"ความจริง... มันก็เหมือนอากาศที่คุณหายใจเข้าไปนั่นแหละ น้ำใส... หายใจเข้า... แล้วก็หายใจออก... มันจะอยู่ตรงนั้นเสมอ... แค่รอวันที่จะถูกเปิดเผย" เสียงของอัคคีดังขึ้น ราวกับจะย้ำเตือนเธอถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
น้ำใสยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ เธอไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่อไป ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่มองไม่เห็น แสงไฟสลัวๆ ที่ส่องเข้ามา ทำให้เงาของเธอยาวเหยียดทอดไปบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ
ตรงหน้าเธอ คืออัคคี ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ทั้งทนายความ นักธุรกิจ และใครบางคนที่เธอไม่รู้จัก ดวงตาของเขามองมาที่เธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน ยากจะคาดเดา มันมีทั้งความโกรธ ความเสียใจ และ... ความรัก?
"ที่คุณทำทั้งหมด... เพื่ออะไร?" อัคคีถามเสียงเย็นชา แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด
น้ำใสหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้งและเต็มไปด้วยความขมขื่น "เพื่อความยุติธรรมค่ะ... คุณอัคคี" เธอพูดพลางมองไปรอบๆ "เพื่อแก้แค้น... สิ่งที่คุณทำกับครอบครัวของดิฉัน"
"ครอบครัวของคุณ?" อัคคีเลิกคิ้ว "คุณหมายถึงพ่อของคุณ? สิ่งที่เขาทำ... มันไม่ใช่ความผิดของผม!"
"แต่คุณ... คุณเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายลง!" น้ำใสตะโกนเสียงดัง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณบีบให้พ่อของดิฉัน... ต้องทำในสิ่งที่ไม่เคยอยากทำ! คุณทำลายชีวิตเขา! ทำลายชีวิตของดิฉัน!"
"มันไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด!" อัคคีสวนกลับ "พ่อของคุณ... เขาเป็นคนผิดเอง!"
"ไม่จริง! คุณต่างหากที่เป็นคนผลักดัน! คุณมันก็แค่... คนเห็นแก่ตัว! คนที่เอาแต่ใจ! คนที่คิดว่าตัวเองมีอำนาจแล้วจะทำอะไรก็ได้!" น้ำใสระเบิดอารมณ์ออกมา
"แล้วคุณล่ะ?" อัคคีถามเสียงเข้ม "คุณก็ไม่ต่างกัน! คุณหลอกใช้ผม! คุณวางแผนทำลายธุรกิจของผม! คุณปล่อยข่าวลือ! คุณทำให้ผมเสียทุกอย่าง!"
"ก็เพราะคุณทำกับครอบครัวของดิฉันก่อน!" น้ำใสย้อนกลับ
"คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?" อัคคีถามเสียงลอดไรฟัน
"คุณคิดว่าคุณปิดบังทุกอย่างได้งั้นเหรอคะ?" น้ำใสยิ้มเยาะ "คุณลืมไปหรือเปล่า... ว่าดิฉันคือคนที่คุณซื้อมา... เพื่อเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นของคุณ"
คำพูดนั้นทำให้อัคคีถึงกับชะงัก เขาจำได้ถึงความจริงที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด
"คุณ... คุณรู้มาตลอดเลยเหรอ?" อัคคีถามเสียงสั่น
"เกือบจะตลอดค่ะ" น้ำใสยอมรับ "แต่ดิฉันเพิ่งจะเข้าใจความหมายของมันอย่างแท้จริง... เมื่อคืนนี้เอง" เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา "เพราะฉะนั้น... ถึงตาของดิฉันบ้างแล้ว"
"น้ำใส... ผม..." อัคคีพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ" น้ำใสตัดบท "ความจริงมันปรากฏชัดเจนแล้ว" เธอหันไปมองทนายความที่ยืนอยู่ข้างๆ "เซ็นเลยค่ะ"
ทนายความพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาหยิบเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งขึ้นมายื่นให้
"นี่คือสัญญาการหย่าร้าง... และการยกเลิกสัญญาทุกอย่าง" น้ำใสพูดเสียงเบา "ดิฉันจะยกเลิกทุกอย่างที่คุณเคยทำไว้กับครอบครัวของดิฉัน... ถ้าคุณยอมเซ็นเอกสารนี้"
อัคคียืนนิ่ง เขามองเอกสารในมือของทนายความ สลับกับมองหน้าน้ำใส
"คุณแน่ใจนะ?" อัคคีถาม
"แน่ใจค่ะ" น้ำใสตอบเสียงหนักแน่น "ดิฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกต่อไป"
อัคคีมองน้ำใสด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย เขาเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่งนั้น เห็นความทรมานที่เธอต้องเผชิญมาตลอด
"ถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?" อัคคีถาม
"คุณก็จะเสียทุกอย่าง" น้ำใสตอบ "ธุรกิจของคุณ... ชื่อเสียงของคุณ... และทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณสร้างมา"
อัคคีหลับตาลง เขาใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปรับเอกสารมาจากทนายความ
"ผมจะเซ็น" เขาพูดเสียงเบา
น้ำใสยืนมองอัคคีเซ็นเอกสารลงนามอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกผสมปนเปกันระหว่างความโล่งใจ ความเสียใจ และความว่างเปล่า
เมื่ออัคคีเซ็นเสร็จ เขาก็ยื่นเอกสารคืนให้กับทนายความ
"เรียบร้อยแล้วค่ะ" ทนายความบอก
น้ำใสสูดหายใจลึก เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหลุดออกจากอกไป
"คุณทำสำเร็จแล้ว" อัคคีพูดเสียงแหบพร่า "คุณแก้แค้นผมได้สำเร็จแล้ว"
"ใช่ค่ะ" น้ำใสตอบ "และตอนนี้... ดิฉันก็จะไปจากชีวิตคุณ... ไปตลอดกาล"
เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่เสียงของอัคคี ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"เดี๋ยวก่อน... น้ำใส"
น้ำใสหยุดชะงัก หันกลับมามองเขา
"ผม... ผมขอโทษ" อัคคีพูดเสียงเบา "ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง... ที่ผมทำกับคุณ"
น้ำใสยืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี
"ผม... ผมรู้ว่ามันสายไปแล้ว" อัคคีพูดต่อ "แต่ผม... ผมรักคุณนะ น้ำใส"
คำว่า "รัก" หลุดออกมาจากปากของอัคคี ทำให้น้ำใสแทบจะยืนไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหยุดเต้น
"คุณ... คุณพูดอะไรของคุณคะ?" น้ำใสถามเสียงสั่น
"ผมรักคุณ... ผมรักคุณมาตลอด" อัคคีพูดพลางมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมพยายามปฏิเสธมัน... พยายามทำร้ายคุณ... เพื่อให้ผมเองรู้สึกดีขึ้น... เพื่อให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้เป็นคนเลวร้าย"
น้ำใสยืนนิ่ง เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากอัคคี
"แต่ผมทำไม่ได้... ผมทนไม่ได้ที่เห็นคุณเจ็บปวด" อัคคีพูดต่อ "คุณคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึก... รู้สึกเป็นคนอีกครั้ง"
น้ำใสยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่
"น้ำใส... ได้โปรด... กลับมาหาผมนะ" อัคคีขอร้อง
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น!
"ปัง!"
ทุกคนในห้องตกใจ หันไปมองตามเสียงปืน
น้ำใสยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างของเธอค่อยๆ โอนเอน
"น้ำใส!" อัคครีตะโกนเสียงดัง เขารีบวิ่งเข้าไปหาเธอ
"ใคร... ใครเป็นคนยิง!" อัคคีถามเสียงบ้าคลั่ง
"ดิฉันเองค่ะ" เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลังของอัคคี
ทุกคนหันไปมอง เห็นแพรวา ยืนถือปืนอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแค้น
"คุณ... คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?" อัคคีถามด้วยความไม่เชื่อ
"ก็เพราะคุณ... คุณไม่เคยเห็นค่าดิฉันเลย" แพรวาพูดพลางมองไปที่น้ำใส "คุณมีแต่น้ำใส... ตลอดเวลา"
"แพรวา... อย่าทำอะไรบ้าๆนะ" อัคคีพยายามเกลี้ยกล่อม
"บ้าเหรอคะ? ดิฉันแค่อยากได้ในสิ่งที่ควรจะได้" แพรวาพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่อัคคี "และตอนนี้... มันก็ถึงเวลาแล้ว"
"ไม่!" อัคคีตะโกน
แต่ก่อนที่แพรวาจะเหนี่ยวไก น้ำใสที่กำลังจะหมดลมหายใจ ก็รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน
"พอได้แล้ว... แพรวา" น้ำใสพูดเสียงแผ่วเบา "ปล่อยเขาไปเถอะ... ปล่อยเราไป"
แพรวาหันมามองน้ำใสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"ทำไม... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!" แพรวาถาม
"เพราะ... ความรัก... มันมีค่ามากกว่า... การแก้แค้น" น้ำใสพูดพลางทรุดตัวลงกับพื้น
ร่างของเธอค่อยๆ นิ่งสนิท ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังอัคคีเป็นครั้งสุดท้าย
"น้ำใส!" อัคครีร้องไห้ เขาประคองร่างของน้ำใสไว้ในอ้อมแขน
"คุณ... ทำอะไร... ลงไป..." น้ำใสพึมพำ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง
น้ำใส... ได้จากไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า... และความเสียใจ... ที่จะไม่มีวันจางหายไป...
สลับตัวหัวใจลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก