ตอนที่ 7 — แผนการที่ซ้อนแผน

"คุณยังจำมันได้ดีสินะ รินลดา" เสียงเย็นเยียบของกันต์ธีร์ดังขึ้น แฝงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานของเธอ ใบหน้าหวานซีดเผือดราวกับถูกสูบเลือดไปทั้งหมด

รินลดากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ภาพในเอกสารตรงหน้าคือภาพถ่ายเก่าที่เธอไม่อยากพบเจออีกเลย มันเป็นภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน ‌วันที่เธอตัดสินใจจากเขาไปอย่างไม่ใยดี ภาพที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้ผืนดินแห่งความทรงจำ แต่แล้ววันนี้ มันกลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง โดยคนที่เธอคิดว่าคงลืมเลือนมันไปแล้ว

"คุณ...หาเรื่องนี้มาจากไหนคะ?" เสียงของเธอสั่นเครือ ปนเปไปด้วยความตกใจและความหวาดระแวง

กันต์ธีร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ​เสียงหัวเราะนั้นเย็นชาจนน่าขนลุก "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่เคยลืมอะไรเลย โดยเฉพาะเรื่องของคุณ รินลดา" เขาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือหนาไปหยิบแผ่นภาพขึ้นมาพลิกดูอย่างช้าๆ "ภาพงานเลี้ยงวันเกิดของผม...วันที่คุณหายไปจากชีวิตผมหน้าตาเฉย"

หัวใจของรินลดาเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามรวบรวมสติอย่างยากลำบาก ‍"มัน...มันเป็นเรื่องนานมาแล้วค่ะ คุณกันต์ธีร์"

"นานแค่ไหน?" เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอ ดวงตาของเขาลึกล้ำราวกับมีพายุหมุนอยู่ภายใน "นานพอที่คุณจะคิดว่าผมจะลืมความเจ็บปวดที่คุณมอบให้เหรอ?"

คำพูดของเขากรีดแทงใจเธอราวกับมีดคมกริบ เธอรู้ดีว่าเธอผิด เธอทำร้ายเขา ‌แต่เธอไม่มีทางเลือกในตอนนั้น มันเป็นทางออกเดียวที่เธอคิดได้เพื่อรักษาชีวิตของใครบางคน

"ฉันขอโทษค่ะ" เธอก้มหน้าลง มองพื้นพยายามซ่อนน้ำตาที่คลอหน่วย "ฉัน...ฉันเสียใจจริงๆ"

กันต์ธีร์ลดมือลง วางภาพถ่ายกลับไปบนกองเอกสาร "เสียใจเหรอ?" เขาถามย้ำ ‍น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน "คุณเคยพูดคำนี้กับผมเมื่อห้าปีก่อนไหม?"

เธอเงียบ ไม่สามารถตอบอะไรได้อีก คำพูดทุกคำที่เธอจะพูดออกไปดูจะยิ่งตอกย้ำความผิดของเธอ

"แต่ตอนนี้..." เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกจนแทบจะชิด "คุณกลับมาอยู่ตรงหน้าผมอีกครั้ง ในฐานะเลขาของผม" เขาเน้นคำว่า ​'เลขา' อย่างจงใจ "ผมสงสัยเหลือเกิน ว่าโชคชะตาเล่นตลกแบบนี้...มันมีความหมายอะไรกันแน่"

รินลดารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "คุณกันต์ธีร์คะ ฉันมาทำงานที่นี่เพื่อทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดค่ะ ​เรื่องในอดีต..."

"อดีตของคุณมันตามหลอกหลอนคุณอยู่ใช่ไหม?" เขาตัดบท น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกครั้ง "ผมจะช่วยคุณเอง"

"หมายความว่ายังไงคะ?" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย

กันต์ธีร์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย "ผมจะช่วยให้คุณเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่...ความลับที่คุณพยายามปกปิดมาตลอด"

คำพูดของเขาทำให้รินลดาสะท้านไปทั้งตัว นี่ไม่ใช่แค่การทำงาน ​แต่เป็นการเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอเกลียดชัง และดูเหมือนว่าเจ้านายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้กำลังจะกลายเป็นผู้คุมเกมคนใหม่

"คุณกำลังจะทำอะไรคะ?" เธอถามเสียงสั่น

"ผมแค่จะทดสอบคุณเท่านั้นเอง" เขาตอบ ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่เธอมองไม่ออก "ผมอยากรู้ว่าคุณเปลี่ยนไปมากแค่ไหน...หรือยังเป็นรินลดาคนเดิมที่ทิ้งทุกอย่างไปโดยไม่หันกลับมามอง"

เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน เขาขุดคุ้ยข้อมูลเกี่ยวกับรินลดาทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ และสิ่งที่เขาพบมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจถึงจากไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง แต่เมื่อเขาเห็นภาพถ่ายใบนั้น ภาพที่เธออยู่กับชายอีกคนในงานเลี้ยงวันเกิดของเขา มันจุดประกายบางอย่างในใจเขา

เขาจำได้ว่าวันนั้น รินลดานั่งอยู่ข้างๆ เขา ยิ้มหวานให้เขา แต่แล้วเธอก็หายไป เขาตามหาเธอไปทั่ว แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า และความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เข้าเกาะกุมหัวใจ

ตอนนี้เธออยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ในฐานะเลขาของเขา เขาจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปได้อย่างไร? เขาจะใช้โอกาสนี้เพื่อสืบหาความจริงทั้งหมด และเขาจะทำให้เธอรู้ว่าการทิ้งเขาไปนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

"พรุ่งนี้..." เขาพูดต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ผมมีนัดสำคัญกับนักลงทุนชาวต่างชาติ คุณต้องไปกับผม"

รินลดามองเขาอย่างไม่เข้าใจ "แต่...ฉันเป็นแค่เลขาค่ะ"

"ผมรู้" เขาเดินวนรอบโต๊ะทำงานของเธอ ช้าๆ ราวกับแมวกำลังเล่นกับเหยื่อ "แต่ผมอยากให้คุณไปเป็นคู่สนทนาของผม" เขาหยุดยืนข้างหลังเธอ ก้มลงกระซิบข้างหู "ผมอยากเห็นว่าคุณจะทำหน้าที่ 'เลขาส่วนตัว' ของผมได้ดีแค่ไหน...ในทุกๆ ด้าน"

ลมหายใจของรินลดาติดขัดไปชั่วขณะ เขากำลังจะเล่นเกมอะไรกับเธอ? เกมที่อันตรายเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว

"คุณกันต์ธีร์คะ..."

"ผมรอคุณอยู่ที่ลานจอดรถส่วนตัวตอนหกโมงเย็น" เขาไม่รอให้เธอพูดจบ ก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้รินลดานั่งนิ่งอึ้งอยู่กับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก

เธอมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง ภาพถ่ายในงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อห้าปีก่อน มันคือหลักฐานที่กันต์ธีร์ใช้มาคุกคามเธอ และเธอก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่การทดสอบ แต่มันคือการเริ่มต้นของบางสิ่งที่เธอไม่สามารถควบคุมได้

เธอต้องหาทางรับมือกับสถานการณ์นี้ให้ได้ เธอต้องผ่านบททดสอบของกันต์ธีร์ไปให้ได้ ก่อนที่ความลับของเธอจะถูกเปิดเผย และทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมา

แต่ในใจลึกๆ เธอก็อดหวังไม่ได้ ว่าบางที...กันต์ธีร์อาจจะไม่ได้ต้องการทำร้ายเธอ แต่เขาอาจจะต้องการเข้าใจเธอ...เหมือนที่เขาเคยเป็นเมื่อห้าปีก่อน

เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นเมื่อสัมผัสลมหายใจของเขาที่ข้างหู มันทำให้เธอสับสน เธอควรจะกลัวเขา หรือควรจะปล่อยให้หัวใจของเธอตอบสนองต่อเขา?

ไม่...เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องมีสติ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกมาบดบังการตัดสินใจของเธอได้

เธอหยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมา มองดูอีกครั้ง รอยยิ้มของตัวเองในภาพนั้นดูสดใสและไร้เดียงสา ต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

"ฉันจะผ่านมันไปให้ได้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม"

แต่คำพูดนั้นกลับฟังดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย ราวกับว่าอนาคตของเธอกำลังถูกถักทอด้วยเส้นด้ายแห่งความลับและความหวาดกลัว โดยมีกันต์ธีร์เป็นผู้ควบคุมปลายด้ายที่อันตราย