โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 738 คำ
"คุณภาคภูมิ… ไม่ได้ตาย… ในวันนั้น…" เสียงของสารวัตรสมศักดิ์ดังขึ้นในห้องสอบสวนที่เงียบงัน ราวกับจะประกาศก้องถึงความจริงที่ถูกซุกซ่อนมานานหลายปี เมษากลั้นหายใจ เธอจับมือของกรณ์แน่น ราวกับจะมอบกำลังใจให้กันและกัน ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความคาดหวัง
กรณ์เงยหน้ามองสารวัตรสมศักดิ์ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความไม่เชื่อ "คุณกำลังจะบอกว่า… ศพที่เราพบ… ไม่ใช่พ่อของผม… เหรอครับ?"
"ถูกต้องครับ" สารวัตรสมศักดิ์พยักหน้าช้าๆ "ศพที่พบในโกดังร้าง… เป็นศพของ… นายสมเกียรติ… ซึ่งเป็นอดีตลูกน้องเก่าของคุณภาคภูมิ… และ… จากการสืบสวนเพิ่มเติม… เราพบว่า… นายสมเกียรติ… มีส่วนเกี่ยวข้อง… กับแผนการ… ที่จะ… ปลอมแปลงการตายของคุณภาคภูมิ… ครับ"
เมษารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอกระชับอ้อมกอดของกรณ์แน่นขึ้น "แล้ว… แล้วคุณกรณ์คะ… คุณพ่อของคุณ… ท่านอยู่ที่ไหนคะ…?"
กรณ์เองก็มองหน้าสารวัตรสมศักดิ์อย่างมีความหวัง "ใช่ครับ… พ่อของผม… ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ?"
สารวัตรสมศักดิ์พยักหน้า "ใช่ครับ… คุณภาคภูมิ… ยังมีชีวิตอยู่… และ… ตอนนี้… เราได้ประสานงานกับเจ้าหน้าที่… เพื่อติดตามจับกุมตัว… ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง… แผนการนี้… ซึ่ง… อาจจะเป็น… คนที่เราคาดไม่ถึง…"
เมื่อคำว่า "คนที่เราคาดไม่ถึง" หลุดออกมาจากปากของสารวัตรสมศักดิ์… ความสงสัยก็ฉายชัดขึ้นในดวงตาของเมษาและกรณ์… ใครกันแน่… ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?
"คุณภาคภูมิ… ถูกลักพาตัว… และ… ถูกบังคับให้… ปลอมแปลงการตายของตัวเอง… โดย… ชายคนหนึ่ง… ที่มีอำนาจ… และ… มีอิทธิพล… ในวงการธุรกิจ… และ… ชายคนนั้น… ก็คือ… คุณนพดล… พ่อของเมษา… ครับ"
คำพูดนั้น… เหมือนเป็นสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเมษาอีกครั้ง! พ่อของเธอ… ชายที่เธอรัก… ชายที่เธอเชื่อว่าบริสุทธิ์… กลับกลายเป็นผู้บงการ… อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด…
"ไม่จริงค่ะ! พ่อของฉัน… ไม่มีทางทำแบบนั้นได้!" เมษาตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอหันไปมองกรณ์ด้วยสายตาที่สั่นเครือ "คุณกรณ์คะ… ฉัน… ฉันไม่เชื่อ… ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด!"
กรณ์มองหน้าเมษาด้วยความเห็นใจ เขารู้ดีว่าเธอต้องเจ็บปวดมากเพียงใด แต่เขาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธหลักฐานที่สารวัตรสมศักดิ์นำเสนอได้…
"สารวัตรครับ… มีหลักฐานอะไร… ที่จะยืนยันเรื่องนี้ได้บ้างครับ?" กรณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
สารวัตรสมศักดิ์เปิดแฟ้มเอกสารอีกครั้ง "เราพบ… จดหมาย… ที่คุณนพดล… เขียนถึง… นายสมเกียรติ… บันทึกแผนการ… และ… คำสั่ง… ที่ชัดเจน… นอกจากนี้… เรายังพบ… พยาน… ที่เห็นคุณนพดล… พบปะกับนายสมเกียรติ… อย่างลับๆ… ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์… ขึ้น"
เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "พ่อคะ… ทำไม… ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้คะ…?"
กรณ์ค่อยๆ เข้าไปประคองเมษา "เมษา… ใจเย็นๆ นะ… ฉันรู้ว่ามันยาก… แต่… เราต้องเข้มแข็งนะ…"
"แต่… คุณกรณ์คะ… ถ้าพ่อของฉัน… เป็นคนทำจริงๆ… แล้ว… ความรักของเรา… จะเป็นยังไงคะ…?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
กรณ์สบตาเมษาอย่างตรงไปตรงมา "เมษา… ฉันรักเธอ… ไม่ว่าครอบครัวของเธอจะเป็นใคร… หรือ… ทำอะไร… ฉันก็ยังรักเธอ… ความรักของเรา… มันอยู่เหนือ… สิ่งเหล่านี้…"
คำพูดนั้น… ทำให้เมษารู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย เธอซบหน้ากับอกของกรณ์… สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่เขามอบให้…
"แล้ว… คุณพ่อของผม… ล่ะครับ… สารวัตร?" กรณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล
"คุณภาคภูมิ… ปลอดภัยดีครับ… เราได้พบตัวท่านแล้ว… และ… ท่านก็ให้ความร่วมมือกับเรา… เป็นอย่างดี… ท่านเล่าว่า… ท่านถูกคุณนพดล… ลักพาตัว… และ… บังคับให้… ปลอมแปลงการตายของตัวเอง… เพื่อ… หวังจะ… ฮุบ… บริษัทของคุณภาคภูมิ… ทั้งหมด…"
ความจริงที่ถูกเปิดเผย… มันโหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้…
หลังจากนั้น… การดำเนินคดีก็เป็นไปตามกระบวนการยุติธรรม… คุณนพดล… ถูกจับกุม… และได้รับโทษตามกฎหมาย… ส่วนคุณภาคภูมิ… ก็ได้รับการปล่อยตัว… และกลับมาบริหารบริษัท… อีกครั้ง…
เมษา… และกรณ์… ได้ผ่านพ้นวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต… ความรักที่เริ่มต้นจากการแต่งงานปลอม… ได้ถูกทดสอบ… และพิสูจน์แล้วว่า… มันคือความรักที่แท้จริง…
หลายเดือนต่อมา…
เสียงหัวเราะรื่นเริงดังไปทั่วสวนสวยของคฤหาสน์หลังใหญ่… เมษากำลังอุ้มลูกชายตัวน้อย… ที่มีใบหน้าเหมือนกรณ์ไม่มีผิด… ส่วนกรณ์… ก็กำลังเล่นสนุกอยู่กับลูกสาวตัวน้อย… ที่มีดวงตาเหมือนเมษา…
"คุณกรณ์คะ… ดูสิคะ… น้องคิม… ยิ้มให้หนูแล้วค่ะ" เมษาเอ่ยชมลูกชายด้วยความเอ็นดู
กรณ์เดินเข้ามาหาเมษา โอบเอวเธอไว้หลวมๆ "ลูกของเรา… น่ารักจริงๆ นะ… เหมือนเธอเลย… เมษา"
เมษามองหน้ากรณ์ด้วยรอยยิ้ม "แล้ว… น้องแพร… ก็เหมือนคุณเลยค่ะ… ฉลาดแล้วก็สดใสเหมือนกัน…"
ทั้งสองมองหน้ากัน… สัมผัสได้ถึงความสุขที่เอ่อล้น… ความสุขที่เกิดจากการผ่านพ้นอุปสรรค… และความลับ… ที่เคยเกือบจะพรากทุกสิ่งไปจากพวกเขา…
"จำได้ไหม… เมษา… วันแรกที่เราเจอกัน…" กรณ์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เมษายิ้มตอบ "จำได้สิคะ… คุณกรณ์… วันนั้น… หนู… คิดว่าคุณเป็นแค่… รุ่นพี่… ที่แอบชอบหนู…"
"แล้ว… เธอคิดว่าไง… ตอนที่ฉันขอเธอแต่งงานปลอม…" กรณ์ถามต่อ
"ตอนนั้น… หนู… คิดว่า… มันเป็นแค่… การแสดง… เพื่อแลกกับเงิน… เพื่อรักษาแม่… หนู… ไม่เคยคิดเลยว่า… ความรู้สึกมันจะ… เปลี่ยนไป…" เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน
"ฉันเองก็เหมือนกัน… เมษา…" กรณ์กระชับอ้อมกอดของเธอให้แน่นขึ้น "ฉัน… แค่ต้องการจะช่วยเธอ… แต่… ฉันกลับ… ตกหลุมรักเธอ… อย่างหมดหัวใจ…"
ทั้งสองจ้องตากัน… รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่… ความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ… จากคำลวง… กลายเป็นความจริง… ความจริงที่แข็งแกร่ง… และงดงาม…
"เราจะไม่มีวันลืม… เรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา… ใช่ไหมคะ… คุณกรณ์?" เมษาเอ่ยถาม
กรณ์จูบที่หน้าผากของเมษาเบาๆ "ใช่… เมษา… เราจะไม่มีวันลืม… เพราะเรื่องราวทั้งหมด… มันคือ… สิ่งที่หล่อหลอม… ให้ความรักของเรา… แข็งแกร่ง… และ… งดงาม… ยิ่งขึ้น…"
เสียงหัวเราะของลูกๆ ดังขึ้นอีกครั้ง… เป็นเสียงแห่งความสุข… เสียงแห่งครอบครัว… เสียงแห่งรักนิรันดร์… ที่เริ่มต้นจากการแต่งงานปลอม… และกลายเป็น… ความรักที่ไม่มีวันลืม…
รุ่นพี่แต่งงานปลอมที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก