ลมเย็นยามเช้าพัดโชยมา ปะทะใบหน้าของพราวอย่างแผ่วเบา ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเพดานห้องที่คุ้นเคย แต่ทุกอย่างรอบตัวตอนนี้ดูใหม่เอี่ยม ราวกับว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่จริงๆ
ใช่แล้ว… นี่คือชีวิตใหม่ของเธอ
ชีวิตที่ไม่ต้องมีเขาอีกต่อไป ชีวิตที่เธอต้องต่อสู้ด้วยตัวเอง
พราวลุกขึ้นจากเตียง ก้าวลงจากเตียงอย่างมั่นคง เธอเดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออก กวาดสายตามองทิวทัศน์เบื้องนอก
ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ปราศจากเมฆหมอกใดๆ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า วันนี้จะเป็นวันที่ดี
เธอสูดหายใจลึก พลางเก็บกลิ่นอายของวันใหม่เอาไว้ในปอด เธอตัดสินใจแล้ว ว่าจะไม่จมอยู่กับความเจ็บปวดในอดีตอีกต่อไป
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของเธอกับธาริศเมื่อห้าปีก่อน รอยยิ้มที่เคยทำให้ใจเต้นระรัว ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพถ่ายที่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ
เธอแตะที่รูปนั้นเบาๆ ก่อนจะกดลบมันทิ้งอย่างเด็ดขาด
“ลาก่อน… ความเจ็บปวด”
เธอเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ในโซเชียลมีเดีย เป็นรูปของเธอในชุดทำงานใหม่ล่าสุด แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่สดใส
จากนั้น เธอก็แต่งตัวด้วยชุดทำงานที่เธอเลือกอย่างพิถีكษ์ พราวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ดูสง่างามและเป็นมืออาชีพ เธอหยิบกระเป๋าใบโปรดขึ้นมา ก่อนจะก้าวออกจากอพาร์ตเมนต์
บริษัทออกแบบเล็กๆ แห่งนี้ ตั้งอยู่ในย่านที่เงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของใจกลางเมือง แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเอง
เมื่อเธอเดินเข้าไปในออฟฟิศ พนักงานทุกคนก็หันมามองเธอพร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะคุณพราว” เสียงทักทายดังขึ้นอย่างอบอุ่น
“สวัสดีค่ะทุกคน” พราวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
เธอได้พบกับหัวหน้าแผนก ซึ่งเป็นหญิงสาววัยกลางคน หน้าตาใจดี เธอนำพราวไปที่โต๊ะทำงานของเธอ
“นี่คือโต๊ะทำงานของคุณพราวค่ะ” หัวหน้าแผนกบอก “หวังว่าคุณจะมีความสุขกับการทำงานที่นี่นะคะ”
พราวพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง
“ขอบคุณมากค่ะ”
เธอจัดข้าวของของเธอที่โต๊ะทำงานอย่างเป็นระเบียบ วางรูปถ่ายใบใหม่ที่เธอเพิ่งถ่ายเมื่อเช้าลงบนโต๊ะ เป็นรูปที่เธอถ่ายกับแม่
“แม่คะ… หนูทำได้แล้วนะคะ” เธอพึมพำกับตัวเอง
วันแรกของการทำงานเต็มไปด้วยความท้าทาย แต่พราวก็ทำมันได้อย่างดี เธอใช้ทักษะและประสบการณ์ที่สั่งสมมา บวกกับความตั้งใจที่จะเริ่มต้นใหม่ ทำให้เธอสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างรวดเร็ว
เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับทุกโปรเจกต์ที่ได้รับมอบหมาย จนเพื่อนร่วมงานต่างก็ชื่นชมในความสามารถและความทุ่มเทของเธอ
“คุณพราวทำงานเก่งจริงๆ เลยนะคะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดขึ้นขณะพักเบรก
“ใช่ค่ะ ดูสิคะ โปรเจกต์นี้เธอออกแบบได้สวยงามมากเลย” อีกคนเสริม
พราวได้ยินคำชมเหล่านั้น ก็ยิ่งมีกำลังใจ เธอรู้สึกภูมิใจในตัวเองที่สามารถสร้างชีวิตใหม่ที่มั่นคงขึ้นมาได้
แม้ว่าบางครั้งความทรงจำเก่าๆ ก็ยังคงผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์บางอย่างที่ชวนให้นึกถึงเรื่องราวในอดีต
เช่น วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังตรวจดูแบบร่าง เธอพลันเหลือบไปเห็นนามบัตรใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เอกสาร มันคือนามบัตรของบริษัทธาริศ
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างสั่นเทา
“ยังไงก็ลืมไม่ได้อยู่ดีสินะ” เธอพึมพำ
แต่คราวนี้… ความรู้สึกของเธอแตกต่างออกไป
เธอไม่รู้สึกโกรธ ไม่รู้สึกเสียใจ แต่กลับรู้สึก… ปลง
“ไม่เป็นไร” เธอพูดกับตัวเอง “เขาเป็นส่วนหนึ่งของอดีตของฉัน แต่เขาจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของอนาคตของฉัน”
เธอหยิบถังขยะใกล้ๆ มา แล้วทิ้งนามบัตรใบนั้นลงไปอย่างไม่ลังเล
“นี่คือการตัดสินใจของฉัน”
หลายสัปดาห์ผ่านไป พราวปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอทำงานอย่างมีความสุข และเริ่มมีเพื่อนสนิทเพิ่มขึ้น
เธอได้เรียนรู้ที่จะเข้มแข็งด้วยตัวเอง และค้นพบว่า การรักตัวเองนั้นสำคัญที่สุด
ในขณะที่เธอค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เรื่องราวในอดีตของเธอกับธาริศก็เริ่มเลือนลางไป
จนกระทั่งวันหนึ่ง…
เธอได้รับอีเมลจากที่ทำงานเก่าของเธอ โดยมีหัวเรื่องว่า “คำเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงครบรอบ 20 ปีบริษัท”
พราวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไปหรือไม่
แต่แล้ว เธอก็ตัดสินใจที่จะไป
“ฉันอยากจะไปดูว่า… ชีวิตของเขาเป็นอย่างไรบ้าง”
เธอตอบรับอีเมล และเลือกชุดเดรสสีดำที่ดูเรียบหรูสำหรับงานเลี้ยง
วันงานมาถึง พราวเดินเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย บรรยากาศภายในงานดูหรูหราและเต็มไปด้วยผู้คน
เธอเดินสำรวจไปรอบๆ จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดกับร่างของใครบางคน
เขา… ธาริศ
เขายืนอยู่กลางห้อง โดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมาย ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า และแววตาของเขาก็ดูเศร้าสร้อย
พราวหยุดนิ่ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เธอควรจะเข้าไปทักทายเขาไหม? หรือควรจะเดินหนีไป?
ขณะที่เธอกำลังตัดสินใจ ธาริศก็หันมา และสายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน
วินาทีนั้น… โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพราว…
แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง!
เสียงเพลงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น… เป็นเพลงที่ธาริศเคยเปิดให้เธอฟังในวันแรกที่เธอเข้ามาทำงานที่บริษัทของเขา
พราวสะดุ้งเฮือก!
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง… ภาพในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว
เธอจำได้… เพลงนี้… ความทรงจำ…
เธอหันมองไปรอบๆ อีกครั้ง… และแล้ว เธอก็เห็น…
ประธานบริษัทกับความลับโซ่ตรวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก