข้าชนรถคันหนึ่งของศัตรู เสียงโลหะบดกันดังสนั่นหวั่นไหว รถของศัตรูเสียหลัก พุ่งตกข้างทางไป

"เยี่ยมมากครับท่าน!" เสียงของทหารที่แฝงตัวมากับเขาดังขึ้นจากเบาะหลัง

นรีที่อยู่ในช่องเก็บของ ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังอื้ออึง เธอได้ยินเสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงโลหะกระทบกัน

"เราต้องไปแล้ว!" ชาครตะโกน เขาเห็นโอกาสที่จะหลบหนี

เขาเร่งเครื่องยนต์อีกครั้ง รถของพวกเขากระโดดขึ้นไปบนถนนลูกรังอีกครั้ง ทิ้งกลุ่มศัตรูที่กำลังสับสนไว้เบื้องหลัง

"เราหนีมาได้แล้ว" ชาครพึมพำ เขาหันไปมองนรีที่ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากช่องเก็บของ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง

"ท่านคะ... ท่านปลอดภัยดีไหมคะ?" นรีถาม

"ผมสบายดี" ชาครตอบ "แต่รถเราเสียหายไปบ้าง" เขาชี้ไปที่กระจกหน้ารถที่ร้าว "เราต้องไปถึงฐานบัญชาการสำรองให้เร็วที่สุด"

"แล้ว... แล้วพวกนั้นล่ะคะ?"

"ผมจัดการไปแล้วบางส่วน" ชาครตอบ "แต่ผมแน่ใจว่าพวกมันจะไม่หยุดแค่นี้"

ในขณะที่ชาครกำลังจะขับรถต่อไป เขาเห็นแสงไฟจากรถคันหนึ่งกำลังสาดส่องเข้ามาจากทางด้านหน้า!

"อะไรกัน?" ชาครอุทาน

รถคันนั้นพุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับจะจงใจชนพวกเขา

"ถอยหลังเร็วท่าน!" นรีตะโกน

แต่ก็สายเกินไป ชาครพยายามหักรถหลบ แต่รถอีกคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาชนด้านข้างของรถพวกเขาอย่างจัง เสียงโลหะบดกันดังสนั่นหวั่นไหว รถของพวกเขากระเด็นไปไกล

นรีที่นั่งอยู่ข้างๆ ชาคร ได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย

"นรี!" ชาครตะโกน เขาพยายามประคองร่างของเธอไว้

"ท่านคะ..." นรีพยายามจะพูด แต่เสียงของเธอก็ขาดห้วงไป

ภาพสุดท้ายที่เธอมองเห็นคือใบหน้าอันเป็นห่วงของชาคร ที่กำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความกังวล ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป