“คุณจะให้หนูทำอะไรคะ” น้ำใสถามเสียงสั่น ขณะที่อัคคีกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาเพิ่งจะข่มขู่เธอด้วยการเอ่ยถึงพ่อของเธอ ซึ่งยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวและไม่ไว้วางใจ
“ก็ทำตัวให้เหมือน ‘เมีย’ ที่ดีไง” อัคคีตอบอย่างเนิบนาบ แต่แววตาของเขาบ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดเล่น “รับใช้ฉัน ทำให้ฉันพอใจ”
“แล้วถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะ” น้ำใสถามอย่างท้าทาย แม้จะรู้สึกถึงความกลัวที่คืบคลานเข้ามา
“ถ้าเธอไม่ยอม... พ่อของเธอก็จะลำบากกว่าเดิม” อัคคีพูดอย่างเย็นชา “และฉันก็จะหาวิธีทำให้เธอต้องยอมจนได้”
น้ำใสกัดฟันแน่น เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ และคำขู่ของเขาก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
“คุณ... คุณต้องการอะไรกันแน่” น้ำใสถาม “ทำไมคุณถึงต้องทำกับพ่อของหนูแบบนี้”
อัคคีเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เจ็บปวด
“มันเป็นเรื่องในอดีต” เขาตอบเสียงแหบพร่า “เรื่องที่พ่อของเธอ... เป็นคนก่อขึ้น”
“พ่อหนู?” น้ำใสถามอย่างตกใจ “พ่อหนูทำอะไรคะ”
“พ่อของเธอ... เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกับฉันมาก่อน” อัคคีเล่าต่อ “เราเคยร่วมงานกันอย่างใกล้ชิด แต่แล้ว... เขาก็หักหลังฉัน”
“หักหลัง?” น้ำใสทวนคำด้วยความไม่เชื่อ “ไม่จริง! พ่อหนูไม่ทำแบบนั้นแน่!”
“จริง” อัคคีหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น “เขาขโมยเงินของบริษัทไปจำนวนมหาศาล แล้วก็หายตัวไป ทิ้งให้ฉันต้องรับผิดชอบกับความเสียหายทั้งหมด”
น้ำใสอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย พ่อของเธอ... ที่เธอเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบ กำลังมีด้านมืดที่เธอไม่เคยเห็น
“แต่... แต่พ่อหนูไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย” น้ำใสพึมพำ
“แน่นอน” อัคคีหัวเราะอย่างขมขื่น “เขาไม่มีทางพูดถึงเรื่องที่น่าอายแบบนั้นหรอก”
“แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่แจ้งความจับพ่อหนู” น้ำใสถาม “ทำไมถึงต้องมาทำแบบนี้กับหนู”
“การแจ้งความ... มันไม่ช่วยอะไรฉันได้มากนัก” อัคคีตอบ “เงินที่เขาขโมยไป... มันมากกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ และถึงจะจับเขาได้... เงินก็คงไม่ได้คืนทั้งหมด”
“แล้วทำไมต้องเอาหนูมาเป็น...” น้ำใสชี้ไปที่ตัวเองด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
“เพราะฉันต้องการให้เขาชดใช้” อัคคีพูดเสียงเฉียบขาด “เขาทำลายชีวิตฉัน... ฉันก็จะทำลายชีวิตเขา... ด้วยการพรากสิ่งที่เขารักที่สุดไป”
น้ำใสรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ พ่อของเธอ... ที่รักและทนุถนอมเธอมาตลอด กำลังถูกเอาคืนอย่างโหดเหี้ยม
“คุณ... คุณมันโหดร้ายที่สุด!” น้ำใสตะโกน “หนูไม่เคยเจอใครที่ใจร้ายได้เท่าคุณมาก่อน!”
“ฉันไม่ได้ใจร้าย” อัคคีพูดอย่างเย็นชา “ฉันแค่ตอบโต้ในสิ่งที่ฉันได้รับ”
“แล้วหนูล่ะคะ” น้ำใสถามเสียงสั่น “หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมหนูต้องมารับชะตากรรมแบบนี้ด้วย”
“เธอคือลูกสาวของเขา” อัคคีพูดราวกับว่ามันเป็นเหตุผลที่เพียงพอ “เธอคือสิ่งเดียวที่เขารัก... และฉันก็จะเอาสิ่งนั้นไป”
น้ำใสรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง คำพูดของเขาทำให้เธอตระหนักว่าเธอเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในเกมแก้แค้นของเขา
“คุณ... คุณคิดว่าหนูจะยอมให้คุณทำแบบนี้เหรอ” น้ำใสถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หนูจะสู้! หนูจะหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อ!”
“พิสูจน์?” อัคคียิ้มเยาะ “เธอไม่มีทางทำได้หรอก”
“หนูจะลอง!” น้ำใสตะโกน “หนูจะไม่มีวันยอมแพ้!”
“ถ้าเธอไม่ยอมแพ้... ฉันก็จะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด” อัคคีพูด ดวงตาของเขาจับจ้องใบหน้าของเธออย่างพิจารณา “เธอคิดว่าเธอจะทนได้นานแค่ไหน”
น้ำใสรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา เธออยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใครให้พึ่งพา และผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือศัตรูที่อันตรายที่สุด
“หนู... หนูจะไปค้นหาความจริง” น้ำใสตัดสินใจ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงเธอได้อีก
“ตามใจ” อัคคีพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ถ้าเธอทำให้ฉันเดือดร้อน... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
น้ำใสหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอต้องติดต่อเพื่อนสนิทของเธอ เพื่อขอความช่วยเหลือ
“เธอคิดว่าจะติดต่อใครได้” อัคคีถามราวกับรู้ทัน “เธอไม่มีใครในโลกนี้อีกแล้ว นอกจากฉัน”
“หนูจะลอง!” น้ำใสตอบ เธอกดเบอร์โทรศัพท์ออกไป
“อย่าเสียเวลาเลย” อัคคีพูด “คนที่เธอโทรหา... ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก”
แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ทำให้ทั้งน้ำใสและอัคคีต้องหันไปมอง
“ใคร?” อัคคีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวง
“หนู... หนูไม่รู้” น้ำใสตอบอย่างตื่นเต้น “แต่หนูคิดว่า... นี่อาจจะเป็นทางออก”
โทรศัพท์ถูกยกขึ้นมา น้ำใสเห็นชื่อของ ‘คุณป้าอร’ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอจำได้ว่าคุณป้าอรเคยเป็นเพื่อนสนิทของแม่เธอ และเคยช่วยเหลือครอบครัวเธอในหลายๆ ครั้ง
“คุณป้าอร!” น้ำใสอุทานอย่างดีใจ
“ใครคือคุณป้าอร?” อัคคีถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีโทนที่เย็นชาลง
“คุณป้าอร... คือคนที่เคยสนิทกับแม่หนูค่ะ” น้ำใสตอบ “หนูคิดว่า... ท่านอาจจะรู้ความจริงบางอย่าง”
อัคคีจ้องมองน้ำใสด้วยสายตาที่ซับซ้อน มีทั้งความสงสัย และความไม่พอใจ
“เธอจะติดต่อกับใคร... ฉันไม่สนใจ” อัคคีพูด “แต่ถ้าเธอคิดจะใช้ใครมาต่อต้านฉัน... เธอคิดผิดแล้ว”
“หนูแค่ต้องการความช่วยเหลือค่ะ” น้ำใสตอบ “หนูอยากรู้ความจริง”
“ความจริง... มันอาจจะโหดร้ายกว่าที่เธอคิดก็ได้” อัคคีพูดเสียงกระซิบ “และบางครั้ง... การไม่รู้อะไรเลย... มันก็ดีกว่า”
น้ำใสไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่เธอรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
“แล้ว... แล้วเรื่องที่พ่อหนูหักหลังคุณ... มันจริงทั้งหมดเลยเหรอคะ” น้ำใสถามอีกครั้ง
อัคคีเงียบไป “ฉันจะเล่าให้เธอฟัง... ก็ได้” เขาพูด “แต่เธอต้องสัญญาว่า... จะไม่ทำอะไรโง่ๆ”
น้ำใสพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เธอรอคอยฟังเรื่องราวทั้งหมด
“พ่อของเธอ... ไม่ได้แค่หักหลังฉัน” อัคคีพูดเสียงต่ำ “เขายัง... ทำร้ายฉันด้วย”
“ทำร้าย? ทำร้ายยังไงคะ” น้ำใสถามด้วยความประหลาดใจ
“เขาทำให้ฉัน... สูญเสียคนสำคัญไป” อัคคีตอบ ดวงตาของเขาฉายแววของความเจ็บปวด “คนๆ เดียว... ที่ฉันเคยรัก”
น้ำใสอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าอัคคีจะมีอดีตที่เจ็บปวดขนาดนี้
“แล้ว... แล้วใครคือคนคนนั้นคะ” น้ำใสถามอย่างอดไม่ได้
อัคคีเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
“เธอ... จำไม่ได้จริงๆ เหรอ” อัคคีถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
น้ำใสส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามแบบนั้น
“ใครคะ” น้ำใสถามอีกครั้ง
“ก็... ผู้หญิงที่เธอ... กำลังสวมรอยอยู่ไง” อัคคีพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น
น้ำใสเบิกตากว้าง เธอตกใจจนพูดไม่ออก
“คุณหมายความว่า...?”
“ใช่” อัคคีตอบ “เธอ... คือคนที่ฉันรัก... และพ่อของเธอก็เป็นคนพรากเธอไปจากฉัน”
น้ำใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้มันคือเรื่องจริง หรือเป็นแผนการอันซับซ้อนของอัคคี
“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” น้ำใสปฏิเสธเสียงดัง
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้” อัคคีถาม “ถ้าเธอไม่เชื่อ... ลองไปดูรูปถ่ายเก่าๆ ที่บ้านพ่อของเธอดูสิ”
น้ำใสยืนนิ่ง เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่อัคคีกำลังบอกเธอคือความจริง หรือเป็นเพียงคำโกหกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเธอ
“คุณ... คุณกำลังหลอกหนู” น้ำใสพูดเสียงสั่น
“ฉันไม่ได้หลอกเธอ” อัคคีตอบ “แต่ถ้าเธอไม่เชื่อ... ก็แล้วแต่เธอ”
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้น้ำใสยืนนิ่งอยู่กับความสับสนและความกลัว
“หนู... หนูกำลังสวมรอยใครอยู่?” น้ำใสพึมพำ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนของความลับที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ
สลับตัวหัวใจลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก