"คน… ที่ทำลาย… ครอบครัวของเธอ… แท้จริงแล้ว… คือ…" คำพูดสุดท้ายของหญิงชราที่ถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาของน้ำใส ราวกับเสียงกระซิบจากความตาย ที่ทิ้งไว้เพียงปริศนาอันดำมืด และความเจ็บปวดที่ทวีคูณ
น้ำใสยืนนิ่งราวกับถูกสาป ร่างกายของเธอไร้ซึ่งความรู้สึกสัมผัสเย็นเฉียบจากมือของหญิงชราที่บัดนี้ไร้ชีวิต ดวงตาของเธอมองไปยังใบหน้าของอัคคีที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความตกใจ
"แม่! แม่ครับ!" อัคคีเขย่าร่างของมารดาอย่างสิ้นหวัง แต่ก็ไร้ผล
เสียงหวีดร้องของพยาบาลดังขึ้น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าทุกอย่างได้จบลงแล้ว
"คุณอัคคีคะ… คนไข้เสียชีวิตแล้วค่ะ"
น้ำใสแทบจะยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกำลังจะระเบิด ความหวังที่จะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อของเธอ บัดนี้ได้มลายหายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของหญิงชรา
"คุณ… คุณมัน… ตัวต้นเหตุ… ของเรื่องทั้งหมด! คุณรู้ความจริง… คุณรู้มาตลอด! คุณปล่อยให้ฉัน… ทนทุกข์ทรมาน… คุณปล่อยให้แม่ของคุณ… ทำลายครอบครัวของฉัน! แล้วตอนนี้… คุณจะให้ฉัน… ทำอย่างไร!!" น้ำใสตะโกนใส่หน้าอัคคี น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไปแล้ว บัดนี้ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง
อัคคีเงยหน้าขึ้นมองน้ำใส ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย
"น้ำใส… ฉัน… ฉันก็ไม่รู้… ว่าแม่จะพูดอะไร… ฉัน… ฉันเองก็… เสียใจ… ที่เรื่องมัน… เป็นแบบนี้"
"เสียใจเหรอ! คุณจะมาเสียใจอะไรตอนนี้! คุณต่างหาก… ที่เป็นคน… พรากความจริงไปจากฉัน! คุณต่างหาก… ที่เป็นคน… ทำให้ฉัน… ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!"
น้ำใสลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่พลุ่งพล่าน เธอจำได้ถึงคำพูดที่แม่ของเธอเคยบอกเกี่ยวกับใครบางคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวของเธอ
"คุณ… คุณโกหกฉัน… คุณไม่ได้อยากแก้แค้นให้พ่อของคุณ… คุณแค่… อยากจะ… ทำลายฉัน! คุณมัน… ก็เหมือนแม่ของคุณ… คนที่… ไม่เคย… สนใจ… ความรู้สึกของใคร!"
"ไม่! น้ำใส! ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น!" อัคคีพยายามจะเข้าไปหาเธอ
"อย่าเข้ามานะ! ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดคุณที่สุดในโลก!" น้ำใสปัดมือของอัคคีออกอย่างแรง
เธอหันหลังให้กับเขา และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการเห็นหน้าเขาอีกต่อไป
"น้ำใส! รอเดี๋ยวก่อน!" อัคคีตะโกนไล่หลัง แต่ก็ไร้ประโยชน์
น้ำใสวิ่งออกมาจากโรงพยาบาลราวกับคนบ้า เธอวิ่งไปตามท้องถนนที่ว่างเปล่า ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
เธอต้องรู้… เธอต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือคนที่ทำลายครอบครัวของเธอ
ความคิดของเธอนึกถึงคำพูดสุดท้ายของหญิงชราอีกครั้ง "คน… ที่ทำลาย… ครอบครัวของเธอ… แท้จริงแล้ว… คือ…"
ใครกันแน่? ใครคือคนที่ทำลายครอบครัวของเธอ?
ทันใดนั้น ภาพของบุคคลหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ… บุคคลที่เธอเคยเชื่อใจ… บุคคลที่เธอเคยรัก…
"คุณ… คุณป้า… สมหมาย… อย่างนั้นเหรอคะ?" น้ำใสพึมพำกับตัวเอง
คุณป้าสมหมาย… คือคนสนิทของแม่เธอ… เป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ… เป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด…
เธอจำได้ถึงวันที่พ่อของเธอหายตัวไป… วันที่เธอกำลังจะไปสารภาพรักกับอัคคี… วันนั้น… คุณป้าสมหมาย… ก็อยู่ที่นั่น…
"เป็นไปไม่ได้… คุณป้า… จะทำแบบนั้น… ได้ยังไง…" น้ำใสส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ
แต่แล้ว… เธอก็นึกถึงเหตุการณ์หลายๆ อย่างที่ผ่านมา… การที่เธอต้องมาเป็นหนี้… การที่เธอต้องมาอยู่กับอัคคี… ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันไปหมด…
"ถ้า… ถ้าคุณป้า… เป็นคนทำ… จริงๆ… ฉัน… ฉันจะ… ไม่ปล่อยคุณไปแน่!"
น้ำใสตัดสินใจ… เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริง… เธอต้องเผชิญหน้ากับคนที่ทำร้ายเธอ…
เธอรีบโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ…
"สายลม… ฉันต้องการความช่วยเหลือ… ฉันต้องเจอ… คุณป้าสมหมาย… คืนนี้… ที่บ้านของท่าน… ฉันจะไป… แล้ว… ถ้ามีอะไร… ฉันจะโทรหาคุณ"
"ได้เลย… น้ำใส… ฉันจะรอ… แต่… ระวังตัวด้วยนะ" สายลมตอบรับด้วยความห่วงใย
น้ำใสเดินทางไปยังบ้านของคุณป้าสมหมาย บ้านหลังเล็กๆ ที่เธอเคยมาเยี่ยมเยียนบ่อยครั้ง บัดนี้กลับดูน่าขนลุกเสียจนเธอแทบจะก้าวเข้าไปไม่ได้
เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป… ภาพที่เห็นตรงหน้า… ทำให้เธอแทบจะหัวใจวาย
คุณป้าสมหมาย… กำลังนั่งอยู่กับ… ชายคนหนึ่ง… ซึ่ง… คือ… อดีตหุ้นส่วนของพ่อเธอ… ชายที่เคยถูกกล่าวหาว่า… โกง… และหายตัวไป…
"คุณ… คุณสมหมาย… คุณ… คุณกับเขา… ทำอะไรกันคะ!" น้ำใสถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
คุณป้าสมหมายหันมามองน้ำใส ดวงตาของเธอฉายแววตกใจ แต่ก็แฝงด้วยความเยือกเย็น
"น้ำใส… มาทำไม… ที่นี่"
"ฉันมา… เพื่อทวงถาม… ความจริง… ว่าทำไม… คุณถึง… ทำลายครอบครัวของฉัน!" น้ำใสตะโกนถาม
ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณป้าสมหมาย… ยิ้มเยาะ
"เจ้าหนู… เธอไม่รู้หรอก… ว่าเรื่องมัน… ซับซ้อนแค่ไหน"
"ซับซ้อนเหรอ! คุณกำลังจะบอกว่า… คุณกับคุณป้า… สมหมาย… คือคน… ที่ทำร้ายฉัน… อย่างนั้นเหรอ!" น้ำใสแทบจะกรีดร้อง
คุณป้าสมหมายลุกขึ้นยืนช้าๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด… และความอาฆาต
"ใช่… น้ำใส… ฉัน… คือคนที่… ทำลายครอบครัวของเธอ… ฉัน… ทำไป… เพราะ… ฉัน… ต้องการ… แก้แค้น… ให้กับ… ความผิด… ที่พ่อของเธอ… เคยทำไว้กับ… ครอบครัวของฉัน… ในอดีต… เขา… เขาเคย… พรากทุกสิ่ง… ไปจากฉัน… และ… จากครอบครัวของฉัน… ฉัน… ต้องทวงคืน… ทุกอย่าง!"
คำสารภาพนั้น… ทำให้น้ำใสยืนตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกตอกย้ำอีกครั้งว่า… โลกนี้… ช่างโหดร้าย… และเต็มไปด้วย… ความลับ… ที่ซ่อนเร้น…
"คุณ… คุณกำลังจะบอกว่า… ทั้งหมดนี้… มันคือ… การแก้แค้น… ของคุณ… อย่างนั้นเหรอคะ! แล้ว… แล้วคนที่อยู่ข้างๆ คุณ… เขา… คือ… คนที่คุณ… ร่วมมือด้วย… อย่างนั้นเหรอคะ!"
"ใช่… น้ำใส… เขาคือ… คนที่… พ่อของเธอ… เคยหักหลัง… และ… ตอนนี้… เรา… คือ… คนที่จะ… ทำให้… ครอบครัวของเธอ… จ่าย… ในสิ่งที่… พวกเขา… ได้ทำไว้" คุณป้าสมหมายพูดเสียงเย็น
"แล้ว… แล้วคุณอัคคี… ล่ะคะ! เขา… เขาก็เป็นเหยื่อ… ของเรื่องนี้… เหมือนกัน! แม่ของคุณ… คุณป้า… คุณทั้งสองคน… ทำลายชีวิตเขา… ทำลายชีวิตฉัน… คุณมัน… คนใจร้าย… ที่ไม่เคย… คิดถึง… ผลที่จะตามมา!" น้ำใสตะคอก
"ผลที่จะตามมา… มันไม่สำคัญ… เท่ากับ… ความยุติธรรม… ที่เรา… จะได้รับ" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
ทันใดนั้น เสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากข้างนอกบ้าน
"จับ… คนร้าย… ไว้!" เสียงของสายลมดังขึ้น
น้ำใสได้ยินเสียงนั้น… เธอก็รู้ว่า… ถึงเวลาแล้ว… ที่เธอจะต้อง… เผชิญหน้า… กับบทสรุป… ของความแค้น… ครั้งนี้…
เธอหันไปมองหน้าคุณป้าสมหมาย และชายคนนั้น… ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
"คุณ… ทั้งสองคน… จะต้อง… ชดใช้… ในสิ่งที่… คุณได้ทำลงไป! ฉัน… จะไม่ปล่อยให้… ความแค้น… ของพวกคุณ… ทำลายชีวิตของใคร… อีกต่อไป!"
สลับตัวหัวใจลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก