ตอนที่ 9 — เสียงสะท้อนจากอดีต

กล่องกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กถูกวางทิ้งไว้ที่หน้าประตูห้องพักของพราว โดยไม่มีจดหมายหรือสิ่งบ่งชี้ใดๆ นอกจากชื่อของเธอที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนมุมกล่อง

หัวใจของพราวเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอจำน้ำเสียงของผู้ชายที่โทรศัพท์มาได้ทันที เขาบอกว่าจะส่งรูปถ่ายเก่าๆ มาให้เธอ และตอนนี้… ‌ของที่อยู่ในกล่องนี้ก็คงหนีไม่พ้นสิ่งนั้น

ด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในมีรูปถ่ายใบเล็กๆ วางเรียงกันอยู่หลายใบ

ใบแรก… เป็นรูปของเธอและธาริศในวันครบรอบวันเกิดของเธอเมื่อห้าปีก่อน พวกเขากำลังยืนอยู่ข้างเคียงกัน ใบหน้าของธาริศยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ​ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักที่มองมาที่เธอ เธอยังจำได้ดีในวันนั้น วันที่เธอคิดว่านี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

ใบต่อมา… เป็นรูปของพวกเขาที่กำลังเดินเล่นริมทะเล ภาพนั้นถ่ายจากมุมสูง เห็นเงาของทั้งคู่ทอดไปบนผืนทราย ดวงตาของเธอที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข ตอนนี้กลับสะท้อนภาพความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง

ใบแล้วใบเล่า… ‍รูปถ่ายเก่าๆ ที่เผยให้เห็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความรักที่เคยมีร่วมกัน ภาพเหล่านั้นราวกับจะย้อนเวลาพาเธอกลับไปสู่อดีตอันแสนหวาน แต่ขณะเดียวกันก็ตอกย้ำถึงความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญ

แต่แล้ว… สายตาของพราวก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้สุด

มันเป็นรูปที่เธอและธาริศกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของเขา ใบหน้าของเธอกำลังอ้อนวอนบางสิ่งบางอย่าง ส่วนธาริศ… เขากำลังหันหน้าไปทางอื่น ‌สีหน้าของเขาเย็นชาและไม่แยแสอย่างเห็นได้ชัด

ภาพนั้น… มันคือภาพในวันที่เขาบอกเลิกเธอ ภาพที่เธอจะไม่มีวันลืม ภาพที่ทำให้เธอเสียใจและเจ็บปวดมาตลอดห้าปี

แต่สิ่งที่ทำให้พราวขนลุกซู่ คือ… บนมุมขวาของรูปถ่ายใบนั้น มีเงาของบุคคลปริศนาคนหนึ่งกำลังยืนแอบมองพวกเขาอยู่!

เงาดำทึบนั้น… ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นใคร ‍แต่การที่มันปรากฏอยู่ในรูปถ่ายใบสำคัญขนาดนี้ มันบ่งบอกอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว

ใครคือบุคคลปริศนานั้น? ทำไมเขาถึงมีรูปถ่ายเหล่านี้? และทำไมเขาถึงเลือกที่จะส่งมันมาให้เธอในเวลานี้?

ความหวาดระแวงเริ่มคืบคลานเข้ามาเกาะกุมหัวใจของพราว เธอเริ่มรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง ราวกับมีใครบางคนกำลังเฝ้าดูทุกการกระทำของเธออยู่

เธอตัดสินใจหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด พยายามเพ่งมองเงาดำทึบนั้น แต่ก็ไม่มีอะไรที่สามารถระบุตัวตนของบุคคลนั้นได้เลย

“ใครกันนะ…” ​เธอพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานของธาริศก็ถูกเปิดออก ธาริศเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเห็นกล่องกระดาษและรูปถ่ายที่วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะของเธอ

“นี่มันอะไรกัน?” เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

พราวมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่าคะ?”

ธาริศก้าวเข้ามาใกล้ ​ดึงรูปถ่ายใบที่เธอถืออยู่ออกจากมือเธออย่างรวดเร็ว เมื่อเขามองรูปถ่ายรูปนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!”

“เป็นไปไม่ได้อย่างไรคะคุณธาริศ?” พราวถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “คุณรู้จักคนที่ส่งรูปนี้มาให้ฉันหรือคะ?”

ธาริศเงียบไป ​เขาก้มหน้ามองรูปถ่ายใบนั้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความเจ็บปวด

“ผม… ผมไม่รู้ว่าใครส่งมา” เขาตอบในที่สุด “แต่รูปถ่ายพวกนี้… มันอันตราย”

“อันตรายอย่างไรคะ?” พราวถาม

ธาริศเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาของเขาฉายแววของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “มันหมายความว่า… มีคนกำลังจับตาดูเราอยู่พราว”

คำพูดของเขาทำให้พราวนึกถึงเสียงของผู้ชายคนนั้นที่โทรศัพท์มาหาเธอ ‘หวังว่ามันจะช่วยให้คุณเข้าใจอะไรบางอย่าง’

“แล้ว… รูปนี้… มันสำคัญกับคุณมากใช่ไหมคะ?” พราวถามอย่างระมัดระวัง

ธาริศพยักหน้าช้าๆ “สำคัญมาก” เขาตอบ “เพราะมัน… เป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงบางอย่าง”

“ความจริงอะไรคะ?” พราวถามอย่างกระตือรือร้น

ธาริศมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ลึกเข้าไปในนั้น เขาเห็นความสับสนและความเจ็บปวดที่คล้ายคลึงกับที่เขากำลังรู้สึก

“ความจริงเกี่ยวกับ… สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน” เขาตอบเสียงเบา

พราวอ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจว่ารูปถ่ายใบหนึ่งจะสามารถพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อนได้อย่างไร

“คุณธาริศ… ช่วยอธิบายให้ฉันฟังได้ไหมคะ?” เธอถาม

ธาริศถอนหายใจยาว “ผมจะอธิบายให้คุณฟัง” เขาพูด “แต่ก่อนอื่น… เราต้องแน่ใจก่อนว่าไม่มีใครแอบฟังเราอยู่”

เขาเดินไปที่ประตูห้องทำงาน ปิดมันลงอย่างแน่นหนา ก่อนจะกลับมาหาพราวอีกครั้ง

“เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด พราว” ธาริศเริ่มพูด น้ำเสียงของเขาจริงจัง “และไอ้รูปถ่ายพวกนี้… มันคือจุดเริ่มต้นของมัน”

พราวได้แต่นั่งฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกได้ว่าความลับที่ธาริศซ่อนเร้นมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะเกี่ยวข้องกับอดีตของเธอและธาริศมากกว่าที่เธอเคยคาดคิด