“นี่มันอะไรกัน!” เสียงของกันต์ธีร์ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด รินลดาสะดุ้งจนตัวโยน เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
เบื้องหน้าของเขาคือเอกสารหลายฉบับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้แฟ้มหนาๆ เอกสารเหล่านั้นไม่ใช่เอกสารโปรเจกต์ใหม่แต่อย่างใด แต่กลับเป็นบันทึกทางการแพทย์ ใบเสร็จค่ารักษาพยาบาล และเอกสารสำคัญที่เกี่ยวกับ “มูลนิธิแสงตะวัน” ซึ่งเป็นมูลนิธิที่เธอเคยทำงานอยู่เมื่อห้าปีก่อน
“คุณ… คุณรู้ได้ยังไงคะ” เธอถามเสียงสั่น
“ผมจะรู้ได้ยังไง ถ้าคุณไม่โกหกผมทุกเรื่อง!” กันต์ธีร์ตวาดกลับ สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น “ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณหลอกผมมาตลอดเลยใช่ไหมรินลดา? หลอกว่าคุณเป็นแค่เลขาตกงานที่ต้องการโอกาส หลอกว่าคุณไม่เหลือใคร… แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย!”
เขาโยนเอกสารพวกนั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง จนบางส่วนกระจายฟุ้งไปทั่ว “คุณนี่มัน… เลวทรามจริงๆ!”
คำว่า “เลวทราม” ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของรินลดาอย่างแรง เธอรู้ดีว่าเธอผิด เธอโกหกเขามาตลอด แต่ทุกครั้งที่เธอต้องโกหก เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังขุดหลุมฝังตัวเองให้ลึกลงไปอีก
“ดิฉัน… ดิฉันขอโทษค่ะ” เสียงของเธอแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน
“ขอโทษ? แค่คำขอโทษมันจะไปทดแทนอะไรได้!” กันต์ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “คุณรู้ไหมว่าผมเจ็บปวดแค่ไหน? คุณทิ้งผมไปโดยไม่บอกกล่าว หายไปจากชีวิตผมเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น… แล้วตอนนี้กลับมาปรากฏตัวในฐานะเลขาของผม แถมยังหลอกลวงผมอีก! คุณคิดว่าผมจะรับเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!”
รินลดาก้มหน้างุด เธอไม่กล้าสบตาเขา เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ที่จะทำให้เขาเข้าใจได้
“แล้วเรื่อง… เรื่องของลูกล่ะ?” เขาถามเสียงลอดไรฟัน ราวกับจะบีบคั้นเธอให้จนมุม
หัวใจของรินลดาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ลูก… เขาพูดถึงลูกของเธอ ลูกที่เธอต้องพรากจากไป
“คุณ… คุณไปรู้เรื่องนั้นมาจากไหนคะ” เธอถามอย่างหวาดหวั่น
“คุณคิดว่าผมโง่หรือไง!” กันต์ธีร์หัวเราะอย่างขื่นขม “ผมสืบจนรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว รินลดา… ความจริงที่คุณพยายามปิดบังมาตลอดห้าปี”
เขาหยุดไปชั่วครู่ สูดลมหายใจลึก “คุณไม่ได้แค่ทิ้งผมไป… คุณไปพร้อมกับลูกของเรา! ลูกที่ผมไม่เคยได้รับรู้ว่ามีอยู่เลย!”
น้ำตาไหลรินอาบแก้มของรินลดา เธอทนรับความเจ็บปวดนี้ไม่ไหวอีกต่อไป “คุณ… คุณจะเข้าใจผิดแล้วค่ะ”
“ผมเข้าใจผิด?” เขาตะคอก “แล้วไอ้เอกสารพวกนี้มันคืออะไร! มันคือหลักฐานว่าคุณแอบไปหาหมอ ทำคลอด และดูแลลูกของเราอยู่เงียบๆ โดยไม่บอกผมเลย! มันคือหลักฐานว่าคุณตั้งใจตัดผมออกจากชีวิตของลูก!”
“ไม่ใช่ค่ะ! มันไม่ใช่แบบนั้น!” รินลดาร้องไห้สะอึกสะอื้น “คุณ… คุณไม่เคยรู้ความจริงทั้งหมด”
“แล้วความจริงที่ผมไม่รู้คืออะไร! บอกผมมาสิ!” เขากระชากแขนของเธออย่างแรง
“คุณ… คุณจะฆ่าเขา!” รินลดากล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา “ถ้าคุณรู้ว่าแม่ของดิฉัน… ป่วยหนัก และต้องการเงินจำนวนมากเพื่อการรักษา… คุณ… คุณคงจะ… ไม่ยอมให้ดิฉัน… ไปทำอะไรให้แม่… คุณจะบังคับให้ดิฉัน… อยู่ดูแลคุณ… และ… และ… ดิฉัน… ดิฉันกลัว… กลัวว่าจะเสียแม่ไป… ก็เลย… ก็เลยต้อง… ต้องโกหกคุณ… แล้วก็… หนีไป…”
เธอพูดไปสะอื้นไป จนแทบจะพูดไม่เป็นคำ
กันต์ธีร์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ “แม่ของคุณป่วย? แล้ว… แล้วลูกล่ะ? ทำไมคุณไม่บอกผมเรื่องลูก?”
“ตอนนั้น… ดิฉัน… ดิฉันอ่อนแอมากค่ะ… ทั้งเครียดเรื่องแม่… ทั้งกลัว… กลัวว่าถ้าคุณรู้เรื่องลูก… คุณอาจจะ… อาจจะ… ไม่ต้องการเขา… เพราะตอนนั้น… เรายัง… ยังไม่ได้แต่งงานกัน… แล้ว… แล้วคุณก็… คุณก็ดูเหมือนจะ… จะไม่ค่อยแคร์ดิฉันเท่าไหร่… ดิฉันเลย… เลยคิดว่า… การที่ดิฉันจะ… จะเลี้ยงลูกเอง… โดยที่ไม่มีคุณ… มันจะดีกว่า… สำหรับลูก…”
คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความน้อยใจ และความกลัวที่สะสมมานาน
กันต์ธีร์ปล่อยแขนเธอ เขาถอยหลังไปยืนมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความโกรธ เป็นความสงสาร และความเสียใจ “รินลดา… ทำไมคุณไม่เคยบอกผมเลย?”
“ดิฉัน… ดิฉันกลัวค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “กลัวว่าคุณจะ… จะรังเกียจ… กลัวว่าคุณจะ… จะไม่รัก… ทั้งแม่… ทั้งดิฉัน… แล้วก็… ทั้งลูก…”
เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ช้าๆ คราวนี้ไม่มีความเกรี้ยวกราด แต่กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แฝงมาด้วยความเจ็บปวด “คุณคิดว่าผมจะรังเกียจคุณได้ยังไง… คุณคือคนที่ผมรัก… และลูก… ลูกของเรา… ผมจะไม่มีวันรังเกียจลูกของผมเด็ดขาด”
เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ปาดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “ผม… ผมเสียใจนะรินลดา… ที่ทำให้คุณต้องรู้สึกแบบนั้น… ที่ทำให้คุณต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว…”
รินลดามองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความเสียใจที่แท้จริงในนั้น แต่กระนั้น ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอมันก็ยังคงอยู่
“ดิฉัน… ดิฉันรู้สึกผิดมากค่ะคุณกันต์ธีร์” เธอพูดเสียงสั่น “รู้สึกผิดที่โกหกคุณ… รู้สึกผิดที่ทิ้งคุณไป… แล้วก็… รู้สึกผิดที่… ที่ปิดบังเรื่องลูก…”
“ผมรู้” เขาพยักหน้า “ผมรู้ว่าคุณรู้สึกผิด… แต่ผมก็เข้าใจนะ… เข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้น…”
เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปลอบประโลมความเจ็บปวดที่เธอแบกรับมานานแสนนาน รินลดารู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่กระนั้น… เธอก็ยังคงรู้สึกถึงน้ำหนักของคำโกหกที่ยังคงเกาะกินอยู่ในใจ
เธอรู้ว่าการสารภาพความจริงครั้งนี้ อาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเยียวยา… หรืออาจจะเป็นเพียงการเปิดประตูสู่ความเจ็บปวดที่ใหญ่กว่าเดิม
เมื่อกันต์ธีร์ผละออก เขาก็มองหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะรินลดา”
แต่ในใจของรินลดายังคงมีความกังวลบางอย่าง… ความกังวลเกี่ยวกับ “มูลนิธิแสงตะวัน” และ “บุคคล” ที่เกี่ยวข้องกับมัน… ความลับที่เธอซ่อนไว้… มันจะสามารถถูกเปิดเผยได้ทั้งหมดจริงหรือ?
เกมรักเลขายั่วยวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก