ตอนที่ 1 — สัญญาทาส

"ถ้าพ่อไม่ยอมเซ็น ลูกจะต้องไปทำงานใช้หนี้ที่บ่อนซ่องที่พม่า!" เสียงแหบแห้งของบิดาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของน้ำใส ราวกับเสียงระฆังแห่งหายนะที่กำลังจะดังขึ้น

ดวงตาของน้ำใสเบิกกว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หนี้สินของบิดาที่มากเสียจนเธอไม่เคยคาดคิด ‌ว่ามันจะนำพาชีวิตของเธอไปสู่วังวนแห่งความมืดมิดขนาดนี้ พ่อของเธอ...ชายที่เธอเคยยกย่องเชิดชู บัดนี้กลับกลายเป็นคนที่ฉุดเธอลงเหวแห่งความอับอาย

"พ่อ...พ่อพูดอะไรออกมา" เสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "หนู...หนูทำไม่ได้นะพ่อ"

"แล้วแกจะให้พ่อทำยังไง!" บิดาตะคอกกลับ ใบหน้าซีดเผือด ​บ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่เกาะกินจิตใจ "ลูกเข้าใจไหมว่าเรากำลังจะถูกยึดทุกอย่าง! พ่อถูกนักเลงขู่ฆ่า! ถ้าพ่อไม่ใช้หนี้ที่ยืมมาให้ไอ้ ‘อัคคี’ มันภายในพรุ่งนี้! แก...แกคือสิ่งเดียวที่พ่อจะเสนอให้มันได้!"

"อัคคี...ใครคืออัคคี" น้ำใสเอ่ยถาม ‍ชื่อนี้ไม่คุ้นหูเลยสักนิด

"เขา...คือเจ้าหนี้ของพ่อ" บิดาตอบเสียงอ่อย "เขาเป็นมหาเศรษฐี...ร่ำรวยมหาศาล...แต่เขา...เขาเป็นคนโหดเหี้ยม! พ่อไปกู้เงินเขามามากเกินไป...แล้วก็ผิดนัด...เขาให้เวลาพ่อแค่พรุ่งนี้...ถ้าพ่อไม่มีเงินให้เขา...เขาบอกว่าจะเอาลูกไป...ไปเป็นอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ!"

คำพูดนั้นราวกับใบมีดกรีดลงบนหัวใจของน้ำใส ความคิดที่จะต้องไปอยู่ภายใต้อำนาจของผู้ชายที่น่ากลัวขนาดนั้น ทำให้เธอแทบจะยืนไม่อยู่ แต่เมื่อมองไปยังใบหน้าของบิดาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ความกลัวที่ฉายชัดในแววตา ‌ราวกับคนกำลังจะจมน้ำที่ไม่มีใครมาช่วย เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก

"พ่อ...พ่อรู้ไหมว่าเขาต้องการอะไร" น้ำใสถาม เสียงแผ่วเบา

บิดาหลับตาลงแน่น "เขา...เขาบอกว่า...เขาต้องการ...ภรรยา"

"ภรรยา!" น้ำใสอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู หัวใจเต้นระส่ำ ภาพของตนเองกำลังถูกยกล่องให้กับชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จัก ‍ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน มันช่างน่ากลัวจนเกินกว่าจะรับไหว

"ใช่...เขาต้องการภรรยา" บิดาพยักหน้าช้าๆ "เขาบอกว่า...ถ้าพ่อไม่มีเงินให้เขา...เขาจะรับแกไปเป็นภรรยาของเขา...เป็นการใช้หนี้"

น้ำใสทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ขาแขนอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ภรรยา? การเป็นภรรยาของชายที่เธอไม่รู้จัก ไม่เคยพบ ​ไม่เคยเจอหน้า เป็นการใช้หนี้? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

"พ่อ...พ่อจะให้หนูไปเป็น...เป็นนางบำเรอเขาอย่างนั้นเหรอ!" เสียงของเธอแตกพร่าไปด้วยความเสียใจและขยะแขยง

"ไม่ใช่! ไม่ใช่นางบำเรอ!" บิดาแก้ตัวอย่างร้อนรน "เขาบอกว่า...เขาต้องการเธอไปเป็น...ภรรยาจริงๆ...ตามกฎหมาย... แต่...แต่มันก็เหมือนกันนั่นแหละลูก...ถ้าเธอไม่ยอม...พ่อจะถูกฆ่า...แกจะถูกขายเข้าซ่อง...เลือกเอาสิลูก!"

น้ำใสหลับตาลง ​พยายามสงบสติอารมณ์ ภาพของบิดาที่กำลังจะถูกนักเลงทำร้าย ภาพของตนเองที่ต้องไปอยู่ต่างแดนในสภาพที่เลวร้ายกว่านั้น วนเวียนอยู่ในหัว

"แล้ว...แล้วหนูจะได้กลับมาไหม" เธอถาม

"พ่อไม่รู้...เขาบอกว่า...ถ้าเธอทำตามที่เขาต้องการ...เขาอาจจะ...อาจจะปล่อยเธอไป...ในที่สุด" บิดาตอบอย่างไม่มั่นใจ

"ทำตามที่เขาต้องการ...คืออะไร"

"ก็...ก็เป็นภรรยาของเขา...อยู่กับเขา...ทำทุกอย่างที่เขาต้องการ..."

น้ำใสหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น การเป็นภรรยาของมหาเศรษฐีที่เธอไม่เคยเห็นหน้า เป็นการใช้หนี้? ​มันช่างเป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการ เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะตกต่ำได้ถึงเพียงนี้

"พ่อ...พ่อแน่ใจนะว่าเขาต้องการหนูจริงๆ"

"พ่อแน่ใจ...เขาเห็นรูปเธอ...จากเอกสารที่พ่อเคยใช้ค้ำประกัน...เขาบอกว่า...เขาชอบ...เขาชอบเธอ" บิดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะกระซิบ

"ชอบ?" น้ำใสถามซ้ำ คำว่า 'ชอบ' จากปากของมหาเศรษฐีที่เธอไม่เคยรู้จัก ฟังดูน่ากลัวมากกว่าน่าปลื้มใจ

"ใช่...เขาชอบเธอ...เขาบอกว่า...เขาจะรับเธอไป...เป็นภรรยา...เป็นการใช้หนี้...ถ้าพ่อเซ็นสัญญาให้เขา"

น้ำใสเงยหน้าขึ้นมองบิดา ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "พ่อ...พ่อคิดว่าหนูจะยอมง่ายๆ เหรอ"

"แล้วแกจะให้พ่อทำยังไง!" บิดาตวาดกลับมาอีกครั้ง "แกไม่เห็นสภาพพ่อเรอะ! แกไม่เห็นความหวังที่พ่อมีอยู่ตอนนี้เรอะ! พ่อจะตายอยู่แล้วนะน้ำใส!"

น้ำใสกัดริมฝีปากแน่น เธอเห็นความสิ้นหวังในสายตาของบิดาจริงๆ เห็นความกลัวที่เกาะกินจิตใจของเขาจนแทบจะสลาย มันไม่ใช่แค่พ่อของเธอ แต่เป็นพ่อที่เลี้ยงดูเธอมา เป็นพ่อที่เธอรัก

"หนู...หนูจะไป" เธอเอ่ยออกมาเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

"อะไรนะ" บิดาถาม

"หนูจะไป" น้ำใสทวนคำอีกครั้ง "หนูจะไปอยู่กับเขา...แต่...แต่พ่อต้องสัญญา...ว่าพ่อจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีก...แล้วก็...ต้องหาทางใช้หนี้ให้หมดจริงๆ"

บิดาพยักหน้าอย่างรีบร้อน "ได้! ได้! พ่อสัญญา! พ่อจะทำทุกอย่าง! ขอบใจลูกนะ! ลูกคือลูกที่ดีที่สุดของพ่อ!"

น้ำใสไม่ได้รู้สึกดีใจกับคำพูดของบิดาเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินถ่วงอยู่ในท้อง

หลายชั่วโมงต่อมา...

รถยนต์ลีมูซีนสีดำเงาวับ จอดสนิทอยู่หน้าคฤหาสน์หรูที่โอ่อ่าตระหง่าน ราวกับปราสาทในเทพนิยาย แต่น้ำใสกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกส่งเข้าคุกที่หรูหราที่สุดในโลก

หญิงสาวในชุดกระโปรงธรรมดาๆ ที่ดูเหมือนจะหลุดมาจากอีกโลกหนึ่ง ก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอถูกพามาที่นี่ตามคำสั่งของ ‘อัคคี’ ชายผู้เป็นเจ้าหนี้ของพ่อเธอ ชายผู้ซื้อเธอมาด้วยหนี้สิน

“เชิญค่ะคุณผู้หญิง” หญิงรับใช้ในชุดยูนิฟอร์มสีดำสนิท ผายมือเชิญเธอก้าวเข้าไปในโถงทางเดินที่กว้างขวางโอ่อ่า เพดานสูงจรดฟ้า ประดับประดาไปด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลที่ส่องประกายวิบวับ พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนแสงราวกับกระจก

ทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้ล้วนบ่งบอกถึงความร่ำรวยมหาศาล แต่สำหรับน้ำใส มันกลับให้ความรู้สึกเย็นชาและน่ากลัว ราวกับว่าเธอเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่หลงเข้ามาในอาณาจักรของปีศาจ

“คุณอัคคีรอคุณอยู่ในห้องทำงานค่ะ” หญิงรับใช้กล่าว ก่อนจะพาเธอเดินลึกเข้าไปในตัวคฤหาสน์

หัวใจของน้ำใสเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่พาเธอเข้าไปใกล้ ‘อัคคี’ ชายผู้มีอำนาจเหนือชีวิตของเธอ ชายผู้เป็นเจ้าของสัญญาทาสฉบับนี้

เมื่อมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่แกะสลักอย่างวิจิตร งดงาม หญิงรับใช้ก็เคาะประตูเบาๆ

“เข้ามาได้” เสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ ดังออกมาจากภายใน

น้ำใสสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้น

ห้องทำงานนั้นใหญ่กว่าห้องนั่งเล่นที่บ้านของเธอเสียอีก เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักขัดเงาวับ โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีเอกสารกองอยู่เป็นตั้ง และที่มุมหนึ่งของห้อง มีเก้าอี้บาร์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่

และชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั้น...

เขาคือ ‘อัคคี’

ใบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบที่มองมาที่เธอราวกับจะแผดเผา แววตาที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับน้ำแข็งที่จับตัวเป็นก้อน รูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูทสีดำสนิทที่ดูภูมิฐานและทรงอำนาจ

น้ำใสรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ไม่สามารถขยับได้

“มาแล้วสินะ” อัคคีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา “นั่งสิ”

เขาผายมือไปยังเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงาน น้ำใสเดินไปนั่งลงอย่างช้าๆ หัวใจยังคงเต้นระรัว

“ฉันรู้ว่าเธอคงไม่เต็มใจ” อัคคีพูดต่อ สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่เธอไม่วาง “แต่สัญญามันเซ็นไปแล้ว พ่อของเธอได้เซ็นมันแล้ว และเธอ...ก็ต้องทำตาม”

น้ำใสเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ฉันไม่ได้อยากมาที่นี่” เธอเอ่ยเสียงแข็ง “ฉันถูกบังคับ”

อัคคีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงอารมณ์บางอย่างออกมา “แน่นอน...ไม่มีใครอยากถูกบังคับ แต่ในโลกนี้...ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ หรอกนะ...โดยเฉพาะกับคนอย่างพ่อเธอ”

คำพูดของเขาเสียดแทงหัวใจของน้ำใส เธอรู้ดีว่าบิดาของเธอทำผิดพลาดไปมากแค่ไหน แต่การที่อัคคีพูดถึงมันอย่างไม่ใยดี ราวกับว่าพ่อของเธอเป็นเพียงแค่เหยื่อที่น่าสมเพช มันทำให้เธอรู้สึกโกรธ

“ฉันรู้ว่าพ่อฉันผิด” น้ำใสพูดเสียงดังขึ้น “แต่คุณก็ใช่ว่าจะดีไปกว่าเขาหรอก”

อัคคีหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชาและปราศจากความขบขัน “เธอคิดว่าฉันเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นเหรอ...ที่ทำให้พ่อเธอต้องยอมทำสัญญาแบบนี้”

“คุณกำลังซื้อชีวิตของฉัน” น้ำใสกล่าวหา “คุณกำลังซื้อฉันเหมือนซื้อของ”

“ก็ใช่” อัคคีตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “และเธอ...ก็เป็นของฉันแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายของน้ำใสเดือดพล่าน ราวกับถูกราดน้ำร้อนลงไป เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้ดูถูกเธอแบบนี้เด็ดขาด

“ฉันไม่ใช่สิ่งของของคุณ” น้ำใสสวนกลับทันควัน “ฉันมีชีวิตของฉันเอง”

“แต่ตอนนี้...ชีวิตของเธอ...ถูกผูกติดอยู่กับฉัน” อัคคีพูดพลางลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเธอ “เธอจะต้องอยู่ที่นี่...เป็นภรรยาของฉัน...จนกว่าหนี้ของพ่อเธอจะหมด”

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนน้ำใสสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา

“และจำไว้ให้ดี...เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉัน”

น้ำใสเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย “ฉันจะไม่มีวันยอมรักผู้ชายที่ซื้อฉันมาเป็นแค่สิ่งของเด็ดขาด”

อัคคีโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ น้ำใสสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ความรัก? เป็นเรื่องที่ฉันไม่เคยคิดจะให้เธอหรอก...และเธอ...ก็ไม่มีวันได้รับมันไปจากฉัน”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นที่สุด ราวกับว่าคำว่า 'ความรัก' เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในโลก

น้ำใสจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างนั้น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชา

“ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” น้ำใสพูดเสียงสั่นเครือ “ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าฉันไม่ใช่สิ่งของที่ซื้อขายกันได้”

อัคคีเพียงแค่ยิ้มเยาะ ราวกับว่าคำพูดของเธอเป็นเพียงเรื่องตลก

“ฉันรอคอยที่จะได้เห็น” เขากล่าว ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้บาร์ “แต่ในระหว่างที่เธอรอคอยที่จะพิสูจน์ตัวเอง...ก็จงทำหน้าที่ของเธอให้ดี”

น้ำใสกำหมัดแน่น เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ การต่อสู้ที่เธอจะต้องเอาชนะ ‘อัคคี’ มหาเศรษฐีผู้เย็นชาคนนี้ให้ได้