“เธอคิดว่าการแต่งตัวสวยๆ เดินไปเดินมาในบ้านหลังนี้ จะทำให้ฉันหลงกลง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?” เสียงห้าวทุ้มของอัคคีดังขึ้นขณะที่เขาก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาเห็นน้ำใสในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน กำลังนั่งจิบชาอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าเธอ ทำให้ดูอ่อนหวานและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อวานนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
น้ำใสเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ ส่งให้เขา “ฉันไม่ได้คิดจะทำให้คุณหลงกลค่ะ ฉันแค่… อยากทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น”
“รู้สึกดีขึ้น? หลังจากที่เธอพยายามจะเล่นตลกกับฉันเมื่อวานนี้?” อัคคีเดินเข้ามาใกล้ ยืนเท้าสะเอว มองเธอด้วยสายตาจับผิด “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่”
“แผนการอะไรคะ?” เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ฉันก็แค่น้ำใสคนเดิม ที่ต้องทนอยู่กับคุณไปวันๆ”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!” อัคคีเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอแล้ว ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”
“แล้วถ้าฉันไม่ใช่คนเดิมจริงๆ ล่ะคะ?” น้ำใสเอ่ยเสียงเรียบ พลางวางถ้วยชาลง “ถ้าฉันบอกว่า… ฉันเบื่อที่จะเป็นเหยื่อของโชคชะตาอีกต่อไป”
ประโยคนี้ทำเอาอัคคีถึงกับชะงักไป เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา การที่เธอพูดถึง ‘โชคชะตา’ มันเหมือนเป็นการท้าทายอำนาจของเขาโดยตรง
“เธอ… กำลังจะทำอะไร?” เขาถาม เสียงเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย
“ฉันกำลังจะ… เอาคืนค่ะ” น้ำใสเอ่ย พลางลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขาโดยตรง “คุณทำลายชีวิตพ่อของฉัน คุณทำให้ครอบครัวของฉันต้องเดือดร้อน… และคุณคิดว่าฉันจะปล่อยคุณไปอย่างนั้นหรือ?”
“เธอจะเอาคืนฉัน? ด้วยวิธีไหน? ด้วยการทำให้ตัวเองดูน่าสงสารอย่างนั้นหรือ?” อัคคีเย้ยหยัน แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ก่อตัวขึ้น
“ไม่ค่ะ” น้ำใสยิ้มเย็น “ฉันจะเอาคืนคุณ ด้วยวิธีที่คุณคาดไม่ถึง… ด้วยการใช้จุดอ่อนของคุณเอง”
คำว่า ‘จุดอ่อน’ ทำให้หัวใจของอัคคีเต้นผิดจังหวะ เขาพยายามนึกย้อนไปถึงสิ่งที่เขาเปิดเผยให้น้ำใสรู้ แต่เขาก็ไม่พบสิ่งใดที่เป็นจุดอ่อนจริงๆ เขาเป็นมหาเศรษฐีที่แข็งแกร่ง มีอำนาจ และไม่มีใครกล้าต่อกร
“จุดอ่อนของฉัน? เธอคิดว่าเธอรู้จักจุดอ่อนของฉันอย่างนั้นหรือ?” เขาหัวเราะในลำคอ “เธอเป็นแค่ลูกหนี้ที่ไม่มีอะไรเลย จะไปรู้อะไร”
“ฉันอาจจะไม่มีอะไร… แต่ฉันมีสิ่งที่สำคัญกว่าเงินทองค่ะ” น้ำใสเอ่ย พลางก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกครั้ง “ฉันมี ‘ความจริง’… ความจริงที่คุณพยายามปกปิดมาตลอด”
อัคคีหน้าตึงเครียดขึ้น เขาไม่ชอบที่เธอพูดถึง ‘ความจริง’ ราวกับว่าเธอรู้บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขา
“เธอหมายถึงอะไร?” เขาถามเสียงลอดไรฟัน
“คุณจำ ‘อุบัติเหตุ’ ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนได้ไหมคะ?” น้ำใสเอ่ย ดวงตาของเธอส่องประกายวาววับ ราวกับว่าได้เจอเหยื่อที่เธอตามหามานาน
คำว่า ‘อุบัติเหตุ’ ทำเอาอัคคีถึงกับหน้าซีดเผือด เขาจำได้ดีถึงเหตุการณ์นั้น เหตุการณ์ที่เขาพยายามจะลืมมันไปตลอดชีวิต
“เธอ… รู้เรื่องนั้นได้อย่างไร?” เขาถามเสียงสั่น
“ฉันได้ยินมาค่ะ” น้ำใสเอ่ย พลางก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกขั้น “ได้ยินมาว่า… มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา”
อัคคีถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวใครมาก่อน แต่การเผชิญหน้ากับน้ำใสในตอนนี้ มันทำให้เขารู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็น
“เธอ… กำลังขู่ฉันอย่างนั้นหรือ?” เขาถาม
“เปล่าค่ะ ฉันแค่… เตือนคุณ” น้ำใสยิ้มอย่างผู้มีชัย “ถ้าคุณไม่ยอมคืน ‘ความยุติธรรม’ ให้กับครอบครัวฉัน… ฉันก็จะเปิดเผย ‘ความจริง’ นี้ให้ทุกคนรับรู้”
เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอัคคีอย่างท้าทาย ราวกับจะบอกว่าเธอพร้อมที่จะแลกทุกอย่างเพื่อทวงคืนความยุติธรรม
“เธอ… ไม่มีหลักฐานอะไรทั้งนั้น” อัคคีพยายามรวบรวมสติ
“หลักฐาน… อาจจะไม่ได้มีอยู่จริงในตอนนี้” น้ำใสเอ่ย พลางหมุนตัวอย่างสง่างาม “แต่เมื่อเวลาผ่านไป… หลักฐานก็จะปรากฏขึ้นเองค่ะ”
เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อัคคียืนตะลึงอยู่เพียงลำพังในห้องนั่งเล่น ความรู้สึกหวาดกลัวและไม่มั่นคงถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดว่าน้ำใสจะกล้าเล่นเกมที่อันตรายขนาดนี้
“เธอ… กล้าดียังไง!” เขาตะโกนก้อง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของเขาเมื่อครั้งยังเด็ก ยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน ใบหน้าของเธอคล้ายคลึงกับน้ำใสอย่างน่าประหลาด
“หรือว่า…” เขาพึมพำกับตัวเอง “เรื่องนี้… มันเกี่ยวพันกับ…?”
ความคิดบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเขา ราวกับว่าเขาเพิ่งจะค้นพบเบาะแสสำคัญบางอย่าง
ในขณะเดียวกัน น้ำใสเดินออกจากห้องนั่งเล่น เธอรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก แต่เธอก็ยังคงต้องก้าวต่อไป เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับอัคคีในครั้งนี้ มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
“ฉันจะทำให้คุณเจ็บปวด… ให้สมกับที่คุณทำกับครอบครัวของฉัน” เธอเอ่ยเสียงเบา พลางกำหมัดแน่น
เธอเดินไปที่ห้องครัว สั่งให้แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าให้เธอ เธอรู้ว่าการควบคุมอารมณ์ของตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ เธอต้องเข้มแข็ง และต้องไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด
“วันนี้… ฉันจะเริ่มเกมจริงๆ จังๆ แล้ว” เธอพูดกับตัวเอง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เธอพิมพ์ข้อความส่งไปยังบุคคลนิรนามคนหนึ่ง
“ฉันพร้อมแล้ว… ถึงเวลาที่เราจะร่วมมือกัน”
ข้อความนั้นถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์ที่กำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยแผนการอันแยบยลของน้ำใส
เธอรู้ดีว่าการแก้แค้นครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะทุ่มเททุกอย่าง เพื่อให้ความยุติธรรมกลับคืนมา
“อัคคี… เตรียมตัวให้พร้อม” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา “คุณกำลังจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวที่สุด… ในชีวิตของคุณ”
สลับตัวหัวใจลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก