“คุณภาคย์!” เสียงเล็กแหลมของ ‘รสา’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่พุ่งตรงเข้ามากอดเขาแน่น ราวกับจะสลายร่างให้เป็นเนื้อเดียวกับเขา ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเลือนราง บัดนี้กลับแจ่มชัดขึ้นมาในห้วงคำนึงของ ‘พันตรีภาคย์’ ไม่ใช่ภาพของความแค้น ความเข้าใจผิด แต่เป็นภาพความรัก ความห่วงใยที่เธอมีให้เขามาตลอด “คุณกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย… ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว” น้ำตาแห่งความดีใจไหลรินอาบแก้มบาง
ภาคย์โอบกอดร่างบอบบางนั้นไว้แน่น ลูบไล้แผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบา ‘หัวใจ’ ที่เคยแข็งกระด้างราวกับหินผา บัดนี้กลับอ่อนระทวย ละลายไปกับไออุ่นแห่งรักที่แผ่ซ่านออกมาจากกายสาว “ผมไม่เคยคิดจะทิ้งคุณไปไหน รสา… ไม่เคยเลย” คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แท้จริงที่เขาเพิ่งค้นพบ มันไม่ใช่เพียงการแต่งงานที่เกิดจากความเข้าใจผิดอีกต่อไป แต่เป็นความผูกพันที่ลึกซึ้ง เกินกว่าจะนิยาม
หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายครั้งนั้น ภาคย์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ความทรงจำบางส่วนของเขาหายไป เขาจำได้ทุกอย่าง ยกเว้นใบหน้าของรสา เขาจำได้ว่าเขามีภรรยา แต่ภาพของเธอกลับเลือนราง ราวกับถูกลบออกไปจากความทรงจำ เขาเชื่อในสิ่งที่คนอื่นบอก ว่ารสาคือผู้หญิงที่พยายามทำร้ายเขา แต่ลึกๆ ในใจ เขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติ ความไม่ชอบมาพากล ในขณะเดียวกัน รสาก็ต้องแบกรับความลับอันดำมืด ที่อาจทำลายชีวิตของเขาไปตลอดกาล
การกลับมาของภาคย์ครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่การกลับมาของทหารผู้ชาญฉลาดคนเดิม แต่เป็นการกลับมาพร้อมกับ ‘หัวใจ’ ที่ได้รับการเยียวยา เขาตระหนักได้แล้วว่าความรักที่เขามีต่อรสา คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ความทรงจำที่หายไปนั้น อาจเป็นเครื่องมือของใครบางคน ที่พยายามแยกเขาออกจากเธอ แต่บัดนี้ ภาพความทรงจำที่เคยพร่ามัว ได้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่แท้จริง
“คุณจำได้แล้วใช่ไหมคะ?” รสาถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังระคนหวาดกลัว ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “ผมจำได้… ผมจำได้ทุกอย่าง… เกือบทุกอย่าง” เขาเว้นจังหวะ มองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมจำได้ว่าผมรักคุณ รสา… รักมาตลอด”
คำสารภาพนั้น ทำให้รสาแทบทรุด เธอโผเข้ากอดเขาอีกครั้งแน่นกว่าเดิม “ขอบคุณนะคะ… ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้ความเข้าใจผิดมาทำลายเรา”
“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” ภาคย์กระซิบข้างหูเธอ “ขอบคุณที่อดทน รอผม… และไม่เคยทิ้งผมไปไหน” เขาผละออกมาเล็กน้อย จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมรู้ว่าคุณมีความลับ… ความลับที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด”
รสายิ้มเศร้า “ความลับนั้น… มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับไหว”
“ผมเป็นทหาร รสา” ภาคย์ตอบเสียงหนักแน่น “ผมเผชิญหน้ากับอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน… อะไรก็ตามที่ทำให้คุณทุกข์ใจ ผมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมกับคุณ”
เขาจับมือเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วของเธอ “บอกผมเถอะ… ผมอยากรู้”
รสายังคงลังเล เธอรู้ดีว่าความลับที่เธอเก็บงำไว้นั้น มันใหญ่หลวงเพียงใด มันไม่ใช่เพียงเรื่องของเธอคนเดียว แต่มันเกี่ยวพันกับบุคคลสำคัญหลายคน รวมไปถึง ‘ท่านประธาน’ ผู้เป็นที่เคารพของภาคย์ และ ‘คุณหญิง’ ผู้เป็นมารดาของเขา
“มัน… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากค่ะคุณภาคย์” เธอพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม “มันเกี่ยวกับ… อดีตของคุณ… และแผนการบางอย่างที่ถูกวางไว้”
ภาคย์กุมมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม “ผมจะรับฟังทุกอย่าง… ไม่ว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหนก็ตาม”
เขานำเธอกลับมายังคฤหาสน์ ที่บัดนี้ถูกจัดเตรียมให้เป็นที่พักผ่อนของเขาอย่างสมบูรณ์ เสียงหัวเราะและคำพูดคุยเจือปนด้วยความรักและความเข้าใจกันระหว่างทั้งสองคน บรรยากาศอบอุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่ภายใต้ความสุขที่เพิ่งได้คืนมานั้น กลับมีเงาดำของความลับที่ยังคงคุกคามอยู่
“ผมมีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกัน” ภาคย์พูดขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งชมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนจากระเบียง “ผมได้สืบเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับ ‘คุณหญิง’ และ ‘ท่านประธาน’… ผมเริ่มสงสัยในเจตนาของพวกเขา”
รสาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ “คุณ… คุณรู้แล้วเหรอคะ?”
“ผมไม่รู้แน่ชัด… แต่มีบางอย่างที่ผิดปกติ” ภาคย์ตอบ “ยิ่งผมพยายามนึกถึงอดีต… ยิ่งมีบางอย่างที่ขัดแย้งกัน… เหมือนมีบางคนพยายามบิดเบือนความจริง”
เขาหันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว “และผมเชื่อว่า… คุณคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด”
รสาสูดหายใจลึก ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่เคยคิดเลยว่าภาคย์จะสามารถสืบเรื่องราวได้เร็วขนาดนี้ “คุณภาคย์… ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี”
“เริ่มต้นจากสิ่งที่ทำให้คุณกลัวที่สุด” ภาคย์บอก “เพราะสิ่งที่ทำให้คุณกลัว… คือสิ่งที่ผมต้องรู้… เพื่อที่จะปกป้องคุณ… และเพื่อที่จะปกป้องตัวผมเอง”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “เป็นเบอร์ของ ‘ผู้พันชาญ’ ครับ”
“คุณผู้พันเหรอคะ?” รสายิงคำถาม น้ำเสียงแฝงความกังวล
“ใช่ครับ… เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนมาก… เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ‘ท่านประธาน’” ภาคย์ตอบ พลางกดรับสาย
“ว่าไงผู้พัน?” เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนทหารทันที
“ครับ… ครับ… อะไรนะครับ!” ดวงตาของภาคย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ “เขา… เขาเสียชีวิตแล้วเหรอครับ!”
รสาแทบสำลักอากาศเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเอื้อมมือไปจับแขนของภาคย์แน่น “คุณภาคย์… เกิดอะไรขึ้นคะ?”
ภาคย์วางมือถือลง สีหน้าของเขาซีดเผือด “ผู้พันบอกว่า… ‘ท่านประธาน’ เสียชีวิตแล้ว… จากอุบัติเหตุ”
“อุบัติเหตุ?” รสาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้… มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ”
เธอหันไปมองภาคย์ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความตระหนักรู้ “คุณภาคย์… ความลับของฉัน… มันกำลังจะเปิดเผยแล้ว… เร็วกว่าที่ฉันคิด”
ภาคย์มองเธอด้วยความสงสัย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “รสา… คุณกำลังจะบอกผมว่าอะไร?”
“ฉันกำลังจะบอกคุณว่า… คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด… กำลังจะลงมือ… เพื่อไม่ให้ความจริงถูกเปิดเผย…” รสายังพูดไม่ทันจบ เสียงปืนดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในความมืด ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งตกใจ
หัวใจทหารที่ลืมความทรงจำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก