ร่างเล็กบอบบางที่เคยเห็นแต่ในความทรงจำ จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมด้วยเสียงร้องไห้เล็กๆ ที่ดังมาจากอ้อมแขนของเธอ... นั่นคือสิ่งที่ธนวัฒน์เห็นในวินาทีแรกที่บานประตูห้องทำงานหรูของเขาเปิดออก เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างกายแข็งทื่อ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่มองไม่เห็น ลลิตา... ผู้หญิงที่เขาพยายามจะลบเลือนจากความทรงจำไปตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอกลับมาแล้ว และไม่ใช่แค่เพียงตัวเธอ
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" เสียงของธนวัฒน์แหบพร่า ความโกรธ ความสับสน และความรู้สึกอื่นที่เขาไม่อาจระบุได้ กำลังถาโถมเข้าใส่จนแทบจะจมน้ำตาย
ลลิตาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นยังคงเจ็บปวด แต่ก็ฉายแววแข็งกร้าวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ แต่ละก้าวที่ย่างเข้ามาเหมือนจะเหยียบย่ำลงบนหัวใจที่เคยพังทลายของเขา
"ฉันมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "และมาบอกความจริงบางอย่างที่คุณควรจะรับรู้"
ธนวัฒน์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอ ไม่อยากรับรู้เรื่องราวใดๆ ที่เกี่ยวกับเธออีก แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งเล็กๆ ที่ซบอยู่บนไหล่ของเธอ เด็กน้อย... เด็กน้อยที่หน้าตาละม้ายคล้ายเขาจนน่าตกใจ
"นั่น... นั่นใคร" เขาถามเสียงแข็ง ความรู้สึกประหลาดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มันหนักหน่วงกว่าเดิม
ลลิตาชะงักไปเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าวันนี้จะต้องมาถึง วันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา พร้อมกับความลับที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปี เธอค่อยๆ คลายผ้าห่อตัวเด็กออก เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังหลับตาพริ้ม
"เขาคือ... ลูกของคุณ ธนวัฒน์"
คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธนวัฒน์ ราวกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามสนั่น เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง ลูก... ลูกของเขา? เป็นไปได้อย่างไร?
"คุณพูดอะไรของคุณ" เขาถามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเด็กน้อยคนนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา
"ฉันไม่ได้โกหก" ลลิตาเดินเข้าไปใกล้ ยื่นทารกน้อยในอ้อมแขนของเธอให้เขาดู "เขาคือ 'ดวงตะวัน' ลูกชายของเรา"
ธนวัฒน์ตะลึงงัน เขามองใบหน้าเล็กๆ ของเด็กชาย ดวงตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากเล็กๆ และโครงหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มันเหมือนเงาสะท้อนของเขาในวัยเด็ก... หรืออาจจะเป็นเงาสะท้อนของใครอีกคน... ใครที่เขาพยายามจะลืม
"คุณ... คุณมันโกหก" เขาพยายามปัดเป่าความจริงที่กำลังถาโถมเข้ามา "คุณต้องการเงินใช่ไหม? ต้องการจะปอกลอกฉันใช่ไหม!"
"ฉันไม่ได้มาเพื่อปอกลอกคุณ" ลลิตาตอบเสียงเย็น "ฉันมาเพื่อรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น และเพื่อให้คุณได้รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ"
เธอค่อยๆ วางทารกน้อยลงบนโซฟาตัวนุ่มในห้องทำงาน แล้วเดินไปนั่งลงตรงหน้าธนวัฒน์
"คุณจำได้ไหม... คืนนั้น"
ธนวัฒน์นิ่งไป เขานึกถึงคืนนั้น คืนที่เขากับลลิตา... คืนที่ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาเกิดขึ้น
"คุณ... คุณมาทำไม" เขาถามอีกครั้ง เสียงสั่นเครือ
"ฉันมาเพื่อบอกความจริง" ลลิตาถอนหายใจยาว "ความจริงที่คุณไม่เคยได้รับรู้"
เธอมองเข้าไปในดวงตาของธนวัฒน์ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความเกลียดชัง และความสงสัย ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เชื่อ
"คุณจำได้ว่าคืนนั้น ฉันถูกวางยา... และถูกพามาที่นี่"
ธนวัฒน์พยักหน้าอย่างเชื่องช้า ความทรงจำอันเลือนรางของคืนนั้นค่อยๆ กลับมา
"คุณ... คุณรู้เรื่องนี้?"
"ฉันรู้" ลลิตาตอบ "และฉันรู้ว่าใครเป็นคนทำ"
ธนวัฒน์อึ้ง เขาจำได้ว่าคืนนั้นทุกอย่างมันมืดมนไปหมด เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาเพียงจำได้ว่าเขารู้สึกผิดอย่างมากที่ทำแบบนั้นกับเธอ
"ใคร... ใครกัน" เขาถามเสียงสั่น
"คนที่คุณไม่เคยคิดว่าจะเป็นเขา" ลลิตาตอบ ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อย "คนที่อยู่ใกล้ตัวคุณที่สุด"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน ธนวัฒน์จ้องมองลลิตาอย่างไม่กะพริบตา เขากำลังพยายามประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอกำลังบอก
"คนที่อยู่ใกล้ตัวฉันที่สุด... หมายถึงใคร?"
ลลิตาก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก "คนที่... คนที่คุณไว้ใจที่สุด"
คำพูดนั้นเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่กำลังจะระเบิดลงกลางใจของธนวัฒน์ เขาพยายามคิด ใครกันแน่? ใครที่เขาไว้ใจที่สุด?
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า..."
"ใช่" ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คนที่ทำให้คุณเกลียดฉัน... คนที่ทำให้คุณไล่ฉันไป... คนนั้นแหละ คือคนที่วางแผนทุกอย่าง"
ธนวัฒน์ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาก้าวไปหาลลิตา ใบหน้าของเขาซีดเผือด
"เป็นไปไม่ได้! คุณโกหก!"
"ฉันไม่ได้โกหก" ลลิตาตอบเสียงหนักแน่น "ฉันมีหลักฐาน"
เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา ยื่นให้ธนวัฒน์
"นี่คือ... บันทึกเสียงของเขา"
ธนวัฒน์รับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าใครคือคนที่ลลิตากำลังพูดถึง
"ใคร... ใครกันแน่" เขาถามย้ำ
ลลิตามองเข้าไปในดวงตาของธนวัฒน์ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะบอก จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขาไปตลอดกาล
"คุณ... คุณต้องฟังเอง"
เธอก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแขนของเขา
"ธนวัฒน์... เขาคือ..."
แต่ก่อนที่ลลิตาจะเอ่ยชื่อนั้นออกมา ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
"พี่วัฒน์คะ! เกิดอะไรขึ้นคะ" เสียงหวานใสของ 'แพรว' ดังขึ้น เธอยืนอยู่หน้าประตู มองมาที่ธนวัฒน์และลลิตาด้วยสีหน้าตกใจ
ธนวัฒน์และลลิตาหันไปมองแพรวพร้อมกัน ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงขึ้นไปอีก
แพรวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ลลิตาอย่างไม่วางตา
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" แพรวถามเสียงแข็ง
ลลิตาหันกลับมามองธนวัฒน์ เธอเห็นแววตาที่สับสน และความหวังที่ริบหรี่ในดวงตาของเขา
"ฉันจะบอกความจริงทั้งหมด" ลลิตาพูดเสียงดังฟังชัด "ความจริงที่คุณ... และคุณแพรว... จะต้องรับรู้"
ธนวัฒน์มองลลิตา สลับกับมองแพรว เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งความจริงที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ
"ความจริงอะไร" แพรวถามเสียงกร้าว
"ความจริงที่ว่า..." ลลิตาเงียบไป เธอค่อยๆ หันกลับไปมองทารกน้อยที่นอนอยู่บนโซฟา "ความจริงเกี่ยวกับ... เขา"
เธอชี้ไปที่ดวงตะวัน ลูกน้อยที่กำลังหลับใหลอย่างไม่รู้เรื่อง
ธนวัฒน์ก้าวไปหาลลิตา มือของเขายื่นออกไป เขาต้องการจะคว้าใบหน้าของเธอมาถามให้รู้เรื่อง
"ลลิตา! คุณกำลังจะบอกอะไร!"
แต่ก่อนที่เขาจะสัมผัสตัวเธอได้ แพรวก็รีบเข้ามาขวาง
"พี่วัฒน์คะ! อย่าเพิ่งเชื่อเธอค่ะ! เธอมาหลอกลวงพี่!"
ลลิตามองแพรวด้วยสายตาที่เย็นชา เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่
"ฉันไม่ได้มาหลอกลวงใคร" ลลิตาตอบเสียงเย็น "ฉันมาเพื่อเปิดเผยความจริง... ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน"
เธอเหลือบไปมองธนวัฒน์อีกครั้ง เขาดูสับสนราวกับกำลังจะจมน้ำ
"คุณ... คุณจะเชื่อใคร"
ธนวัฒน์มองลลิตา แล้วหันไปมองแพรว ดวงตาของเขากำลังเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
"ฉัน... ฉันไม่รู้"
ลลิตาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าเธอต้องทำให้เขาเชื่อ
"ถ้าอย่างนั้น... คุณก็ฟังบันทึกเสียงนี่ซะ"
เธอยื่นซองเอกสารนั้นให้กับธนวัฒน์อีกครั้ง
"ฟังให้ดี... แล้วคุณจะรู้ว่าใครคือคนที่ทรยศคุณ"
ธนวัฒน์รับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาจะตัดสินใจอย่างไร? เขาจะเชื่อใคร? และใครคือคนที่เขาไว้ใจที่สุด... แต่กลับเป็นคนที่ทรยศเขา?
เจ้าพ่อกับย้อนเวลาที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก