ตอนที่ 14 — ความเข้าใจผิดที่บาดลึก

"ปล่อยฉันนะ ธาริศ!" เสียงของ 'พราว' กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแกร่งของ 'ธาริศ' ชายหนุ่มผู้เป็นประธานบริษัทและเป็นอดีตคนรักที่ทิ้งเธอไปเมื่อห้าปีก่อน ‌แต่แรงของเขาเหมือนเหล็กกล้าที่ไม่อาจสั่นคลอน

"ฉันจะปล่อยเธอ… เมื่อเธอหยุดทำตัวเป็นเด็กดื้อ" ธาริศพูดเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ดวงตาคู่คมของเขาสบเข้ากับดวงตาของพราว ราวกับจะสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใน "เธอคิดว่าฉันโง่หรือไงพราว… ที่ไม่รู้ว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่"

ความเข้าใจผิดครั้งนี้ลึกซึ้งเสียยิ่งกว่ามหาสมุทรที่กั้นระหว่างพวกเขา ​ธาริศเชื่อมั่นว่าพราวกำลังวางแผนจะทำลายเขา โดยใช้ข้อมูลบางอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าพราวได้มาอย่างไร ส่วนพราว… เธอเพียงแค่ต้องการพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับพ่อของเธอ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับอดีตของธาริศอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ฉันไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น!" พราวกัดฟันตอบ พยายามระงับความโกรธและความเจ็บปวดที่กำลังประทุขึ้นในใจ "คุณเข้าใจผิดไปหมดแล้ว!"

"เข้าใจผิด?" ‍ธาริศหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "แล้วที่อรบอกฉันมาทั้งหมด… มันคืออะไร? เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของเธอ… มากกว่าคำพูดของคนที่ภักดีกับฉันมาตลอดอย่างอรอย่างนั้นเหรอ"

คำว่า "ภักดี" ที่ออกจากปากธาริศ ‌ยิ่งทำให้พราวรู้สึกราวกับถูกมีดกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเก่า ธาริศไม่เคยรู้เลยว่าอรคือคนที่ทรยศเธอไปบอกความลับให้เขา ส่วนอร… เธอเองก็คงจะเข้าใจผิดไปเช่นกันว่าการบอกความลับให้ธาริศ จะเป็นการช่วยพราว

"อร… อรไม่ได้ภักดีกับคุณ" พราวน้ำตาคลอ "เธอ… ‍เธอเป็นคนทรยศฉันต่างหาก!"

"โกหก!" ธาริศตวาดกลับ ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ "เธอพยายามจะทำให้ฉันสับสนใช่ไหมพราว! เธอคิดว่าฉันจะเชื่อน้ำใสๆ ของเธออย่างนั้นเหรอ"

พราวสะอึก น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามจะอธิบาย ​แต่คำพูดทุกคำกลับติดอยู่ที่ลำคอ การต่อสู้ทางอารมณ์ในครั้งนี้มันรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว

"คุณมัน… คุณมันไม่เคยเชื่อใจฉันเลย" พราวกระซิบเสียงแผ่ว "ห้าปีที่แล้ว… คุณก็ทิ้งฉันไป… โดยไม่เคยรับฟังอะไรเลย"

"ห้าปีที่แล้ว… ฉันทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ" ​ธาริศตอบเสียงแข็ง "แต่ครั้งนี้… มันไม่เหมือนกัน… ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมาอีกต่อไป"

เขาผลักพราวออกไปเบาๆ แต่แรงผลักนั้นก็มากพอที่จะทำให้เธอเซถลาไปชนกับผนังรถยนต์ แรงกระแทกทำให้พราวรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งร่าง แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ

"คุณ… คุณกำลังทำอะไร" ​พราวน้ำตาไหลพราก มองธาริศด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ธาริศเดินเข้ามาหาพราวอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและเด็ดขาด "ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ… เพื่อปกป้องตัวเอง"

เขาคว้าข้อมือของพราวไว้แน่นราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้าย "เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นเหรอพราว… ไม่มีทาง"

พราวจึงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ อรบอกเธอว่าธาริศไม่เคยทำผิด และพ่อของเธอไม่ได้ตายเพราะธาริศ… แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง แล้วใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด? และทำไมอรถึงเลือกที่จะไปบอกความลับนี้กับธาริศ แทนที่จะบอกเธอโดยตรง?

"คุณ… คุณรู้ความจริงทั้งหมดแล้วใช่ไหม" พราวถามเสียงสั่น "ว่าพ่อของฉัน… ไม่ได้ตายเพราะคุณ"

ธาริศชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาสะท้อนถึงความประหลาดใจ แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทีเย็นชาไว้ได้ "เธอคิดว่าฉันจะโง่พอที่จะปล่อยให้เธอพูดพล่ามเรื่องไร้สาระอย่างนั้นเหรอ"

"แต่… อรบอกฉันแบบนั้น" พราวพยายามจะพูดต่อ

"อร… เธอเชื่อคำพูดของอรอย่างนั้นเหรอ" ธาริศหัวเราะเยาะ "เธอไม่เคยเรียนรู้เลยใช่ไหมพราว… ว่าคนที่เธอไว้ใจที่สุด… อาจจะเป็นคนที่หักหลังเธอ"

คำพูดของธาริศเหมือนดาบที่กรีดลงบนหัวใจของพราว เธอรู้ดีว่าอรทรยศเธอไปบอกความลับให้ธาริศ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าอรจะทำร้ายเธอได้ถึงขนาดนี้

"คุณ… คุณเข้าใจผิดแล้ว" พราวน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง "อร… เธอเป็นคนบอกความจริงกับฉัน… เธอไม่ได้ทรยศฉัน"

"เธอโกหก" ธาริศตวาดกลับ "เธอพยายามจะปั่นหัวฉัน… เหมือนที่เธอเคยทำเมื่อห้าปีก่อน"

"ไม่! ฉันไม่ได้โกหก!" พราวกระชากเสียง "คุณต่างหากที่เชื่อคำพูดของคนอื่น… โดยไม่เคยฟังฉันเลย"

ธาริศมองพราวอย่างพิจารณา แววตาของเขาสะท้อนถึงความลังเล แต่ความโกรธและความไม่ไว้วางใจที่มีต่อเธอมันมีมากกว่า

"ฉันจะไม่ยอมให้เธอหลอกฉันได้อีกต่อไปพราว" ธาริศพูดเสียงหนักแน่น "เธอจะอยู่ที่นี่… กับฉัน… จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าเธอไม่ได้วางแผนอะไรกับฉัน"

"ไม่! ฉันไม่ยอม!" พราวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง "คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉันแบบนี้!"

"ฉันมีสิทธิ์" ธาริศพูดเสียงเรียบ "เพราะเธอ… คือคนที่กำลังพยายามจะทำลายฉัน"

เขาจับพราวลากเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ ราวกับนักโทษที่ถูกจับกุม พราวรู้สึกสิ้นหวัง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ความจริงที่อรบอกเธอ มันยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก

เมื่อเข้ามาถึงห้องทำงานของธาริศ เขาก็ผลักพราวเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูลงกลอนเสียงดัง พราวหันไปมองธาริศด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"คุณจะขังฉันไว้ที่นี่อย่างนั้นเหรอ" พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม

ธาริศยืนมองพราวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "จนกว่าฉันจะแน่ใจ… ว่าเธอไม่ได้เป็นอันตรายต่อฉัน"

"คุณมัน… คุณมันบ้าไปแล้ว!" พราวกรีดร้อง "ฉันไม่ได้เป็นอันตรายอะไรกับคุณทั้งนั้น!"

"เธออาจจะไม่ได้ทำตอนนี้… แต่ใครจะรู้ว่าเธอจะทำอะไรในอนาคต" ธาริศพูดเสียงเย็นชา "ฉันจะไม่ยอมเสี่ยงอีกต่อไป"

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมา แล้วยื่นให้พราว "นี่… คือสิ่งที่อรบอกฉันมาทั้งหมด… เธออยากรู้ความจริงใช่ไหม… อ่านมันซะ"

พราวมองเอกสารในมือของธาริศด้วยความหวาดหวั่น เธอรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่ออ่านเนื้อหาในเอกสาร เธอก็ยิ่งรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา

เอกสารฉบับนั้นเขียนด้วยลายมือของอร ซึ่งบรรยายถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนอย่างละเอียด และที่สำคัญ… มันคือข้อมูลที่ยืนยันว่าพ่อของพราวไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เป็นการฆาตกรรม และผู้บงการที่แท้จริง… ไม่ใช่ธาริศ

แต่สิ่งที่ทำให้พราวน้ำตาไหลพรากยิ่งกว่า คือตอนท้ายของเอกสาร ที่อรเขียนถึงความรู้สึกผิดของเธอ ที่ต้องหลอกใช้พราวมาตลอด และความรักที่เธอมีต่อธาริศ… ซึ่งเป็นรักที่เจ็บปวดและไม่สมหวัง

"อร… เธอ… เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง" พราวพึมพำ น้ำตาไหลไม่หยุด

"เธอคิดว่าเธอเป็นใคร… ถึงได้มาตัดสินชีวิตของฉัน" ธาริศพูดเสียงดัง "เธอคิดว่าเธอจะมาหลอกใช้ฉัน… เพื่อแก้แค้น… โดยที่ฉันไม่รู้อะไรเลยอย่างนั้นเหรอ"

"ไม่ใช่! ฉันไม่ได้หลอกใช้คุณ!" พราวกัดฟันตอบ "ฉันแค่อยากรู้ความจริง… เกี่ยวกับพ่อของฉัน!"

"ความจริง… ที่อรบอกเธอ… หรือความจริง… ที่เธอพยายามจะค้นหาด้วยตัวเอง" ธาริศเดินเข้ามาหาพราวอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธออย่างนั้นเหรอ… หลังจากที่เธอทำกับฉันไว้เมื่อห้าปีก่อน"

"ห้าปีที่แล้ว… มันไม่ใช่ความผิดของฉันทั้งหมด!" พราวกระชากเสียง "คุณก็มีส่วนผิดเหมือนกัน!"

"งั้น… เธออยากจะบอกฉันว่าอะไร" ธาริศเลิกคิ้วสูง "อยากจะแก้ตัวอย่างนั้นเหรอ"

พราวมองธาริศด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าตอนนี้… เธอไม่มีทางที่จะอธิบายอะไรให้เขาเข้าใจได้เลย

"ฉัน… ฉันไม่ต้องการจะพูดอะไรกับคุณอีกแล้ว" พราวน้ำเสียงอ่อนแรง "ปล่อยฉันไปเถอะ"

"ปล่อยเธอไป… เพื่อให้เธอไปทำลายฉันอย่างนั้นเหรอ" ธาริศหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฝันไปเถอะพราว"

เขาจับพราวประชิดตัวอีกครั้ง บีบคางของเธอขึ้นมา ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพราว ราวกับจะเผาไหม้ทุกอย่างที่อยู่ภายใน

"ฉันจะทำให้เธอรู้… ว่าการทรยศฉัน… มันต้องแลกมาด้วยอะไร" ธาริศพูดเสียงเบา แต่กลับเต็มไปด้วยอันตราย

พราวตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวของธาริศที่รดรินอยู่บนใบหน้า และรู้ดีว่า… ชีวิตของเธอ กำลังจะเข้าสู่ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด