“ผม… ผมจะทำให้คุณรู้ว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร”
คำพูดของธาริศยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของพราว เธอยืนนิ่ง สบตาคมกริบของเขาที่กำลังจ้องมองมาอย่างไม่ละสาย ความรู้สึกสับสนปั่นป่วนไปทั่วร่าง ราวกับกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ
“คุณ… คุณพูดอะไรของคุณ” พราวถามเสียงสั่น รู้สึกเหมือนกำลังจะเสียสติ “คุณ… คุณคือคนที่ทิ้งฉันไปนะ! คุณจะมาพูดเรื่องความรักกับฉันได้ยังไง!”
ธาริศก้าวเข้ามาใกล้เธออีกขั้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลง จนพราวสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย ลอยมาแตะจมูก ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
“ผมรู้… ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาดกับคุณ” ธาริศเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยความจริงใจที่พราวไม่เคยได้ยินมาก่อน “ผม… ผมเสียใจจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด”
เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งมาอย่างช้าๆ เลื่อนไปสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวที่เย็นเฉียบของพราว ราวกับจะถ่ายทอดความอบอุ่นที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน
“วันนั้น… ผมมีเหตุผลที่ต้องไป” ธาริศพูดต่อ “แต่ผมไม่เคยคิดจะทิ้งคุณเลย… ไม่เคยเลยจริงๆ”
พราวยังคงยืนนิ่ง สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกอ่อนยวบยาบไปทั้งตัว แต่สติของเธอยังคงบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง นี่คือฝันร้ายที่กำลังจะหลอกหลอนเธออีกครั้ง
“เหตุผล… คุณมีเหตุผลอะไรของคุณ” พราวถามเสียงสั่น “คุณทิ้งฉันไปโดยไม่บอกกล่าว… คุณปล่อยให้ฉันรอเก้อ… คุณปล่อยให้ฉันเสียใจ… นั่นมันไม่ใช่ความรัก!”
“ผมรู้” ธาริศยอมรับ “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก… ผมไม่รู้จักประเมินค่าของคุณ… ผมไม่รู้จักรักษาความรักเอาไว้”
เขาเลื่อนมืออีกข้างหนึ่งมาประคองใบหน้าของพราวไว้เบาๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแววตาที่อ้อนวอน ราวกับกำลังขอร้องให้เธอเชื่อเขา
“แต่ตอนนี้… ผมกลับมาแล้ว” ธาริศพูดเสียงหนักแน่น “ผมกลับมาเพื่อแก้ไขความผิดพลาดของผม… ผมกลับมาเพื่อคุณ”
“แก้ไข… คุณจะแก้ไขยังไง” พราวถาม น้ำตาเริ่มไหลรินลงมา “คุณจะให้โอกาสฉัน… หรือคุณจะขอโอกาสจากฉัน”
“ผม… ผมขอโอกาสจากคุณ” ธาริศเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ผมขอโอกาส… ที่จะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ความรักของผม… มันไม่ใช่แค่คำโกหก”
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพราว ราวกับจะสื่อถึงความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่ในใจ
“ผมรู้ว่าคุณคงไม่เชื่อผม… ผมรู้ว่าผมได้ทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของคุณไปแล้ว… แต่ผมขอ… ขอโอกาสอีกครั้ง… ที่จะแสดงให้คุณเห็นว่า… ผมรักคุณ… รักคุณมาตลอด”
พราวยังคงนิ่งอึ้ง เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร คำพูดของธาริศมันช่างตรงกันข้ามกับภาพลักษณ์ที่เธอเคยรู้จัก ราวกับเขาเป็นคนละคน
“ทำไม… ทำไมคุณถึงเลือกที่จะกลับมาตอนนี้” พราวถามเสียงแผ่ว “ทำไม… ไม่ใช่เมื่อห้าปีก่อน”
“เพราะตอนนั้น… ผมยังเด็กเกินไป… ยังไม่เข้าใจความหมายของความรัก… ยังไม่เข้าใจว่าคุณมีความหมายกับผมมากแค่ไหน” ธาริศตอบ “แต่ตอนนี้… ผมเข้าใจแล้ว… ผมรู้แล้วว่าผมพลาดอะไรไป… และผมก็จะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปอีก”
เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้พราวมากขึ้นเรื่อยๆ จนริมฝีปากของทั้งสองเกือบจะแตะกัน
“ผมขอโอกาส… ได้ไหมพราว” ธาริศกระซิบถาม “ขอโอกาส… ที่จะทำให้คุณมีความสุขอีกครั้ง… ขอโอกาส… ที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ”
พราวยังคงสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ ความเจ็บปวดในอดีตยังคงฝังลึกอยู่ในใจ แต่ขณะเดียวกัน แววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของธาริศ ก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว
“ฉัน… ฉันไม่รู้” พราวเอ่ยเสียงเบา “ฉัน… ฉันเจ็บปวดมากเกินไป”
“ผมรู้… ผมรู้” ธาริศพยักหน้า “ผมจะอดทน… ผมจะรอ… ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็น… จนกว่าคุณจะเชื่อใจผมอีกครั้ง”
เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ เป็นการปลอบประโลมที่อบอุ่นจนพราวยิ่งรู้สึกสับสน
“ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก” ธาริศพูดเสียงหนักแน่น “ผมขอสัญญา”
เขามองเข้าไปในดวงตาของพราวอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี
“ผมรักคุณนะ… พราว”
คำพูดนั้น… มันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของพราว เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของเขาอีกครั้ง
“แล้ว… แล้วความลับของคุณล่ะ” พราวถามเสียงสั่น “คุณ… คุณจะบอกฉันไหม”
ธาริศถอนหายใจเบาๆ แววตาของเขาฉายแววของความกังวลเล็กน้อย
“ผม… ผมจะบอกคุณ… เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” เขาตอบ “แต่ตอนนี้… ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า… ผมกลับมาเพื่อคุณ… เพื่อเรา”
เขากุมมือของพราวไว้แน่น ราวกับจะส่งพลังให้เธอ
“ผมขอโอกาส… ได้ไหมพราว” ธาริศย้ำอีกครั้ง “โอกาสครั้งที่สอง… สำหรับเรา”
พราวยังคงเงียบ เธอไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้ในตอนนี้ ความรู้สึกที่หลากหลายตีวนเวียนอยู่ในใจ ทั้งความหวัง ความกลัว และความสับสน
เธอเงยหน้าขึ้นมองธาริศ เห็นแววตาที่อ้อนวอนของเขา ภาพอดีตที่เคยถูกหักอก ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของความรักที่อาจจะเกิดขึ้นใหม่ ก็ส่องประกายอยู่เบื้องหน้า
“ฉัน… ฉันต้องคิด…” พราวเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ธาริศพยักหน้าเข้าใจ “ผมเข้าใจ… ผมจะรอ”
เขาจ้องมองพราวอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะอ่านใจของเธอออก
“แต่ผมหวังว่า… คุณจะให้โอกาสผมนะพราว” เขาพูดเสียงหนักแน่น “ผมหวังว่า… คุณจะเชื่อในตัวผมอีกครั้ง”
พราวหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา เธอไม่รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความสุขที่แท้จริง หรือเป็นเพียงกับดักที่รอวันจะเล่นงานเธออีกครั้ง
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… หัวใจของเธอ… กำลังจะถูกตัดสินใจครั้งสำคัญ…
ประธานบริษัทกับความลับโซ่ตรวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก