"คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตของฉัน!" เสียงของลลิตาตะโกนก้อง ราวกับจะฉีกกระชากความเงียบงันที่ปกคลุมห้องทำงานของธนวัฒน์ ความเข้าใจผิดครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่แค่ความไม่ลงรอยกันเล็กน้อย แต่มันคือรอยร้าวที่ลึกจนไม่อาจประสานได้อีกต่อไป
ใบหน้าของธนวัฒน์ซีดเผือด เขาพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของลลิตา กลับทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดและสับสน
"ฉัน... ฉันอยากให้เธอฟังฉันก่อน" ธนวัฒน์พยายามเอื้อมมือไปหา แต่ลลิตาก็ผงะถอยหลังราวกับเขากำลังจะทำร้ายเธอ
"ฟังอะไรคะ? ฟังคุณโกหกอีกครั้งเหรอคะ?" น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาของลลิตา "คุณคิดว่าฉันโง่มากขนาดนั้นเลยเหรอคะ? คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคุณได้อีกเหรอคะ?"
"ลลิตา... มันไม่ใช่แบบนั้น" ธนวัฒน์พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ฉันกำลังจะบอกความจริงกับเธอ... แต่เธอ... เธอได้ยินอะไรบางอย่าง... แล้วก็เข้าใจผิดไปเอง..."
"เข้าใจผิด? ค่ะ ดิฉันเข้าใจผิดจริงๆ ที่คิดว่าคุณเป็นคนดี... ที่คิดว่าคุณมีความรู้สึก... ที่คิดว่าคุณ... จะไม่ทำร้ายฉันอีก" เสียงของลลิตาสั่นเครือ "แต่คุณก็พิสูจน์ให้เห็นแล้ว... ว่าฉันคิดผิด... ผิดที่สุดเลย!"
เธอจำได้ดีถึงบทสนทนาที่เธอบังเอิญได้ยิน เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน... บทสนทนาระหว่างธนวัฒน์กับใครบางคน... ใครบางคนที่กำลังพูดถึง "แผนการ" ที่จะ "กำจัด" ใครบางคน... และชื่อของ "ลลิตา" ก็ถูกเอ่ยขึ้นมา...
"คุณกำลังจะกำจัดฉันใช่ไหมคะ?" ลลิตาถามเสียงเย็น "คุณกำลังจะกำจัดฉัน... เพื่อให้แผนการของคุณสำเร็จ... เพื่อให้คุณได้สิ่งที่ต้องการ..."
"ไม่! มันไม่ใช่แบบนั้นเลย!" ธนวัฒน์รีบปฏิเสธ "เธอ... เธอฟังผิดไป... มันเป็นเรื่องของการต่อรอง... เรื่องของการธุรกิจ... ฉัน... ฉันกำลังพยายามปกป้องเธอ..."
"ปกป้องเหรอคะ?" ลลิตาหัวเราะอย่างขมขื่น "ปกป้องด้วยการวางแผนจะทำร้ายฉันเหรอคะ? คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกที่ฟังดูดีแบบนั้นได้อีกเหรอคะ? ฉันไม่โง่ขนาดนั้น!"
ความรู้สึกที่เธอมีต่อธนวัฒน์มันซับซ้อนเหลือเกิน ในตอนแรก เธอเกลียดเขา... เกลียดในสิ่งที่เขาเคยทำ... แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดก็ก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้... ความห่วงใย... ความสงสาร... และ... ความรัก...
แต่ในตอนนี้ ทุกความรู้สึกเหล่านั้นกำลังถูกบดขยี้ด้วยความผิดหวังและความโกรธ
"ฉัน... ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว" ลลิตากล่าวเสียงเด็ดขาด "ฉันจะไป... ฉันจะไม่ทนอยู่ที่นี่อีกต่อไป..."
"เธอจะไปไหน?" ธนวัฒน์ถามอย่างร้อนรน "เธอจะไปที่ไหน? เธอจะไปหาใคร? ลลิตา... เธอไม่เข้าใจ..."
"ฉันเข้าใจดีค่ะ!" ลลิตาตะโกนกลับ "ฉันเข้าใจดีว่าคุณเป็นคนยังไง... ฉันเข้าใจดีว่าฉันไม่ควรเชื่อใจคุณเลยสักนิด!"
เธอเดินตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปมองธนวัฒน์อีกเลย
"ลลิตา... อย่าไป!" ธนวัฒน์ตะโกนเรียก แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าของเธอที่กำลังจากไป
เมื่อลลิตาเดินออกมาจากห้องทำงานของธนวัฒน์ เธอก็พบกับภาพที่ทำให้เธอตกใจ ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของ 'วิภาดา' หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่ดูเหมือนจะมีบทบาทสำคัญในชีวิตของธนวัฒน์
วิภาดาจ้องมองมาที่ลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและชัยชนะ ราวกับว่าเธอคือคนที่รอคอยช่วงเวลานี้มานาน
"จะไปไหนจ๊ะ... หนูนา" วิภาดาเอ่ยถามเสียงหวาน แต่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ดูเหมือนเรื่องราวจะกำลังจะถึงจุดจบแล้วสินะ"
ลลิตาชะงักไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมวิภาดาถึงเรียกเธอว่า "หนูนา" ชื่อที่เธอไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้มาก่อน... หรือว่า...
"คุณ... คุณรู้ชื่อจริงของฉันได้ยังไงคะ?" ลลิตาถามด้วยความสงสัย
วิภาดาหัวเราะเบาๆ "ฉันรู้อะไรมากกว่าที่เธอคิดอีกนะจ๊ะ... และฉันก็รู้ว่า... เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อ 'ตัวแทน' ธรรมดาๆ หรอก"
คำพูดของวิภาดาทำให้ลลิตาใจสั่น เธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
"คุณหมายความว่ายังไงคะ?"
"ก็หมายความว่า... เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อ 'แทน' ใคร... แต่มาที่นี่เพื่อ 'ทวงคืน' บางสิ่งบางอย่างต่างหากล่ะจ๊ะ" วิภาดาเดินเข้ามาใกล้ลลิตา จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างมีความหมาย "และที่สำคัญ... ฉันก็รู้ว่า... ใครคือคนที่บงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง..."
ลลิตาตัวแข็งทื่อ คำพูดของวิภาดาเหมือนมีดที่กรีดลงไปบนความหวังสุดท้ายของเธอ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเธอ... หรือว่า... หรือว่าเรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด?
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า..." ลลิตากล่าวเสียงสั่น "คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร... และคุณก็รู้ว่าใคร... กำลังสั่งให้ฉันทำแบบนี้..."
วิภาดายิ้มอย่างมีเลศนัย "แน่นอนจ้ะ... และฉันก็รู้ด้วยว่า... ทำไม... ถึงต้องเป็น 'เธอ'... ที่มาอยู่ในชีวิตของเขา..."
ก่อนที่ลลิตาจะทันได้ถามอะไร วิภาดาก็เอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นสะเทือน
"เธอคิดว่า... ธนวัฒน์รักเธอจริงๆ เหรอจ๊ะ? เธอคิดว่า... ความรักที่เขามีให้เธอ... มันบริสุทธิ์จริงเหรอ?"
ประโยคคำถามนั้นเหมือนระเบิดที่จุดชนวนขึ้นในใจของลลิตา เธอไม่รู้ว่าต้องตอบอย่างไร ไม่รู้ว่าต้องคิดอย่างไร ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น บัดนี้กำลังจะถูกทำลายลงด้วยคำพูดของวิภาดา
ลลิตาก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในหัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมวิภาดาถึงพูดแบบนี้ เธอไม่เข้าใจว่าความรักของธนวัฒน์มันมีเบื้องหลังอะไร
"ฉัน... ฉันจะไม่เชื่อคำพูดของคุณ!" ลลิตากล่าวเสียงแข็ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหวั่นไหว
"จริงเหรอจ๊ะ?" วิภาดาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "งั้น... ลองไปถามเขาดูสิ... ถามเขาดูว่า... ทำไมเขาถึงยอมให้เธอมาอยู่ที่นี่... ถามเขาดูว่า... ทำไมเขาถึง... 'รัก' เธอ..."
วิภาดาผายมือไปยังประตูห้องทำงานของธนวัฒน์ ราวกับจะบอกให้ลลิตากลับเข้าไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง
ลลิตาหันกลับไปมองประตูบานนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกลัวและความไม่แน่ใจ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอจะได้ยินจากธนวัฒน์จะเป็นความจริง หรือจะเป็นเพียงคำโกหกอีกครั้ง
แต่เธอก็ไม่สามารถทนรับความสงสัยนี้ได้อีกต่อไป เธอมุ่งมั่นที่จะต้องรู้ความจริง... แม้ว่าความจริงนั้นอาจจะเจ็บปวดก็ตาม
เธอผลักประตูห้องทำงานของธนวัฒน์ออกไปอีกครั้ง... แต่สิ่งที่เธอเห็น... กลับทำให้เธอต้องตกตะลึง...
เจ้าพ่อกับย้อนเวลาที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก