ตอนที่ 24 — รัศมีแห่งศรัทธา

เสียงปืนและเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวภายนอกราวกับพายุโหมกระหน่ำ นรีตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมห้อง มือทั้งสองข้างกุมกันแน่น ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นเพียงเงาตะคุ่มของกลุ่มคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วภายใต้แสงไฟสีแดงที่กะพริบถี่

“ท่านนายพล…” เธอพึมพำชื่อของเขาออกมาอย่างแผ่วเบา ความกลัวที่เคยผลักไสจนหนีมาไกล กำลังหวนกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้… ‌มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป

เมื่อวานนี้ เธอได้ยินคำอธิบายจากพลเอกชาคร ได้เห็นความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหัว “ฉันจะปกป้องเธอ… ฉันสัญญา… ​และฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า… ความรักของฉัน… มันแข็งแกร่งกว่า… ความลับ… และอดีตใดๆ ทั้งสิ้น”

คำสัญญานั้น… มันเป็นเพียงลมปาก หรือเป็นจุดเริ่มต้นของความหวังจริงๆ?

เสียงปืนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ‍ทหารหลายนายวิ่งสวนหน้าประตูห้องทำงานของพลเอกชาครไป ใบหน้าของพวกเขาแสดงถึงความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

“อยู่ให้ปลอดภัยนะคุณนรี!” เสียงหนึ่งตะโกนบอกก่อนจะรีบวิ่งออกไป

นรีพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ เธอไม่อาจปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำได้อีกครั้ง ไม่ได้อีกแล้ว… เพราะครั้งนี้… ‌เธอมีคนที่ต้องห่วงใย… มีคนที่เธอรัก… และมีคนที่กำลังปกป้องเธออยู่

พลเอกชาคร… เขาคงกำลังต่อสู้อยู่ข้างนอกนั้น… เขาคงกำลังเผชิญหน้ากับอันตราย… เพื่อปกป้องเธอ… เพื่อปกป้องฐานทัพแห่งนี้… และเพื่อปกป้องความหวังที่เขาสัญญาว่าจะมอบให้เธอ

เธอจำคำพูดของเขาได้ดี… ‍“ฉันจะหยุดการกระทำที่ทำให้เธอเจ็บปวด… ฉันจะหยุดการตัดสินใจที่ส่งผลกระทบต่อเธอโดยไม่บอกกล่าว… ฉันจะ… ฉันจะเรียนรู้ที่จะสื่อสารกับเธอ… ให้มากกว่านี้”

นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ… การสื่อสาร… ความจริงใจ… และความไว้เนื้อเชื่อใจ… ​สิ่งที่เธอขาดหายไปจากความสัมพันธ์ครั้งก่อน… และสิ่งที่เธอเกือบจะเสียไปจากความสัมพันธ์ครั้งนี้

ขณะที่เสียงต่อสู้เริ่มเบาบางลง นรีก็ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เธอผลักประตูห้องออกไปอย่างช้าๆ

“ท่านนายพลคะ!” เธอตะโกนเรียก ลมหายใจของเธอติดขัด

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอานรีแทบทรุด เธอเห็นพลเอกชาครในสภาพที่อิดโรย เสื้อผ้าขาดวิ่น ​มีรอยเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่แขน แต่สายตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเห็นนรี และรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“นรี… ฉันบอกแล้วไง… ให้อยู่ในห้อง” เขาพูดเสียงแหบพร่า

“ฉัน… ​ฉันเป็นห่วงท่าน” นรีเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ความกลัวที่เคยครอบงำเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรักและความกังวล

“ฉันไม่เป็นไร… แค่บาดแผลเล็กน้อย” เขาพยายามจะยืนตัวตรง แต่นรีประคองแขนเขาไว้

“เล็กน้อยตรงไหนคะ! ท่านเจ็บนะคะ!” เธอพูดเสียงเครียด “ถ้าท่านเป็นอะไรไป… ฉันจะทำยังไง?”

พลเอกชาครมองดวงตาของเธอ เห็นประกายแห่งความรักและความห่วงใยที่ฉายออกมาอย่างชัดเจน มันเป็นสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด

“ฉัน… ฉันจะไม่เป็นอะไร… ตราบใดที่ยังมีเธออยู่ตรงนี้” เขาพูดเสียงอ่อนโยน “เธอ… คือกำลังใจของฉัน… คือเหตุผลที่ฉันต้องสู้… และต้องมีชีวิตอยู่”

นรีน้ำตาไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความรู้สึกผิดที่ค่อยๆ จางหายไป เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความรักที่แท้จริงไม่ใช่การไม่มีปัญหา แต่คือการพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาไปด้วยกัน

“ท่าน… ท่านพูดจริงใช่ไหมคะ… ว่าท่านจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง?” เธอถามเสียงสั่น

“จริง… อย่างที่สุด” พลเอกชาครพยักหน้า “ฉันสัญญา… ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้เธอ… สามารถไว้ใจฉันได้อีกครั้ง”

เขาโน้มตัวลง จุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ “ขอบคุณนะ… ที่เชื่อใจฉัน… แม้ในเวลาที่ยากลำบากแบบนี้”

นรีสบตากับเขา หัวใจของเธอค่อยๆ เปิดออกอีกครั้ง ความรู้สึกผิดในใจของพลเอกชาครเริ่มเจือจางลง ถูกแทนที่ด้วยความหวังและความมั่นใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

“ฉัน… ฉันก็ขอโทษ… ที่ทำให้ท่านต้องรู้สึกผิด… และเสียใจ” นรีกล่าว “ฉัน… ฉันจะลอง… เปิดใจอีกครั้ง… จะลองเชื่อใจท่าน… อีกครั้ง”

พลเอกชาครยิ้มอย่างอบอุ่น เขาเห็นประกายแห่งศรัทธาที่เริ่มฉายแสงในดวงตาของเธอ

“นรี… ฉันจะทำให้เธอ… ภูมิใจ… ที่เลือกฉัน”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังยืนประคองกันท่ามกลางซากปรักหักพังของการสู้รบ เสียงของนายทหารคนสนิทก็ดังขึ้น

“ท่านนายพลครับ! เราจับตัวหัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุกได้แล้วครับ! และ… เขากำลังสารภาพบางอย่าง… ที่น่าตกใจมาก!”

พลเอกชาครและนรีหันไปมองนายทหารคนสนิทอย่างพร้อมเพรียงกัน แววตาของทั้งคู่ฉายแววสงสัยระคนตื่นเต้น

“สารภาพอะไร?” พลเอกชาครถาม

“เขาบอกว่า… เขาได้รับคำสั่ง… ให้มาจับตัวคุณนรี… ไป… โดยตรง… จากคำสั่งของ… คนที่เราตามหามาตลอด… และ… และ… เขาบอกว่า… คนๆ นั้น… เขา… เป็นคนใกล้ตัวท่าน… มากที่สุด…”