อากาศในห้องพยาบาลอบอวลไปด้วยความโล่งอกและความสุข เสียงหัวเราะของนรีดังขึ้นเบาๆ ขณะที่เธอเล่าเรื่องตลกให้นายทหารผู้แข็งแกร่งที่กำลังพักฟื้นฟัง พลเอกชาครมองดวงตาที่เปล่งประกายของเธอ สัมผัสได้ถึงความหวังที่กลับคืนมาอีกครั้ง หลังผ่านพายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิต
"แล้วคุณเชื่อไหมล่ะคะว่า... จอมพลดิเรกตัวจริง... เขาหนีไปได้ตอนที่กำลังจะถูกจับ" นรีเล่าจบก็หัวเราะเบาๆ
พลเอกชาครยิ้ม "ผมเชื่อ... ถ้าเป็นเขา... เขาก็คงทำได้"
"แต่... นั่นแหละค่ะ" นรีเอ่ยเสียงจริงจังขึ้น "ที่ทำให้ฉันยังกังวลอยู่"
"คุณกังวลเรื่องอะไร?" พลเอกชาครถาม มือของเขายกขึ้นมาลูบใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน
"ก็... ถ้าเขาหนีไปได้จริงๆ... เขาอาจจะกลับมาก็ได้" นรีตอบ ดวงตาฉายแววครุ่นคิด "แล้ว... ที่สำคัญกว่านั้น... ฉันรู้สึกเหมือนยังมีบางอย่างที่ขาดหายไป"
"คุณหมายถึง?"
"ความจริง... ที่แท้จริง" นรีกล่าว "ฉันรู้สึกว่า... เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด... มันยังไม่ใช่ทั้งหมด"
พลเอกชาครพยักหน้า เขาเองก็มีความรู้สึกคล้ายๆ กัน การจับกุมจอมพลดิเรกนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเกินไป ราวกับว่ามีใครบางคนต้องการให้ทุกอย่างจบลงอย่างเร่งรีบ
"ผมก็รู้สึกแบบนั้น" พลเอกชาครกล่าว "แต่เราก็มีหลักฐาน... ทั้งคำสารภาพของเขา... และพยานอีกหลายคน"
"ใช่ค่ะ... แต่... ในระหว่างที่เขาถูกควบคุมตัว... ฉันได้ยินเสียงกระซิบของลูกน้องคนสนิทของเขา... ว่า... 'แผนสำรอง'... แล้วก็... 'เงาแห่งอำนาจ'..." นรีเล่า "มันทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้"
พลเอกชาครขมวดคิ้ว "แผนสำรอง? เงาแห่งอำนาจ? ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?"
ในที่สุด... วันที่พลเอกชาครได้รับการอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลก็มาถึง เขาและนรีตัดสินใจว่าจะใช้โอกาสนี้ในการเปิดเผยความจริงทั้งหมดต่อสาธารณะ
การแถลงข่าวจัดขึ้นที่กองบัญชาการทหาร ภาพของพลเอกชาครที่ยืนหยัดอย่างสง่างามอีกครั้ง ทำให้นายทหารและสื่อมวลชนต่างปรบมือต้อนรับ
"ผมขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้" พลเอกชาครกล่าวเสียงดังฟังชัด "วันนี้... ผมมายืนยันความบริสุทธิ์ของผม... และเปิดเผยความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น"
เขาเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้น ตั้งแต่การที่จอมพลดิเรกใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิด การคอร์รัปชัน การข่มขู่ และการพยายามทำลายชีวิตของเขา
"ผมขอประณามการกระทำอันโฉดเขลาของจอมพลดิเรก" พลเอกชาครกล่าว "และผมขอขอบคุณทุกท่าน... ที่ให้ความเชื่อมั่นในตัวผม"
เมื่อพลเอกชาครกล่าวจบ นรีก็เดินออกมาจากด้านหลัง เขาจับมือของเธอไว้แน่น "และนี่คือ... ผู้หญิงที่ผมรัก... และเป็นกำลังใจให้ผมเสมอมา"
นรียิ้มอย่างอ่อนหวาน "ฉันก็ขอขอบคุณทุกท่าน... ที่ให้โอกาสเรา... ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่"
แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ทันทีที่นรีกล่าวจบ เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง!
กระสุนพุ่งตรงเข้ามาที่พลเอกชาคร!
"ชาคร!" นรีร้องเสียงหลง เธอผลักร่างของพลเอกชาครออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขากระเด็นไปด้านข้าง แต่กระสุนก็เฉียดไปโดนไหล่ของเธอแทน!
ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ผู้คนกรีดร้องวิ่งหนีกันอลหม่าน ทีมรักษาความปลอดภัยพุ่งเข้าคุ้มกันพลเอกชาครและนรี
"ใคร!" พลเอกชาครตะโกนถามขณะที่เขากำลังประคองนรีที่กำลังเจ็บปวด
"ฉัน... ไม่ใช่... จอมพลดิเรก" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืด เสียงนั้นเย็นเยือกและเต็มไปด้วยความแค้น "ฉันคือ... เงา... ที่อยู่เบื้องหลังเขา"
ทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียง ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาคือ "ท่านรองอธิบดี" นายทหารระดับสูงที่เคยใกล้ชิดกับจอมพลดิเรก
"ท่านรองอธิบดี!?" พลเอกชาครอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร!?"
"ก็เป็นไปได้... เพราะแกมันโง่เกินไป ชาคร" ท่านรองอธิบดีกล่าวอย่างเย้ยหยัน "แกคิดว่าแกจับจอมพลดิเรกได้... แกคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว... แกคิดผิด!"
"แผนสำรอง... มันคือการให้ฉัน... จัดการกับแก... เพื่อที่ฉันจะได้ก้าวขึ้นมาแทนที่... และครอบครองทุกอย่าง" ท่านรองอธิบดีกล่าว "และผู้หญิงคนนั้น... ก็เป็นเพียงเครื่องมือ... ที่ทำให้แก... ยอมเสียสละทุกอย่าง"
นรีมองท่านรองอธิบดีด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ดูดีมีชาติตระกูลจะซ่อนความชั่วร้ายไว้ได้ถึงขนาดนี้
"แกมัน... ปีศาจ!" พลเอกชาครตะโกน
"ปีศาจ? ก็คงงั้น... แต่แก... จะต้องตาย... ที่นี่... และตอนนี้" ท่านรองอธิบดีชักปืนออกมาเตรียมจะยิงซ้ำ
แต่ทันใดนั้นเอง... เสียงไซเรนก็ดังขึ้น! รถตำรวจและหน่วยอรินทราชจำนวนมากกรูกันเข้ามา!
"จับมัน!" พลเอกชาครตะโกนสั่ง
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายจึงเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความโกลาหล และเสียงปืนที่ดังสนั่น... นรีและพลเอกชาครจะสามารถรอดพ้นจากอันตรายครั้งนี้ไปได้หรือไม่? และความจริงอันดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง... จะถูกเปิดเผยทั้งหมดจริงหรือ?
นายพลถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก