ตอนที่ 3 — เงื่อนไขที่ข่มขู่

"ถ้าภายในหนึ่งเดือน เธอไม่สามารถทำตามเงื่อนไขที่ฉันตั้งไว้ได้...เธอจะถูกส่งตัวไปทำงานใช้หนี้ที่เหมืองแร่ในประเทศแอฟริกาใต้"

เสียงของอัคคีเย็นเฉียบ ราวกับน้ำแข็งที่ถูกสาดลงบนกองไฟของความหวังของน้ำใส ดวงตาของเธอเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก

เหมืองแร่ในแอฟริกาใต้? ภาพของความมืดมิด อันตราย และการทำงานหนักภายใต้สภาพอากาศที่โหดร้าย ‌ผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที

"คุณ...คุณพูดจริงเหรอ" น้ำใสถามเสียงสั่นเครือ

"ฉันไม่เคยพูดเล่น" อัคคีตอบพลางจิบไวน์ในแก้วอย่างใจเย็น ราวกับว่ากำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป "เงื่อนไขของฉัน...เธอต้องปฏิบัติตาม...อย่างเคร่งครัด"

น้ำใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอคิดว่าการถูกบังคับให้มาเป็นภรรยาของอัคคีก็แย่พอแล้ว แต่การถูกส่งไปทำงานใช้หนี้ในที่ที่ห่างไกลและอันตรายแบบนั้น มันช่างโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว

"แต่...แต่คุณจะทำแบบนั้นกับฉันจริงๆ ​เหรอ" น้ำใสพยายามอ้อนวอน "ฉัน...ฉันจะตายนะที่นั่น"

"นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน" อัคคีตอบเสียงเรียบ "ปัญหาของฉันคือ...หนี้ของพ่อเธอ...และสัญญาที่เธอได้เซ็นไป"

น้ำใสกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าอัคคีไม่ใช่คนที่จะมาใจดีกับเธอ เขาคือคนที่ซื้อเธอมาด้วยเงิน และเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ

"แล้ว...แล้วเงื่อนไขที่ว่า...มันคืออะไร" ‍น้ำใสถามอย่างจำใจ

อัคคีวางแก้วไวน์ลง มองตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

"เงื่อนไขของฉัน...เรียบง่ายมาก" เขาพูดพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ภายในหนึ่งเดือน...เธอจะต้องทำให้ฉัน...ยอมรับเธอ...ในฐานะภรรยาของฉัน...อย่างแท้จริง"

"ยอมรับ...ในฐานะภรรยา?" น้ำใสทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "หมายความว่ายังไง"

"หมายความว่า...เธอต้องทำให้ฉัน...รู้สึก...อยากจะดูแลเธอ...อยากจะปกป้องเธอ...อยากจะ...รักเธอ" อัคคีพูดพลางเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ "ถ้าเธอทำได้...สัญญานี้ก็จะสิ้นสุดลง...และเธอ...ก็จะเป็นอิสระ...โดยสมบูรณ์"

น้ำใสอ้าปากค้าง ‌นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? จะให้เธอทำให้ผู้ชายที่เธอเกลียดชัง รู้สึกรักเธอในเวลาเพียงหนึ่งเดือน? มันช่างเป็นไปไม่ได้

"คุณ...คุณกำลังเล่นตลกกับฉันเหรอ" น้ำใสถามอย่างไม่เชื่อหู

"ฉันจริงจัง" อัคคีตอบเสียงหนักแน่น "ถ้าเธอทำได้...เธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ...รวมถึงอิสรภาพ...ถ้าเธอทำไม่ได้...เธอก็จะไปใช้ชีวิตในเหมืองแร่...ซึ่งฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะรอดกลับมาได้หรือเปล่า"

น้ำใสรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง คำขู่ของอัคคีมันช่างโหดร้ายและน่ากลัว ‍แต่ในขณะเดียวกัน...ความคิดที่จะได้เป็นอิสระอีกครั้ง ก็เป็นแรงผลักดันที่ทำให้เธอต้องลอง

"ฉัน...ฉันจะทำ" น้ำใสเอ่ยออกมาเสียงสั่นเครือ "ฉันจะทำตามเงื่อนไขของคุณ"

อัคคียิ้มอย่างพอใจ "ดีมาก...น้ำใส...ฉันชอบความเด็ดเดี่ยวของเธอ"

"แต่...คุณต้องให้คำมั่นสัญญา" น้ำใสกล่าวต่อ "ว่าถ้าฉันทำได้...คุณจะปล่อยฉันไปจริงๆ"

"แน่นอน" อัคคีตอบ ​"ฉันรักษาสัญญาเสมอ...เว้นแต่...เธอจะผิดสัญญาเอง"

น้ำใสพยักหน้า เธอรู้ดีว่านี่คือทางเดียวที่เธอจะมีโอกาสได้กลับไปใช้ชีวิตของเธออีกครั้ง

"แล้ว...คุณจะให้เวลาฉันหนึ่งเดือน...นับจากวันนี้ใช่ไหม" น้ำใสถาม

"ใช่" อัคคีตอบ "นับจากวันนี้...เธอมีเวลาหนึ่งเดือน...ในการพิชิตใจของฉัน"

น้ำใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หนึ่งเดือน...มันสั้นเกินไป...สำหรับภารกิจที่ยากจะสำเร็จเช่นนี้

"ฉันจะทำทุกอย่าง...ที่คุณต้องการ" น้ำใสกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่คุณต้องไม่ทำอะไรที่...ที่ฉันไม่ยินยอม"

"ฉันจะพยายาม" ​อัคคีตอบพลางยกยิ้มมุมปาก "แต่เธอ...ก็ต้องพยายามทำให้ฉัน...อยากจะทำแบบนั้นด้วย"

น้ำใสรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเอาชนะอัคคี แต่เป็นการเอาชนะใจของตนเองด้วย

"ฉันจะไปเตรียมตัว" น้ำใสพูดพลางลุกขึ้นยืน

"รอเดี๋ยวก่อน" อัคคีเรียกเธอไว้ "ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง...ที่เธอต้องรู้"

น้ำใสหันกลับมามองเขาอย่างสงสัย

"เงื่อนไขของฉัน...ไม่ได้มีแค่การทำให้ฉันรักเธอ" อัคคีพูดต่อ ​"แต่...ยังมีเงื่อนไขอื่นๆ อีก...ที่สำคัญไม่แพ้กัน"

"เงื่อนไขอะไรอีก" น้ำใสถามด้วยความกังวล

"เธอจะต้องเรียนรู้ที่จะ...เข้าใจฉัน" อัคคีพูดพลางลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาเธอ "เข้าใจความเป็นมาของฉัน...เข้าใจสิ่งที่ฉันเป็น...และเข้าใจ...ความลับ...ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชาของฉัน"

น้ำใสขมวดคิ้ว "ความลับ...ของคุณ"

"ใช่" อัคคีตอบ "ถ้าเธอทำได้...ถ้าเธอสามารถขุดคุ้ยความลับของฉันออกมาได้...และเข้าใจมัน...เธอ...ก็จะพิสูจน์ตัวเองได้"

น้ำใสยืนนิ่ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอัคคีถึงได้พูดถึงเรื่องความลับของเขา ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไข

"ทำไม...ทำไมคุณถึงต้องการให้ฉันทำแบบนั้น" น้ำใสถาม

"เพราะ...นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ" อัคคีตอบอย่างคลุมเครือ "ถ้าเธอทำได้...นั่นหมายความว่า...เธอ...เข้าใจฉันจริงๆ"

น้ำใสยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยปริศนาและความซับซ้อน

"ฉัน...ฉันจะพยายาม" น้ำใสกล่าวอย่างมุ่งมั่น

"ดี" อัคคีตอบพลางเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "และจำไว้...น้ำใส...ถ้าเธอทำสำเร็จ...เธอจะได้รับอิสรภาพ...แต่ถ้าเธอทำไม่สำเร็จ...เธอจะพบว่า...เหมืองแร่ในแอฟริกาใต้...เป็นเพียงจุดเริ่มต้น...ของนรกที่แท้จริง"

คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้เลือดในกายของน้ำใสเย็นเยียบ เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่คือคำประกาศิตที่น่ากลัว

น้ำใสหลับตาลง สูดลมหายใจลึก เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องหาทางเอาชนะเงื่อนไขสุดโหดนี้ให้ได้

"ฉันจะทำทุกอย่าง" น้ำใสพูดเสียงดังฟังชัด "เพื่อพิสูจน์ตัวเอง...และเพื่ออิสรภาพของฉัน"

อัคคีมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มลึก เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะทำได้จริงหรือไม่ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะสนใจในความมุ่งมั่นของเธอ

"ฉันรอคอยที่จะได้เห็น" อัคคีกล่าว "แต่จำไว้...น้ำใส...โลกของฉัน...เต็มไปด้วยความอันตราย...และมีบางอย่าง...ที่เธอไม่ควรรู้...ถ้าเธอไม่อยาก...พบกับจุดจบที่น่ากลัว"

น้ำใสเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เธอจะไม่ยอมให้คำขู่ใดๆ มาหยุดยั้งเธอได้

"ฉันจะไม่กลัว" น้ำใสตอบ "ฉันจะค้นหาความจริง...ความจริงทั้งหมด"

อัคคียิ้มเยาะ "นั่นคือสิ่งที่ฉันรอคอย...น้ำใส...มาดูกันว่า...เธอจะกล้าพอ...ที่จะค้นหาความจริง...ที่ซ่อนเร้นอยู่...ในโลกของฉัน...ได้มากแค่ไหน"

เขาหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งน้ำใสไว้เพียงลำพัง ท่ามกลางเงื่อนไขที่ข่มขู่และปริศนาที่รอการคลี่คลาย

น้ำใสยืนนิ่ง จ้องมองไปยังประตูที่ปิดลง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน เธอรู้ว่าการต่อสู้ของเธอกับอัคคีเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด...