โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 970 คำ
"คุณแน่ใจนะว่าเรื่องนี้มันไม่เกินเลยไป?" เสียงหวานสั่นเครือถามออกไป ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังใบหน้าคมคายของ 'กรณ์' รุ่นพี่ที่เธอแอบรักมานาน ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการแต่งงานปลอมเพื่อเงิน กลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ยากจะปฏิเสธ แต่ยิ่งความรู้สึกนั้นชัดเจนเท่าไหร่ ความไม่สบายใจก็ยิ่งกัดกินหัวใจของ 'เมษา' หญิงสาวผู้สิ้นหวัง
"เราเป็นสามีภรรยากันนะเมษา มันก็ต้องมีอะไรมากกว่านี้อยู่แล้ว" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาของเขากลับมีความซับซ้อนบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ข่าวร้ายเรื่องอาการป่วยของแม่ที่ทรุดลงเรื่อยๆ บีบคั้นให้เธอต้องยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งการแต่งงานปลอมกับคนที่เธอแอบรัก เพื่อให้ได้เงินก้อนใหญ่มาเป็นค่ารักษาพยาบาล
"แต่...มันแค่การแสดงไม่ใช่เหรอคะ" เมษาเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามย้ำเตือนตัวเองถึงข้อตกลงเดิม แต่หัวใจกลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอมองมือใหญ่ที่ประคองแก้มของเธอไว้ มันอบอุ่นจนน่าใจหาย สัมผัสที่ส่งผ่านปลายนิ้วทำให้ความรู้สึกที่พยายามกดไว้ระเบิดออกมา
"การแสดงที่ยาวนานขนาดนี้...มันก็อาจจะทำให้เราลืมไปได้นะเมษา ว่าอะไรคือของจริง อะไรคือของปลอม" กรณ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มของเธอ เมษาหลับตาลงอย่างช้าๆ สัมผัสที่คุ้นเคยแต่กลับทำให้ใจเต้นแรงทุกครั้ง มันคือสัมผัสของคนที่เธอรัก แต่ในสถานการณ์แบบนี้ มันกลับทำให้เธอรู้สึกผิด
"คุณกรณ์..." ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกผิด ความปรารถนา และความสับสน ตีวนอยู่ในอก ร่างกายที่เคยแข็งทื่อกลับอ่อนยวบลงเมื่อริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน
จูบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงสัมผัสของเขาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ เธอตอบรับจูบนั้นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับว่าร่างกายกำลังบอกว่ามันโหยหาสัมผัสนี้นานแล้ว
เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน เมษาก็หอบหายใจ ถอยห่างออกมาเล็กน้อย พยายามรวบรวมสติ "คุณ...คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ"
"ทำไมจะทำไม่ได้" กรณ์เลิกคิ้วขึ้น มองเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก "เราแต่งงานกันแล้วนะเมษา"
"แต่มันเป็นการแต่งงานปลอม!" เมษาตะโกนเสียงดัง พยายามจะผลักเขาออกไป แต่แรงของเขาก็มากเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้
"ปลอม? เธอแน่ใจเหรอเมษา ว่าเธอรู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องปลอม?" คำถามนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ เมษาเงียบไป เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าหัวใจของเธอเริ่มหวั่นไหว การอยู่ใกล้ชิดเขาในทุกๆ วัน การที่เขาดูแลเธออย่างดีในยามที่เธออ่อนแอ ความรู้สึกเหล่านั้นมันค่อยๆ ก่อร่างขึ้นมาอย่างช้าๆ จนเธอเองก็ไม่รู้ตัว
"ฉัน...ฉันไม่รู้" เมษาตอบเสียงอ่อย น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันสับสนไปหมดแล้ว"
กรณ์ถอนหายใจเบาๆ มือใหญ่ลูบไล้ผมของเธออย่างอ่อนโยน "ฉันเข้าใจ" เขาพูด "แต่บางที...ความสับสนก็อาจจะนำไปสู่ความจริงก็ได้นะ"
เมษามองใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา เธอมักจะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เขาปิดบังเธออยู่เสมอ แววตาที่บางครั้งดูเศร้าสร้อย การหลบเลี่ยงคำถามบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขา มันทำให้เธอสงสัยเสมอ แต่เธอก็ไม่เคยกล้าพอที่จะถาม
"คุณกรณ์...คุณมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่าคะ" เมษาถามออกไปอย่างกลั้นใจ
กรณ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ "ทุกคนก็มีความลับของตัวเองทั้งนั้นแหละเมษา" เขาตอบ "แต่ของฉัน...อาจจะไม่ได้น่ากลัวเท่าความลับที่เธอต้องแบกรับก็ได้"
คำตอบนั้นทำให้เมษาใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร แต่สิ่งที่เขาพูดก็ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ความลับของเขาคืออะไรกันแน่? และมันจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเธอและเขาอย่างไร?
"แล้ว...แล้วความลับของคุณคืออะไรคะ" เมษาถามอย่างมีความหวัง
กรณ์ส่ายหน้าช้าๆ "ไว้ถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะบอกเธอเอง" เขาพูดพลางก้มลงจูบหน้าผากของเธอ "ตอนนี้...เรามาดูแลแม่ของเธอให้ดีก่อนดีกว่านะ"
เขากอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปลอบประโลม แต่ในอ้อมกอดนั้น เมษากลับรู้สึกได้ถึงกำแพงบางๆ ที่กั้นระหว่างพวกเขา กำแพงที่สร้างขึ้นจากความลับที่ต่างฝ่ายต่างมี
"แต่ฉัน...ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังจะหลงทางนะคุณกรณ์" เมษาพึมพำ
"บางที...การหลงทางก็อาจจะทำให้เราเจอเส้นทางใหม่ที่ดีกว่าก็ได้" กรณ์พูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
เมษานอนซบอยู่กับอกของเขา พยายามทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่มีให้กับเขาได้อีกต่อไป แต่เธอก็รู้ดีว่า การแต่งงานปลอมครั้งนี้ มันกำลังพาเธอไปสู่สถานการณ์ที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคิดไว้มากนัก
เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นของเขาวันนี้กลับดูเศร้าหมองจนน่าใจหาย "คุณกรณ์...คุณจะอยู่ข้างฉันเสมอใช่ไหมคะ"
กรณ์มองตาเธอ นัยน์ตาของเขาสะท้อนความรู้สึกมากมายที่เธออ่านไม่ออก "ฉันจะพยายาม...ให้ดีที่สุด"
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เมษาสบายใจขึ้นเลย เธอยังคงรู้สึกถึงความไม่แน่นอนที่คืบคลานเข้ามา ความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มของกรณ์ กำลังจะเปิดเผยออกมา และเธอไม่รู้เลยว่า มันจะนำพาเธอไปสู่หายนะ หรือทางออกที่แท้จริง
เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจะจดจำสัมผัสของเขาไว้ ราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เธอผ่านคืนนี้ไปได้ แต่ในใจลึกๆ เธอกลับเต็มไปด้วยความกังวล ความรู้สึกที่ว่า ความลับของกรณ์ กำลังจะกลายเป็นพายุลูกใหญ่ ที่พร้อมจะพัดพาชีวิตของเธอไป
"ฉัน...ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่าฉัน...ฉันเริ่มรู้สึกกับคุณมากกว่าแค่พี่น้องจริงๆ แล้ว" เมษาเอ่ยออกมาอย่างติดขัด
กรณ์นิ่งไป นัยน์ตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับว่าคำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกอะไรบางอย่าง "เมษา..." เสียงของเขาแหบพร่า
"ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาพยายามยิ้ม "ฉันเข้าใจค่ะว่าเรา...เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่มาแต่งงานปลอมๆ กัน"
"ไม่! เธอไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับฉันอีกต่อไปแล้วเมษา" กรณ์พูดเสียงเข้ม เขาประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาอีกครั้ง "และฉัน...ฉันก็อาจจะรู้สึกมากกว่าพี่น้องกับเธอเช่นกัน"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเมษาเต้นแรง เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความหวัง แต่ในแววตาของเขากลับมีความเศร้าที่ซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าจะมองเห็น
"แต่...คุณมีใครอยู่แล้วหรือเปล่าคะ" เมษาถามอย่างตะกุกตะกัก "หรือว่า...คุณแค่เห็นฉันเป็นที่ระบาย"
กรณ์หัวเราะเบาๆ "ถ้าฉันเห็นเธอเป็นแค่ที่ระบาย ฉันคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้คุยกับเธอแบบนี้หรอก" เขาพูดพลางลูบแก้มเธอเบาๆ "ฉันแค่...มีบางอย่างที่ยังจัดการไม่ได้"
"แล้ว...อะไรคือสิ่งนั้นคะ" เมษาถามอย่างอ้อนวอน
กรณ์มองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองหาคำตอบในความมืด "บางที...มันก็คือสิ่งที่ทำให้เราต้องมาเจอกันก็ได้นะเมษา"
เมษาไม่เข้าใจคำพูดนั้น แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขา "คุณกรณ์...ฉัน...ฉันกลัว"
"ฉันรู้" กรณ์หันกลับมามองเธอ "แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ"
เขากอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากสิ่งที่จะเกิดขึ้น แต่เมษากลับรู้สึกว่า กำแพงที่มองไม่เห็นกำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ราวกับว่าความลับของเขากำลังจะกลืนกินทุกสิ่งไป
"คุณกรณ์...ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้...บอกฉันนะคะ" เมษาพูดเสียงแผ่ว
กรณ์ส่ายหน้า "แค่เธออยู่ตรงนี้...กับฉัน...ก็พอแล้ว"
แต่เมษากลับรู้สึกว่า มันยังไม่พอ เธออยากรู้ความจริง อยากเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น และที่สำคัญที่สุด เธออยากรู้ว่า ความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นนี้ จะมีจุดจบอย่างไร...
"ฉัน...ฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงใครบางคนนะคะ" เมษาพูดขึ้นมาทันที หลังจากที่ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ
กรณ์เลิกคิ้วขึ้น "เสียงใคร?"
"เหมือนเสียงคนกำลังทะเลาะกันอยู่ข้างนอก" เมษาบอก "เดี๋ยวฉันขอไปดูนะคะ"
ก่อนที่กรณ์จะทันได้ห้าม เมษาก็รีบผละออกจากอ้อมกอดของเขา และเดินตรงไปยังประตูห้องนอน เธอแง้มประตูออกไปเล็กน้อย สายตาของเธอสอดส่องไปยังโถงทางเดินที่มืดสลัว
เสียงทะเลาะเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนขึ้น และยิ่งฟังดูก็ยิ่งคุ้นหู...
"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้!" เสียงของผู้หญิงแหลมสูงตะโกนก้อง
"แต่ฉันต้องรู้! ฉันเป็นพ่อของเด็กนะ!" เสียงของผู้ชายทุ้มต่ำตอบกลับมา
เมษายืนนิ่ง ตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ...
รุ่นพี่แต่งงานปลอมที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก