"รินลดา... คุณยังไม่บอกความจริงกับผมอีกเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของกันต์ธีร์ดังขึ้นในความเงียบของห้องทำงาน ราวกับเสียงเพรียกหาจากก้นบึ้งของอดีตที่ถูกฝังกลบ รินลดยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังภาพเมืองยามค่ำคืนที่สว่างไสว แต่ภายในใจของเธอกลับมืดมิดและว่างเปล่า
เธอถูกกดดันมาตลอดหลายวันหลายคืน ความกดดันจากคำพูด การกระทำ และสายตาอันเฉียบคมของกันต์ธีร์ มันบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบจะแตกสลาย เธอพยายามอดทน อดกลั้น และซ่อนความจริงไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนว่าความอดทนของเธอจะมาถึงขีดจำกัดแล้ว
"คุณกันต์ธีร์... ฉันขอร้องคุณ... อย่าถามฉันอีกเลย" เธอพูดเสียงสั่นเครือ พยายามระงับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา
"ผมจะถาม... จนกว่าคุณจะบอกความจริงกับผม" กันต์ธีร์เดินเข้ามาใกล้ เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ แต่การสัมผัสนั้นกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดและหวาดกลัว "ผมต้องการรู้... ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น"
หัวใจของรินลดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร "ทำแบบนั้น" มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ การตัดสินใจที่ทำให้เธอต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งมาตลอดห้าปี
"มัน... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ" เธอพยายามตอบเลี่ยงๆ
"เรื่องส่วนตัว?" กันต์ธีร์หัวเราะเสียงเย็น "เรื่องส่วนตัวที่ทำให้คุณหายไปจากชีวิตผม! เรื่องส่วนตัวที่ทำให้ผมเจ็บปวดมาตลอดห้าปี! คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้มันเป็นเรื่องส่วนตัวต่อไปได้อีกเหรอ?"
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนลมหายใจของเขาเป่ารดแก้มของเธอ "บอกผมมา รินลดา... คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่? คุณกำลังกลัวอะไร?"
รินลดาสบตาเขา เธอเห็นความเจ็บปวดและความคาดหวังที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น มันทำให้เธอรู้สึกผิด แต่เธอก็ยังคงไม่สามารถพูดความจริงออกไปได้
"ฉัน... ฉันไม่สามารถบอกคุณได้จริงๆ ค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสิ้นหวัง
"ถ้าคุณไม่บอก... ผมก็จะหาทางรู้เอง" กันต์ธีร์พูดเสียงเด็ดขาด "ผมจะเปิดเผยทุกอย่าง... ทุกความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้... ผมจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นใคร... และคุณทำอะไรมาบ้าง"
คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของรินลดา เธอรู้ดีว่าเขามีอำนาจมากพอที่จะทำเช่นนั้นได้ หากความลับของเธอถูกเปิดเผย ชีวิตของเธอคงจะพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า
"ไม่... คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ!" เธอร้องออกมา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่
"ทำไมผมจะทำไม่ได้?" กันต์ธีร์ถามกลับ "คุณทำให้ผมเจ็บปวดมาตลอด คุณโกหกผมมาตลอด... ถึงเวลาแล้วที่ความจริงจะต้องถูกเปิดเผย"
เขาดึงเธอเข้าไปหาตัวอย่างแรง จนร่างของเธอกระแทกเข้ากับอกของเขา "บอกผมมา รินลดา... หรือผมจะเริ่มเปิดเผยความลับของคุณทีละอย่าง... ทีละอย่าง... จนกว่าคุณจะทนไม่ไหว"
รินลดาหมดหนทาง เธอถูกบีบคั้นจนมุม เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่เธอต้องทนรับมาตลอดหลายปี มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะแบกรับได้อีกต่อไป
"คุณ... คุณต้องการรู้ความจริงใช่ไหมคะ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ
กันต์ธีร์พยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างตั้งใจ รอคอยคำตอบ
"ความจริงก็คือ... ฉัน... ฉันไม่ได้เป็นคนเดียวในตอนนั้น" รินลดาเริ่มต้นพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือราวกับเส้นเชือกที่กำลังจะขาดสะบั้น "ตอนที่ฉันจากไป... ฉันกำลังตั้งท้อง... ลูกของคุณ"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงกลางห้องทำงาน กันต์ธีร์ยืนนิ่งไปราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา
"ท้อง? คุณ... คุณหมายความว่าไง?" เขาถามเสียงตะกุกตะกัก
"ใช่ค่ะ... ฉันกำลังตั้งท้องลูกของคุณ" รินลดาพูดต่อ น้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด "ฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับ... กลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป... ฉันเลยตัดสินใจ... ตัดสินใจทิ้งคุณไป... เพื่อปกป้องลูกของเรา"
เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือก การตัดสินใจที่ยากลำบาก การหนีจากไป การใช้ชีวิตอย่างยากแค้นเพื่อเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง โดยที่ไม่เคยบอกความจริงกับกันต์ธีร์เลยสักครั้ง
"ฉัน... ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณรู้... เพราะฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะเกลียดฉัน... กลัวว่าคุณจะทำร้ายลูกของเรา" รินลดาพูดพร้อมกับสะอื้นไห้
กันต์ธีร์ยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่รินลดาพูดได้ ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมานั้น มันเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด
"ลูก... ลูกของเรา?" เขาถามเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกหรือไม่
"ใช่ค่ะ... เรามีลูกด้วยกัน... ลูกชายคนหนึ่ง... ตอนนี้อายุ 4 ขวบแล้ว" รินลดาตอบ
กันต์ธีร์ก้าวถอยหลังไปอย่างช้าๆ ราวกับจะหลีกหนีจากความจริงที่กำลังจะกลืนกินเขาไป เขาไม่เคยรู้เลยว่าเขามีลูก เขามีทายาทที่สืบทอดสายเลือดของเขา
"คุณ... คุณโกหกผม!" เขาตะโกนเสียงดัง "ถ้าคุณท้องจริง... ทำไมคุณไม่บอกผม!"
"ฉันบอกคุณแล้วไงคะ... ฉันกลัว" รินลดาตอบด้วยน้ำตา "ฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป... กลัวว่าคุณจะทำร้ายลูกของเรา... ฉันเลยเลือกที่จะปกป้องเขา... ปกป้องเรา... ด้วยการหายไปจากชีวิตคุณ"
กันต์ธีร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ราวกับหมดแรง ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมานั้น มันถาโถมเข้าใส่เขาอย่างรุนแรง เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ควรจะโกรธ... หรือควรจะดีใจ... หรือควรจะเสียใจ
"คุณ... คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง?" เขาถามเสียงกระซิบ
"ฉันขอโทษค่ะ... ฉันขอโทษจริงๆ" รินลดาพูดพร้อมกับทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา "แต่ฉันทำทุกอย่าง... เพื่อลูกของเรา"
ความลับที่รินลดาพยายามซ่อนไว้ตลอดห้าปี ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้วอย่างหมดเปลือก เหตุการณ์นี้จะทำลายทุกสิ่งระหว่างพวกเขาทั้งคู่หรือไม่? หรือมันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความเข้าใจและการให้อภัย?
กันต์ธีร์เงยหน้าขึ้นมองรินดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถให้อภัยเธอได้หรือไม่... หรือเขาจะสามารถยอมรับความจริงที่ว่าเขามีลูกชายคนหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนได้อย่างไร
"คุณ... คุณให้ผมเจอเขาได้ไหม?" เขาถามเสียงแผ่วเบา
รินลดามองสบตาเขา น้ำตาไหลรินอาบแก้ม "ได้ค่ะ... แต่คุณต้องสัญญา... ว่าคุณจะไม่ทำร้ายเขา... และจะไม่ทำร้ายฉัน"
กันต์ธีร์พยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ฉายประกายขึ้นมา
ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว... แต่เส้นทางข้างหน้าของพวกเขาทั้งคู่ยังคงเต็มไปด้วยปริศนาและความไม่แน่นอน
เกมรักเลขายั่วยวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก