"เลือดที่ไหลไม่เคยแห้ง ยิ่งไหลยิ่งกระหาย..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นในความมืดสนิทราวกับเสียงจากขุมนรก ปลุกให้นรีสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อเย็นไหลชุ่มไปทั่วแผ่นหลัง ดวงตาเบิกกว้าง มองหาต้นเสียงที่ไร้ทิศทาง แต่กลับสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ
"ใคร!" นรีพยายามเปล่งเสียงไล่ แต่กลับกลายเป็นเสียงแหบพร่าที่แทบจะไม่ได้ยิน ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปี อดีตที่เธอพยายามจะฝังกลบ กลับกำลังจะผุดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเงาของความตายที่ทอดทับ
พลเอกชาครที่หลับอยู่ข้างๆ รู้สึกถึงการกระสุกกระสนของนรี เขาผุดลุกขึ้นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง มือคว้าปืนพกที่วางไว้หัวเตียงอย่างรวดเร็ว "นรี เป็นอะไร?" เสียงทุ้มกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง
"มีคน... อยู่ข้างนอก" นรีตอบเสียงสั่น พลางชี้ไปทางหน้าต่างที่ปิดสนิท แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองเข้ามา ราวกับจะทะลวงผ่านม่านราตรีเข้ามา
พลเอกชาครลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปด้านนอกผ่านม่านลูกไม้บางๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "คงเป็นแค่ฝันร้ายนะที่รัก" เขากล่าว พยายามปลอบโยนนรี
"ไม่ใช่... ไม่ใช่ฝันร้าย" นรีส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาเริ่มไหลริน "มันคือความจริง... ที่กำลังจะกลับมา"
พลเอกชาครโอบกอดนรีไว้แน่น รู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวของเธอ เขาเองก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ราวกับมีกระแสความเย็นยะเยือกบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาในบ้านหลังเล็กๆ ที่เคยอบอุ่นแห่งนี้
"ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่" พลเอกชาครกระชับอ้อมกอด "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะปกป้องคุณ"
ตลอดทั้งคืน นรีไม่สามารถข่มตาหลับได้อีกเลย ภาพใบหน้าอันอำมหิตของ "จอมพลดิเรก" อดีตนายทหารที่เคยเป็นคู่ปรับเก่าของพลเอกชาคร และเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมในอดีตของเธอ ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากลับมาแล้ว... พร้อมกับแผนการร้ายที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรัก
เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามา แต่กลับไม่สามารถขจัดความกังวลในใจของนรีได้เลย เธอยังคงรู้สึกได้ถึงอันตรายที่รายล้อมรอบตัว
"คุณแน่ใจนะว่าเห็นเขา?" พลเอกชาครถามอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังเตรียมอาหารเช้า นรีพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันแน่ใจค่ะชาคร ฉันจำสายตาคู่นั้นได้ดี มันคือสายตาของปีศาจร้าย"
พลเอกชาครวางมีดลงบนเขียง เขาเดินเข้าไปหานรี จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความกลัวและความเจ็บปวด "ถ้าอย่างนั้น... เราก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน"
"เผชิญหน้า? เราจะทำได้อย่างไร? เขาอันตรายเกินไป" นรีถามอย่างกังวล
"อันตรายแค่ไหน... ก็ไม่เท่ากับความกลัวที่กัดกินคุณมาตลอด" พลเอกชาครกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมไม่อยากให้คุณต้องอยู่กับความหวาดระแวงแบบนี้อีกต่อไป เราจะจบเรื่องนี้... ด้วยตัวของเราเอง"
"แต่... ลูกของเราล่ะ?" นรีเอื้อมมือไปลูบท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างอ่อนโยน "ฉันไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอเรื่องอันตราย"
"ผมรู้" พลเอกชาครดึงมือของนรีมากุมไว้ "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทำ นี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา ที่จะสร้างอนาคตที่ปลอดภัยให้กับลูกของเรา"
หลังจากพูดคุยกัน นรีและพลเอกชาครก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับจอมพลดิเรก พวกเขาไม่สามารถรอให้เขาก่อเหตุร้ายได้อีกต่อไป พลเอกชาครติดต่อกับเพื่อนสนิทบางคนในกองทัพที่ไว้ใจได้ เพื่อขอความช่วยเหลืออย่างลับๆ ในขณะเดียวกัน เขาก็เตรียมอาวุธและวางแผนการเข้าปะทะอย่างรัดกุม
"เราจะไปที่นั่น... ที่ที่เขาคิดว่าเราจะไม่กล้าไป" พลเอกชาครกล่าว พร้อมกับเปิดแผนที่ที่ปักหมุดไว้เป็นจุดหนึ่งในป่าลึก "ที่นั่น... คือฐานที่มั่นลับของเขา"
"คุณจะให้ฉันไปด้วยเหรอ?" นรีถามด้วยความตกใจ
"แน่นอน" พลเอกชาครตอบ "คุณคือเป้าหมายของเขา และคุณก็มีสิทธิ์ที่จะเผชิญหน้ากับอดีตของคุณ"
การเดินทางเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวง ป่าทึบดูราวกับจะกลืนกินพวกเขาเข้าไป พลเอกชาครนำทางอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งจับปืนไว้แน่น อีกข้างหนึ่งโอบประคองนรีไว้
เมื่อไปถึงที่หมาย พวกเขาพบกับกระท่อมไม้เก่าๆ ท่ามกลางป่ารกทึบ ควันไฟบางๆ ลอยขึ้นมาจากปล่องไฟ บ่งบอกว่ามีคนอยู่ข้างใน
"เตรียมพร้อม" พลเอกชาครกระซิบ พลางส่งปืนพกให้กับนรี "จำที่เราฝึกกันไว้"
นรีพยักหน้าอย่างตั้งใจ แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็พร้อมที่จะสู้เพื่อลูกและเพื่อชีวิตของเธอ
พลเอกชาคเริ่มแผนการล่อให้จอมพลดิเรกออกมา เมื่อสัญญาณถูกส่งไปไม่นาน ประตูกระท่อมก็ถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของจอมพลดิเรกปรากฏตัวขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววอำมหิตเมื่อเห็นพลเอกชาครและนรี
"ในที่สุด... แกก็มาจนได้ ชาคร" เสียงทุ้มของจอมพลดิเรกดังขึ้น "และพาเมียเก่าของฉันมาด้วย..."
"เมียเก่า? อย่าเรียกเธอว่าเมียเก่าของแกอีก" พลเอกชาครตวาดกลับ "เธอคือคนที่แกพยายามจะทำลาย เธอคือคนที่แกพรากทุกอย่างไปจากฉัน"
"ฮ่าๆๆ" จอมพลดิเรกหัวเราะเสียงดัง "ทุกอย่าง? หรือแกหมายถึงทุกอย่างที่แกเคยมี... ก่อนที่แกจะมาทำเรื่องโง่ๆ กับผู้หญิงคนนี้"
คำพูดของจอมพลดิเรกเสียดแทงหัวใจของนรี เธอจำได้ถึงวันที่เขาบังคับให้เธอเลือกระหว่างความตายกับความอัปยศอดสู เขาคือคนที่ทำลายครอบครัวของเธอ ทำให้เธอต้องหลบหนีมาตลอด
"แกมันปีศาจ" นรีตะโกนใส่เขา น้ำตาไหลอาบแก้ม
"ปีศาจ? ก็คงงั้น... แต่แกก็เคยหลงใหลในตัวปีศาจตนนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" จอมพลดิเรกเดินเข้ามาใกล้ "จำได้ไหม... คืนนั้น... ใต้แสงดาว"
หัวใจของนรีบีบรัด เธอพยายามสะกดกลั้นความทรงจำอันเลวร้ายที่เขาพยายามจะขุดขึ้นมา แต่แล้ว... เสียงปืนก็ดังขึ้น!
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก