“เธอคิดว่าฉันยอมให้เธอทำแบบนี้ได้จริงๆ น่ะเหรอ พราว” น้ำเสียงเย็นเยียบของธาริศดังขึ้นราวกับคมมีดกรีดผ่านอากาศบางเบา ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธระคนเจ็บปวดที่ยากจะมองข้าม พราวสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเพียงการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ ที่จะทำให้เขาเจ็บปวด กลับกลายเป็นระเบิดเวลาที่ปลดชนวนเข้าใส่ตัวเธอเองอย่างจัง
“คุณ… คุณกำลังจะทำอะไร” พราวเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ขณะที่มือใหญ่ของธาริศบีบข้อมือเธอไว้แน่นจนแทบจะหัก เขากระชากร่างบางให้เข้ามาประชิด ยิ่งใกล้เท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขามากขึ้นเท่านั้น
“ฉันจะทำในสิ่งที่ควรจะทำมาตั้งนานแล้ว” ธาริศพึมพำ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของพราว เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในแววตาคู่นั้น เห็นความเจ็บปวดที่เขาก่อไว้เมื่อห้าปีก่อน ซ้ำเติมด้วยความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ถ้าคุณคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้คุณสะใจ คุณคิดผิดแล้ว” พราวน้ำเสียงเริ่มมีพลังมากขึ้น แม้จะยังสั่นเครือ แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติ “ความแค้นมันมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง”
“แย่ลงเหรอ” ธาริศหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข “แล้วตอนที่เธอทำลายทุกอย่างของฉันล่ะ มันไม่แย่ลงเลยใช่ไหม”
“ฉันไม่ได้ทำลายอะไรของคุณทั้งนั้น!” พราวดิ้นขัดขืนแรงขึ้น “ฉันแค่อยากจะ… อยากจะให้คุณรู้ว่าคุณทำอะไรลงไป”
“รู้เหรอ” ดวงตาของธาริศหรี่ลง ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจ “เธอรู้จริงๆ หรือว่าเธอแค่กำลังจะทำร้ายฉันให้เจ็บปวดเหมือนที่เธอเคยทำ”
“คุณมันบ้าไปแล้ว!” พราวตะโกนสุดเสียง พยายามแกะมือของเขาออก แต่ก็ไม่เป็นผล
“ใครกันแน่ที่บ้า” ธาริศกระซิบใกล้ใบหูของพราว ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาส่งผลให้เธอขนลุกซู่ “เธอคิดว่าความลับที่เธอปกปิดมันจะอยู่ตลอดไปได้จริงๆ หรือไง”
คำพูดนั้นทำให้พราวชะงักไป เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดห้าปี ความลับที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับเขาอย่างไม่อาจตัดขาด
“คุณ… คุณรู้แล้วเหรอ” พราวถามเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก
ธาริศกระชับข้อมือของเธออีกครั้ง “ฉันรู้มานานแล้วพราว… นานเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้เสียอีก”
เขาปล่อยมือออกอย่างกะทันหัน ทำให้พราวเซถอยหลังไป เธอมองใบหน้าของเขา สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในแววตาของเขา มันไม่ใช่แค่ความโกรธอีกต่อไป แต่มันมีความเศร้า ความผิดหวัง และบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น
“แผนการทั้งหมดที่ฉันทำ… มันไม่ใช่แค่การแก้แค้น” ธาริศพูดเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยพลัง “มันคือการค้นหาความจริง… ความจริงที่เธอพยายามกลบฝัง”
เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน คว้าเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา มันเป็นเอกสารที่พราวเคยเห็นแวบหนึ่งเมื่อครั้งที่เข้ามาในห้องทำงานของเขา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ
“นี่คือหลักฐาน” ธาริศยื่นเอกสารนั้นให้พราว “หลักฐานว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด… ใครคือคนที่ทำให้เธอเข้าใจผิด… ใครคือคนที่ทำให้เราต้องมาอยู่ตรงจุดนี้”
พราวมือสั่นเทา รับเอกสารนั้นมาอ่าน ตัวอักษรบนกระดาษค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในสายตาของเธอ ความจริงที่ถูกบิดเบือน ความซื่อสัตย์ที่ถูกหักหลัง และแผนการอันชั่วร้ายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของผู้ใกล้ชิด
“เป็นไปไม่ได้…” พราวพึมพำ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ “ไม่จริง… คุณนั่นแหละที่…”
“ฉันกำลังจะบอกความจริงทั้งหมดให้เธอฟัง” ธาริศก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง “แต่ก่อนอื่น… เธอต้องรู้ก่อนว่าใครที่ทำให้เธอเกลียดฉัน… ใครที่ทำให้เธอคิดว่าฉันเป็นคนเลว”
เขาค่อยๆ เล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะจากไปเมื่อห้าปีก่อน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหลัง การใส่ร้ายป้ายสี การบิดเบือนข้อมูล และความพยายามที่จะทำลายชื่อเสียงของเขาที่มาจากบุคคลคนหนึ่ง… บุคคลที่พราวไม่เคยคาดคิดว่าจะทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้
“คุณ… คุณหมายถึง…” พราวเอ่ยชื่อคนคนหนึ่งออกมาอย่างแผ่วเบา
ธาริศพยักหน้าช้าๆ “ใช่… เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด”
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของ “คุณวิรัช” ผู้จัดการฝ่ายการเงิน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี
“ฮัลโหล… ครับ… ครับ… ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!” เสียงของวิรัชสั่นเครือ เขาพยายามปกปิดความจริง แต่ก็รู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว
“นี่คุณวิรัชใช่ไหมครับ” เสียงที่ปลายสายเย็นเยียบ “เรามีหลักฐานบางอย่างที่ทำให้เราเชื่อว่าคุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับบริษัทของเราในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”
วิรัชกลืนน้ำลายเอื้อก “คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไร”
“เรื่องการทุจริต เรื่องการใส่ร้ายป้ายสี เรื่องการทำให้ประธานบริษัทต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก” เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ “เราได้หลักฐานทั้งหมดแล้ว คุณวิรัช… ความลับของคุณกำลังจะถูกเปิดเผย”
วิรัชทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ร่างกายอ่อนแรงราวกับเส้นเอ็นถูกตัด เขาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาได้แต่ภาวนาขอให้เรื่องนี้ไม่เป็นความจริง แต่ในใจลึกๆ เขารู้ดี ว่าชะตากรรมของเขาได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
“ผม… ผมแค่…” วิรัชพยายามจะแก้ตัว แต่ก็หาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้
“ไม่มีอะไรจะแก้ตัวแล้วครับคุณวิรัช” เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างเด็ดขาด “เราจะดำเนินการตามกฎหมายอย่างถึงที่สุด”
ทันทีที่วางสาย วิรัชก็คว้าปืนพกที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมา เขามองมันด้วยสายตาว่างเปล่า
“ผม… ผมยอมไม่ได้…” เขาพึมพำ
ในขณะเดียวกันที่ห้องทำงานของธาริศ ธาริศกำลังยื่นเอกสารอีกฉบับให้พราว
“นี่คือเอกสารที่ยืนยันว่าฉันไม่ได้เป็นคนโกง… และนี่คือหลักฐานที่แสดงว่าใครคือคนที่พยายามทำลายฉัน” ธาริศมองเข้าไปในดวงตาของพราว “ฉันรู้ว่าเธอเคยเชื่อในความดี… ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่า… ฉันก็เป็นคนดีเหมือนกัน”
พราวมองเอกสารในมืออย่างตะลึงงัน ความจริงที่ถูกเปิดเผยมันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ความเข้าใจผิดที่เธอมีต่อธาริศ ความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเขา มันค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ
“ฉัน… ฉันขอโทษ” พราวน้ำตาไหลพราก “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้”
ธาริศมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง “ฉันรู้… และฉันก็พร้อมที่จะให้อภัยเธอ… ถ้าเธอพร้อมที่จะให้อภัยฉัน”
แต่แล้ว เสียงปืนดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของอาคาร ทำลายบรรยากาศที่กำลังจะดีขึ้นไปเสียสิ้น ธาริศและพราวมองหน้ากันด้วยความตกใจ
“เสียงปืน!” พราวอุทาน
ธาริศรีบดึงพราวออกไปจากห้องทำงาน “เราต้องไปดู!”
ทั้งคู่รีบวิ่งออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงปืนที่ดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวของยามค่ำคืน มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟที่สาดส่องลงมาเป็นระยะๆ
เมื่อมาถึงห้องทำงานของวิรัช ประตูถูกพังออกโดยทีมรักษาความปลอดภัย ธาริศและพราวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า…
“คุณวิรัช!” ธาริศตะโกน
ร่างของวิรัชแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองอาบพื้น พราวเอามือปิดปากแน่น พยายามกลั้นเสียงกรีดร้องไว้
“เขา… เขาเลือกที่จะจบชีวิตตัวเอง” ธาริศพึมพำ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า
แต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานของวิรัช… ซองจดหมายสีขาวที่ถูกเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย…
ประธานบริษัทกับความลับโซ่ตรวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก